Feb 25, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Ruig, ruiger, ruigste. Ons verstom ons aan die omringende blaremure as ons op Tarlehoet se stoep ‘n ietsie geniet. Hemelhoog reik hulle soos wolkekrabbers. ‘n Kameelperd se kop gewaar jy ‘n vlugge oomblik tussen die takke. Dan is hy spoorloos. Die wildebeeste blaas-blaas iewers in ‘n blaretonnel, maar sien is verniet.
Die bloukuifloeries roep elke dag, maar bly onsigbaar; die nagapies is so bederf met die oorvloed kos in die veld dat vir die Van Deventer-tafel neus opgetrek word. Die naguiltjie hoor ons darem elke aand sing – pragtig.
Min wild kenmerk die paar dae in die bos. (Ekskuus Lorinda, maar ek sien ook weer geen duikers nie!)
Die swembad is ‘n lewensredder. Ek en Tokkie is in en uit die water terwyl die kwik in die laat 30’s vasval.
Die stabiele wi-fi danksy Brent se seinversterker is ‘n aanwins. Reken, nie een keer in die TV-kamer gekom nie.
Onder die minnerige dieregaste was die veldlikkewaan. Toe ek die knopneus-kalant met die ewe lank lyf en stert en dowwe, swart gevlekte skubbe teen die huis se klinkermuur sien opwoerts, is ek nie met behae vervul nie. Van die varanis albigularis oftewel veldlikkewaan se kirpatse het ek ‘n kaleidoskoop herinneringe, meesal vreugdeloos.
Die ergste was natuurlik toe ene dae lank in die huis gevangene was. Die toneel van wanhopige verwoesting was iets om te aanskou: gordyne wat in repe geskeur is, rame wat van mure af gestamp is, glasware wat onderstebo geloop en gebreek is en die hoop mis wat opgegaar het, het Kapous Mouton beskryf in kragwoorde wat ek nie vermoed het dat hy geken het nie.
Verskeie ander offensiewe om van indringers ontslae te raak, moes al geloods word. ‘n Keer was ‘n hele gesin van vier onder die gras ingewurm. ‘n Vanghok, telkens gelaai met vars gekookte eiers, het na dae van frustrasie beperkte welslae opgelewer.
‘n Keer het Brent een met ’n braaitang beetgekry net toe hy begin dekgras uitwoel.
Een amusante herinnering het ek darem ook. Een middag het dit skielik geklink soos ‘n haelstorm wat die dak (blik op gras) tref. Dis toe ‘n mannetjie en wyfietjie en die storie van die blommetjies en die bytjies. Wat ‘n kawolt. Die stemmige Leonora Mouton het amper van haar stoel geval toe ek haar meedeel: “Ons het vanmiddag seks op die dak gehad”.
Die huidige ou bak ook lekker in die sonnetjie by die agterste braai. Sy voornemens is klaarblyklik onheilig en onheilspellend. Ons sal die badkamerdeur moet toe hou die volgende paar dae – as hy dalk daarin slaag om finaal deur te breek.
Vermeldenswaardig is dat Caroline Pols terselfdertyd teen bobbejane te velde trek oor die minagtende behandeling wat haar nuwe grasdak van sekelstert-avonturiers te beurt geval het. Die bos het ook maar sy uitdagings.
Koffiekapitaal (met apologie aan Jan Spies) was om op ‘n Saterdagoggend om sesuur op die stoep die eerste koppie boeretroos te geniet terwyl ‘n troppie njalas – imposante bul, twee ooie en ‘n klein-klein lam – in die digte struikgewasse rondom die huis wei. Skielik kom die bul dan in die oopte. En die kamera is binne…. Dis ‘n goeie toets vir iemand se ratsheid op 83.
Die ou groot bosnagaap kom redelik gereeld. Hy maak die tafel skoon. ‘n Honger hiëna sluip hoopvol om die braailapa rond.
