Oct 23, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Die opvatting – as so een bestaan – dat sakeblaaie net sedig, saaklik, selfs stroef sou wees, kry vandag ‘n opstopper in Media24 se koerante. By ‘n berig oor haar regstryd met die Reserwebank se grypery van haar bates (onroerende bates, bedoel ek hier) verskyn Berdine Odendaal – volgens gewoonlik nie te erg onbetroubare bronne die skelmpie van wyle Marcus Jooste – in ‘n bikini wat min vir die verbeelding oorlaat.
Ek wil my verstout om te beweer ou Huisgenootfoto is waarskynlik die prikkelendste wat nog op ‘n SA sakeblad verskyn het, en is dankbaar dat die plasing daarvan hierdie saamgeselser die goeie verskoning bied om dit ook hier op sy blog aan te wend – ‘n eerste uit die bejaarde oord. Nou-ja, die meisie se bates is mos darem sakenuus van meer as net verbygaande aard!
Die eerste keer dat seks en sake in/op ‘n sakeblad gemeng word, is dit egter nie. In my boek van die jare 90 Flaters & Kraters is ‘n storie wat mooi by die onderwerp inskakel:
“Lesers het met verbasing kennis geneem van regter Cecil Margo se smaak in boeke toe ‘n foto van hom voor ‘n propvol boekrak op 14 Oktober 1986 in Finansies & Tegniek verskyn. Titels soos die volgende het op die boekrak gepryk: Sex Watching, Beginner’s Love, Meneer, jou seksmaniere, How to improve your sex life, Lovedives, A maid called wanton en Fallen woman.
Die regter het later self in die openbaar verduidelik wat gebeur het. ‘n Fotograaf van F&T wou hom graag by boeke afneem. Hulle is toe na die Raad op Publikasies se kantore vir die fotosessie – en eers toe hy F&T lees, kom hy agter hoe ‘n sexy sessie dit was.
* Wie onthou F&T se stoute rubriekskrywer Duwweltjie (oorspronklik my lewensblye en kollega Salie de Swardt, raai ek)?’n Toepaslike grappie uit daardie rubriek wat ek onthou, omdat ek dit een keer in ‘n toesprakie gebruik het, is van die twee seuntjies wat by ‘n duur, skynbaar verlate, Mercedes-sportmotor met ‘n afslaankap verbystap. Met die nader kom, bemerk hulle twee figure wat reeds ver van ten volle geklee is. Tipies, se die een vir die ander met buitengewone insig vir sy jare. Hulle het nie geld vir klere om aan hul gatte te trek nie, maar ‘n Mercedes sal hulle ry.
Oct 19, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
‘n Voël-fotograaf sou ek myself nie juis noem nie. Dis nie net uit beskeidenheid nie. Met geduld is ek nie oormagtig geseën nie. Die vinger op die sluiter is ook nie juis doodsekuur en blitsvinnig nie.
Boonop besit ek nie een van daardie tamaaie lense waarmee die mense op Lake Panic en ander voelskuilings toesak om gevleuldes te kiek nie, en weet ek van ‘n kamera se verstellings bloedmin.
Die toerusting is ‘n Canon EOS 400D waarvan die langlens ongelukkig weens ‘n val oor ‘n koorsboom se dik bogrondse wortel buite aksie gestel is, en ‘n doodgewone Canon SX50HS waarvoor ek lief geraak het. Hulle is meesal op outomaties gestel.
So vinnig kan hierdie absolute amateur darem al drie voëlfoto’s uit sy versameling onthou wat in papierpublikasies gepryk het (nog altyd my maatstaf van erkenning). In my “portefeulje” is ‘n paar ander wat dalk ook die paal kon gehaal het. Ander mense kan natuurlik anders oordeel.
Die drie uitverkorenes is een van ‘n ralreier by Lake Panic in die Krugerwildtuin wat in Buite-Burger opgeneem is as een van die lesersfoto’s, ’n groenrugreier wat op die Balulebrug oor die Olifantsrivier afgeneem is en op sy dag in die reistydskrif Weg was, asook ‘n swarkopwielewaal by ‘n aalwyn in Sabiepark se blom. Dit was ‘n lesersfoto in Beeld. (Die groenrugreier het ek enkele dae gelede geplaas rakende ‘n besoek aan Balule in 2025.)