Menslike kontak was beperk tot die Presslys uit Skukuza en die Schmidts van Jakkalsbessie 50, Ernst en Leonie. Met Ernst se pa, Willem, het ek gemeenskaplike Natalse wortels: Vryheid, Dundee, Boshoek, Enyati, Hlobane…
In die lig van die temperature en ander dinge is vir die Presslybesoek ‘n boud vooraf op die Weber gaargemaak vir koue vleis en slaai. Op die Maniebraaier was tjops vir die aand self. Dit was die eerste keer dat ek twee braaipunte tegelyk beman – albei relatief suksesvol.
Feb 25, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
My twee vriende Danie Krynauw en Danie Krynauw het albei later (maar heelwat later) lekker gelag oor ‘n tonetrappery by hul eerste ontmoeting.
So ‘n ontmoeting die een of ander tyd was onvermydelik omdat albei in die Kaapse sosiale lewe aktief was.
Een Danie Krynauw (foto links) was burgemeester van Milnerton; die ander een in ‘n topbestuursposisie by die Nasionale Pers (foto regs).
Die kruising van paaie was by die een of ander doe van Trustbank, as ek reg onthou. Dit was in die tyd van dr. Jan Marais en die beroemde Trustbankmeisies met die byekorf-kapsels en stywe rompies.
Presies hoe dit gekom het, kan ek nie meer by een van die twee kontroleer nie. Die laaste kontrolepunt, Danie Krynauw van die Pers, is gister oorlede. Raadsheer Krynauw van Milnerton (later afgetree op Melkbos) is al enkele jare heen, ‘n slagoffer van Covid.
In elk geval, soos ek dit het, is die twee Krynauws en hul gades albei na die geleentheid in die hoë swart toring-gebou van die bank in Adderleystraat genooi. Kollega Danie en Kathleen het eerste opgedaag, hul tafelnommer op die tafelplan vasgestel en hul plekke gaan inneem.
Toe kom burgemeester Danie en Esbe. Hulle raadpleeg die tafelplan en daag by dieselfde tafel op waar Danie en Kathleen reeds hul sit gekry het.
Geen stoel by daardie tafel is oop nie.
“Jy sit op my plek, ” spreek raadsheer Krynauw kollega Danie streng aan.
“Ek sit nie op jou plek nie. Ek sit op my plek. Ek is Danie Krynauw,”antwoord kollega Danie strammerig.
“Dan’s daar ‘n mieks-up, want ek is ook Danie Krynauw en ek en my vrou moet by die tafel sit,”kom dit van eersgenoemde.
“Nie my skuld nie,” antwoord nommer twee.
Dalk was hy te vinnig op sy perdjie, het Danie van Milnerton later geredelik toegegee. Maar in daardie stadium was sy burgemeesterlike sensitiwiteite darem al erg aangetas.
“Kom,” sê hy vir Esbe, en daar trek die twee deur se kant toe.
Kommosie. Twee, drie Trustbank-gasvroue sien die uittog gelyk raak en storm op Milnerton se burgemeesterspaar af om die verleentheid ongedaan te maak.
Nou-ja, Danie en Esbe is omgepraat. Hulle is na ‘n ander tafel begelei. Danie Pers en Kathleen het skouers opgetrek en hul sit bly sit.
Die kos en wyn was van die allerbeste, het albei Danies berig. Kathleen en Esbe was instemmend.
Feb 25, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Fyner mense met sagter oë vir hul medemens en ‘n eleganter lewenswyse as die jintelman Danie Krynauw (95), ontslape oud-uitvoerende hoof van Nasionale Tydskrifte en oudste lewende Nasperser, tref jy nie sommer op aarde aan nie.
Sy stem het ek die goue oue van Naspers nooit hoor verhef nie en in sy bestuurstyl was niks dominerend nie, tog het hy as kaptein die talentvolle span van Naspers se tydskrifte-empire in die 80’s en 90’s van verowering tot verowering gelei.
Die spangees was fenomenaal. Van redakteurs en hoofbestuurders het hul kranige kaptein net die hoogste lojaliteit en respek geniet, omdat sy oordeel so gesond was en sy insigte so vlymskerp oor wat sal werk en wat nie.