Hierdie inskrywing het begin met die ambisie om tien voëlfoto’s te selekteer, dalk selfs in volgorde van voorkeur van een tot tien. Die ambisie het gou verdamp. Wat eerste gewaai het, was die gedagte van ‘n voorkeurvolgorde. Toe laat vaar ek die uitdunning tot 10.
Benewens bogenoemde drie plaas ek hier nog ‘n dosyn of wat. Van die foto’s is samestellings. Die primêre rede is dat die hooffoto te klein gebêre is. Met een of twee het ‘n kleinseun hand bygesit.
Ek gee
erkenning.
Die ongepubliseerde foto’s is:
‘n Goudsnip op pad na Nwanetsi;
‘m Jong groenrugreier by Lake Panic;
‘n Fiere berghaan in die teerpad by Satara;
‘n Kuifkopvisvanger by Lake Panic;
‘n Bontvisvanger by Lake Panic;
Twee romantiese reusereiers by Lake Panic;
Bromvoëls op die S25;
‘n Gekroonde neushoring by ons huis in Sabiepark (dankie, Thomas);
Swartkopreiers in hul nes by Lake Panic;
‘n Reusevisvanger op ‘n rots langs die Sabie by Sabiepark se piekniekplek;
Lepelaars in die Olifantsrivier van die hoogwaterbrug af;
‘n Bloukuifloerie in ’n reuserosyntjiebos by ons huis in Sabiepark (dankie, Thomas);
‘n Saakbekooievaar en ‘n buffel op die Swenipad (die ander twee was op Kersdag in die teerpad op kerk toe);
‘n Visarend op sy pos langs die Sabierivier.
Hoeveel hiervan herken jy dadelik? En kritiseer gerus waar sentiment oorheers het en gehalte tweede viool speel.
Oct 18, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Op die treffersparades aan die begin van die 60’s was die tranetrekker “”Tell Laura I Love her” ‘n vuurwarm mededinger. Dit was nommer een in Brittanje, ‘n treffer in 14 lande en het oor sewe miljoen plate verkoop.
Ook ons studentegemeenskap van daardie era was nie ongeroer deur die uitstorting van ewige liefde van ‘n ou net voor sy dood in ’n stampmotorongeluk nie. Die mooi wysie het in ons koppe bly maal.
In Kollegetehuis aan Tukkies was die mooiste weergawe nie die van sangers Ricky Valance of Ray Peterson nie, wel ‘n klaviervariase met allerlei toegevoegde akkoorde deur ‘n Ienk (eerstejaar) op die klavier.
Kollege het op vele terreine presteer – helaas, buiten die kulturele. Ons skryf Ienk Dirk du Toit – ja, die einste latere adjunk-minister van Landbou vir die ANC – toe in vir die Lentedagkonsert, oortuig dat hy met sy “Laura” ‘n medalje of ten minste ‘n sertifikaat vir Kollege gaan verower.
Op die nippertjie trek die bokker egter kop uit op grond van “akademiese druk”. Daar sit ons toe maar weer in die hek op kultuurgebied. Vir ‘n blommerangskikking is ons darem eervol vermeld. Die titel was “’n Druppel bloed op ys”. Dit het bestaan uit ’n wit suikerpotjie met ’n rooi roosblaartjie bo-op.
Hoekom vertel ek die storie? Nie oor Dirk nie, maar oor Laura. Ook nie doerie Laura nie, maar vandag en nou se Laura: Laura Wolvaardt, kaptein van die Proteas.
Die plesier wat sy en haar span in die T20-toernooi aan hierdie oom besorg het, is so massief soos die impak van daardie trefferliedjie in 1960 rond was.
As ek op ’n versoekprogram vir LW ‘n liedjie sou kies, sou dit geen ander een wees as hierdie nie; ook nie Ricky of Ray s’n nie, maar Dirk s’n met elke ekstra akkoord.
Ek het regtig vir die netjiese kind met die flitsende kolf, manjifieke dryfhou deur die dekke en onversadigbare lopiehonger lief geraak soos ‘n pa vir ‘n kind. Ek sou haar ‘n vaderlike drukkie wou gee terwyl Dirk speel en speel.