Op sy dag self ‘n uithaler-advertensiebemarker, was hy sterk gesteld op verhoudinge met die reklamebedryf en in daardie geledere het hy ‘n vriendekring opgebou wat die Tydskrifte-afdeling jare der jare ten goede bly strek het.
Danie was my buurman op die 18de verdieping van die Perssentrum in die Heerengracht. Hy was reeds hoof van Tydskrifte toe ek in 1992 hoof van Koerante word. Vir sy mentorhand in die vreemde nuwe bestuurswêreld het die oud-redakteur net die grootste waardering.
Danie het my soms verras met openhartige uitsprake oor sekere persoonlikhede. Hy het nie ‘n aptyt gehad vir ‘n opgeblase ego of oordrewe selfbeeld nie.
Ja, met gelote deure kon hy op sy beskaafde manier nogal brutaal eerlik wees, dié kollega. Mettertyd het ek agtergekom Danie was selde verkeerd in sy oordeel oor mense. Hy kon hulle haarfyn raak takseer – seker een van die redes waarom hy die uitsonderlike Kathleen, dogter van ‘n politikus uit die ou Federasie van Rhodesie en Njassaland, in Oktober 1989 as bruid gekies het. Sy het hom tot die einde in die aarde in bederf, en hy het na meer as 35 jaar jaar nog die grond aanbid waarop sy loop.
Meer as een keer het ek in sy kantoor ingewals om oor, noem dit maar, die eienaardige optrede van dié of daardie koerantekollega te gesels”. . Hy het altyd gereageer met ‘n kenmerkende Krynauw-kwinkslag. Dan lag ons saam in ons moue.
Danie was in verskeie opsigte bewonderenswaardig. Ek het sy talent beny om selfs in die uitdagendste omstandighede koel en kalm te bly. Na die uwe se eerste paar direksievergaderings het ek aan hom gebieg hoe ek sidder dat ‘n bepaalde direkteur my (wat geen MBA was nie!) oor geldsake sou vasvra. Sy advies was pront: moet nooit dat hulle agterkom dat jy nie weet nie; ‘n ingeligte raaiskoot is altyd beter as ‘n erkenning van onkunde.
Ek het sy raad een keer op die proef gestel. Later het ek ontdek my raaiskoot was ver van die kol. Dit verklaar seker die verwarde uitdrukkling op die betrokke direkteur se gesig. Hy was ‘n skrander man wat met syfers kon toor en deur kafpraatjies kon sien. Hy was seker maar die jongeling Absalom genadig!
Ná Danie se aftrede het hy soms op die 18de verdieping kom inloer vir ‘n vinnige: “Haai, hoe gaan dit?” In 1997, aan die vooraand van my eie aftrede, was Danie weer op besoek. Ons is na die kafeteria vir koffie en hy het vertel van sy en Kathleen se salige leefwyse: somer op Hermanus, winter in die Laeveld.
‘n Vrugbare saadjie is daardie dag geplant. Kort daarna was die Van Deventers die trotse eienaars van ‘n eiendom in Sabiepark by die Krugerhek, ‘n plekkie wat diep in ons harte gekruip het. Dankie, Danie, jy was vader van die gedagte. Ek onthou altyd in dankbaarheid jou rol as ek by Tarlehoet ‘n vuurtjie aansteek.
Feb 20, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
As ‘n koerante- en papiermens in hart en niere is dit vir my ‘n genoegdoening om oor wat steeds die waardevolste sleutel tot heeldag-genot op die Queen Mary 2 is, te rapporteer. Reg geraai, dis ‘n papier-“koerantjie”. Hoe anders gaan jy, arme drommel, uit die daaglikse dis van 100 of meer aanbiedings slim kies? Onmoontlik.
Die “koerantjie” is die nog keuriger as tevore volkleur-dagprogram, wat saans voor slaaptyd saam met die slaapsjokoladetjie op jou kopkussing kom – ses bladsye (so diep soos ‘n A4 en halfpad so wyd) vol prikkelende spesiale aanbiedinge om vir die volgende dag te oorweeg: die tyd, plek, posisie op die skip en aard volledig aangedui – ook met kleurkodes.
Blou is vir vermaak, geld vir “Cunard insights”, rooi vir iets nuuts leer, bruin vir sosiale byeenkomste, groen vir speletjies en pers vir “iets spesiaal”.
Vermaak behels o.m. konserte, musiekuitvoerings en sterrekykery in die planetarium; “Cunard insights” is ‘n lesingsprogram oor aktuele onderwerpe deur kenners, “iets nuuts” leer sluit in kuns, tale, handwerk en dans; sosiale byeenkomste is vir alleenlopers, kerkgenootskappe en liefhebbers van allerlei stokperdjies (ook LGBTQ’s); “iets spesiaal” is van die “afternoon tea” in die Queens Ballroom elke middag tot nuwe rolprente soos die Oscarwenner “Oppenheimer”.
Die program word ook op ’n spesiale TV-kanaal toegelig, maar hoe onthou ‘n gewone sterfling die duisternis inligting of maak jy nota’s op ‘n skerm?
Ons eie daaglikse skedule is voor slaaptyd versigtig uit die “koerantjie” saamgestel. Tussen lang ontbyte, avontuurlike middagetes, die spoggerige “afternoon teas” en gourmet-aandetes deur, is ons dae gewy aan musiek (onder meer flamencokitaar), sterre kyk, boeiende sprekers, son soek, skemerkelkies saam met harp, strykkwartet of klavier, biblioteekbesoeke, aandvermaak op die verhoog en, natuurlik, ’n bietjie niksdoen op ’n dek. Die verloklike net-reg-hout-dekstoele is ’n Cunard-handelsmerk.
Die gesaghebbende en inderdaad insiggewende “insights” spruit uit die dae van die ou Queen Mary. Die tradisie is met welslae eers op die QE2 en toe later ook op die QM2 oorgeplant. By die tiende verjaardag van die QM2 in 2014 het die Cunard-mense, wat lief is vir statistieke, hieroor sommetjies gemaak. Op 419 vaarte van die nuwe Queen is in die dekade amper 8 000 lesings aangebied, het hulle bereken – die ekwivalent van ’n jaar se radio-uitsendings sonder onderbreking!
Op elke vaart is ’n stuk of ses glanspersoonlikhede met ’n sak vol stories oor uiteenlopende onderwerpe. Op die vaart na Mauritius is lesings aangebied oor onder meer verskeie kulture, die wildlewe, Kaaps-Hollandse boukuns op wynlandgoedere, Nelson Mandela en seks. Ja, ‘n geleerde dame het diegene met ambisies in daardie rigting voorgelig oor oudag-tegnieke.
Die bestemming vir elke dag se porsie skemermusiek was saans ’n vername punt vir bespreking. Op grond van wie waar optree, is vir ‘n skemerdrankie om die beurt afgesit na die elegante Chart Room, die deftige Commodoreklub, die jolige Lion’s Pub of waar ook al.
’n Fokuspunt van vermaak is die Royal Court-teater met sy 1094 sitplekke. Sangers, musikante, dansers, towenaars en komediante bied saans twee glanskonserte aan. Nie elke aand se kunstenaars het, in alle eerlikheid, die lang wag hierdie keer vir hierdie tradisionele vroegslaper eweredig die moeite werd gemaak nie. Ek sal ridderlik nie name uitsonder nie.
In die Illuminations-teater se planetarium kan jy in sagte stoele op jou rug na die sterre en planete in die eindelose hemelruim teen die reuse-koepelskerm in die dak of na fiktiewe ruimteskouspele tuur.
In die sonnige Clarendon-galery (die grootste kunsgalery ter see) word gereeld uitstallings gehou. Bywoning is soms dalk meer om die halsbandjie as die hondjie. Die gratis Franse sjampanje (nie vonkelwyn nie, hoor!) het op eerste aande gevloei.
Wat nie op ons program was nie weens oorwegings van eie smake, voorkeure, belangstellings en aktiwiteitsvlakke (soms ook begroting!) was onder meer uitgebreide spa- en salon-besoeke, asook fiksheidsklasse en gesondheidsprogramme oor pof-oë, donker kringe en plooie; gewigsbeheer en meditasie.
Ons het dans- en waterverfklasse vermy, asook veerpyltjie- en ander sportkompetisies, brugtoernooie, triviasessies, blommerangskikking-demonstrasies, kunsseminare, kooroefeninge (vir die skip se eie passasierskoor) of die daaglikse brei- , hekel- en naaldwerkklasse (ja, werklik!), nogal in die Veuve Cliquot-sjampanjekamer. Elke diertjie het tog maar sy eie plesiertjie.
Vir die tyd dat ek in ons kajuit “geïsoleer” was weens ‘n lastige maagvirus het ons die TV-aanbod deeglik leer ken. Onder die sowat 30 kanale is BBC News, Sky News, Sky Sports News en Fox News. Koning Charles se kankerdiagnose het juis in daardie tyd uitvoerige aandag geniet.
Hiermee dan oor uit. Dankie aan elkeen wat die afgelope paar dae met kommentare, hartjies of duimpies in die lug, of dalk brommend (?) saamgereis het. Hoop ek kon die een kernboodskap oordra: Die QM 2 is waarlik weergaloos.
Feb 19, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Wanneer ‘n passasier ‘n kwelling, ‘n vraag, ‘n paspoort-kwessie of wat het, geldjies wil omruil of met sy / haar rekening wil tred hou, is die weet-alles-span by die betaalmeester van die die Queen Mary 2 se lang toonbank die aangewese besoekpunt. Hulle is selde ledig.
‘n Besoek aan die betaalmeester bring jou in die sogenaamde “Grand Lobby”. ‘n asemrowende atrium-portaal wat oor vyf verdiepings strek. Hier is soveel mooi goed dat kameras sonder ophou flits: onder meer die elegante trappestel, ‘n spesiaal geweefde mat met ‘n ontwerp soos ‘n ster wat in ‘n bont kleurespel verskiet, ‘n skeepsklok wat telkens om 12:00 gelui word, ‘n swart vleuelklavier (een van 10 aan boord) en ‘n reuse-rangskikking wat taks om taks vervang word.
Die laaste paar dae van ons vaart na Mauritius was die rangskikking in die vorm van ‘n briljante pou met egte pouvere. Ek wonder of daar een vrou op die skip is wat nie by die pou afgeneem is nie.
Die portaal dien ook as netjiese ekstra sitkamer met lekker tafeltjies en stoele om by asem te skep. Dit grens op dek twee aan die casino en op dek drie aan die spoggerige Mayfairwinkels (met pryse wat pas) en die “Champagne Bar” waar altyd iets aan die gang is, tot vroegoggend-hekelklasse. As jy daar sit, voel jy deel van die aksie.
‘n Raaisel wat ek nie aan boord kon opklaar nie, was waarom die “Grand Lobby” vir my tegelyk so bekend en so vreemd lyk. Tuisgekom, het foto’s van ons vorige reis die antwoord gebied.
In die groot oormaak van die skip in 2016 is ‘n klein deeltjie van die $132 miljoen bestee om twee koper-en-glaskas-hysbakke uit die portaal te verwyder. Of dit wins of verlies is, weet ek nie so seker nie. Was lekker om in hulle op en af te rits, ofskoon hulle nie juis funksioneel was nie. Die ruimte wat gewen is, skep aan die ander kant ‘n oopheid wat ‘n mens uitnooi om daar te kom uithang.
‘n Tweede raaisel bly onopgeklaar. Ek en Tokkie sit nog so toe die vleuelklavier neffens ons skielik begin speel: Rachmaninoff. Die wit en swart note woel op en af, maar die pianis se stoeltjie is dolleeg.
Seker die een of ander rekenaar-slimmigheid. ‘n Mens hou egter maar jou hart vas as die toekoms so digitaal begin raak dat dit kunstenaars van vlees en bloed met ‘n rekenaarprogram vervang.
Feb 19, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Tot sesuur is slenterdrag in die haak. Ná ses is “smart attire” die vereiste in formele sit- en eetkamers. Op gala-aande, plus-minus elke derde aand, is dit wanneer die deftige tabberds en die strikdasse te voorskyn kom. Aanddrag is selfs te huur.
Nêrens elders op die Queen Mary 2 het ek die sesuur-metamorfose opnuut sterker beleef as in sy grootste restaurant, die Brittania, nie. Die ou wat jy netnou op dek sewe met oop sandale gesien het, daag op in ‘n Skotse rokkie met tossels en die streng dame met die ronde brilletjie met wie jy in die biblioteek skouer geskuur het, spog nou met avontuurlike veterbandjies en ‘n goue klont om die nek.
Ook nerens elders voel ‘n mens die romantiek van die glansryke jare 20 so tasbaar aan as in die yslike praalpaleis met sy 1 200 sitplekke en sy oorheersende art deco-styl wat doelbewus beklemtoon word nie. Van die reuse-materiaalafbeelding van die skip oor twee verdiepings as jy die Brittania betree, tot die koepeldak van gerookte glas, die swiepende mezzanine-balkon en die grasieuse dubbelstel “Gone-with-the-wind”- trappe verplaas jou vinnig in ‘n vergange era.
Tussen die keurig-gedekte tafels met linnetafeldoeke en –servette en silwer messegoed swerm die charismatiese kelners in swart formele drag en wit handskoene. Die bedrywige swartspan plus al die maitre d’s en sommeliers dra by tot die energie wat die ikoniese plek uitstraal. Die atmosfeer is prikkelend en opwindend. Jy vou die spyskaart met afwagting oop.
Van die 16 000 borde koningskos wat daagliks uit die QM2 se kombuise van vlekvrye staal kom, is die meeste vir die Brittania bestem. In die restaurant word ontbyt, middagete en aandete in twee sessies bedien.
Party tafels het plek vir tien. Die meeste vat vier. My en Tokkie se 487 was ‘n begeerlike tweemanstafel met ‘n onbelemmerde see-uitsig deur ekstra groot vensters. (Op ons Sydneyvaart 10 jaar gelede was dit 114, nader aan ‘n venster maar met twee tafelmaats.)
Die ontbyt-spyskaart is tradisioneel met varsgebak, elke denkbare eiergereg, drie soorte spek, worsies, southaring (kipper), skelvis, gerookte Noorweegse salm en wafels. Die ou man se kennismaking met ‘n “smoothie” was aangenaam.
Tipiese middagetegeregte was spaghetti carbonara, geroosterde swaardvismootjies, salm en Indonesiese rys.
Aandete is om oor huis toe te skryf. Dis ‘n vyfgangmaal met ‘n keuse uit iets soos ses voor-, tussen- en hoofgeregte (alles pure gourmet volgens my standaarde). Die beste biefstuk, skaap, eend en tongvis word opgedis. Een aand selfs springbokmedaljons. Garnale raak nie op nie.
Nageregte het eksotiese name soos dulche de leches. Jy kan darem Italiaanse roomys ook kies, of kaas en beskuitjies (‘n kleinerige porsie). Dan kom die koffie en petit fours.
Glutenvrye en vegetariese kos is elke ete beskikbaar, Vir skaalbeheptes word selfs die bose kalorie- en vetinhoud van bepaalde geregte brutaal uitgespel. En ‘n sterretjie by ‘n gereg bring ‘n onheilspellende boodskap dat dit dalk die draer van iets onheiligs kan wees (selfs vis en pluimvee).
Die eerste gala-aand van elke skof word glasies sjampanje met komplimente van die kaptein uitgedeel.
Na raakvatter-hoofkelner Petros en sy vroulike assistent Sai, albei vriendelike Filippyne, maak ek graag hier ‘n buiging. Hulle het hartlik, hulpvaardig en professioneel gebly al blink die sweet naderhand op die voorkop. ‘n Mens is spyt dat die treurige randwaarde ‘n rol moes speel in die paar-dollar-fooitjies wat na hulle kant toe is.