Nadat die Proteas die Aussies gister so opgefrommel het, is ek nog liewer vir haar wat haar span met onderskeiding en voorbeeld gelei het.
Maar wat van Anneke Bosch? Vir haar sou ek so lank wou druk dat ons moeilikheid sou kry by daardie lughawe in Nieu-Seeland wat lang afskeide nou wil uitroei (njannies). Haar skitterbeurt was ‘n Heinrich Klaasen of David Miller waardig.
Meisiekind, meisiekind, daardie verslaentheid op die Aussieboulers se gesigte as jy hulle so grens toe moker, sal ek nie sommer vergeet nie.
Luister saam na Ray Peterson se “Tell Laura I love her”:
https://www.google.com/search?q=tell+laura+i+love+her&rlz=1C1ONGR_enZA996ZA996&oq=tell+laura+i+love+her&gs_lcrp=EgZjaHJvbWUyBggAEEUYOTIM
Oct 15, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Eerste kennismaking .
‘n Skielike bevlieging stuur my vandag na Sanparke se besprekingsblad. Ek gaan soek Balule, ‘n kamp na my hart met net ses rondawels. Is een van die ses dalk nog beskikbaar vir ‘n nag of twee vroeg in Augustus 2025? Inderdaad. Daar bespreek ek onmiddellik, en is so opgewonde soos ‘n kind met ‘n lank begeerde nuwe speelding.
Op 20 Julie 2011 het ek en Tokkie die eerste keer in die klein ruskampie, 11 kilometer van Olifantskamp, by die laagwaterbrug oor die Olifantsrivier, oornag – ‘n droom bewaarheid. Ons was in rondawel 5. Ons het vroeg vuur gemaak en tot laat gekuier.
‘n Liefde het dadelik posgevat wat ons telkens teruggelok het, ook vyf jaar lank saam met Tukkievriende van die koshuis Kollege.
Balule, ‘n verkorting van Rimbeluli, die Tsonganaam vir die Olifantsrivier, is ‘n uiters basiese, amper primitiewe kampie. Sanparke gebruik woorde soos “rudimentary”, “rugged” en “authentic” om dit in sy Engelse reklame te beskryf. Balule is al daardie dinge. Hierdie outydse kampie, soos ‘n reliek in ‘n museum, is egter ook intiem, knus, gesellig en strelend op die oog, veral in die silwer maanlig.
Die ses rondawels staan in ‘n kring om ‘n grasperk waar reuse-essenhoute en worsbome (met ‘n yslike kremetart in die een hoek) vroeg reeds lang skadu’s begin gooi. Huilboerbone, jakkalsbessies, wildevye, koorsbome en wildedadelpalms dra by tot ‘n blaredak. Teenaan die kamp druis die Olifantsrivier en raas die seekoeie onophoudelik. Visarende roep.
Saans patrolleer hiënas kwylend die grensdraad met sy vanmelewe se “bekslaner”-hek. Leeus brul genoeglik by hul prooi. Die sterre skitter soos diamante. Die maan skep ‘n sprokiesland saam met die vuurtjies, lanterns en gaslampe van die ontspanne groepies wat buite kos maak en kuier.
Ai, ek onthou so helder. Maar ons was lanklaas daar. Altyd net te laat om plek te kry. Kan dus nie wag dat Augustus 2025 aanbreek nie, en hoop maar die gesondheid hou.
Oct 14, 2024 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Oujaarsdag in Disney World.
Florida, Amerika se “Sonskynstaat”, is ‘n vakansiemekka, veral in die Amerikaanse winter as die sneeu elders sentimeters dik lê. Vir ‘n besoeker wat die wêreld in die Kersvakansie van 1976 platgery het, is die huidige spoor van verwoesting van die storms en orkane in ‘n sekere sin ‘n herinneringstog.
Ons slaapplek in Florida.
Bekende plekname rol deur jou geheue. Veral asemrowend is die tog van 180 km op die sogenaamde Overseas Highway op die US1-snelweg van Miami na Key West. Jy steek 42 brue oor wat 34 eilande verbind. Ook besoeke aan Disney World in Orlando en die John F Kennedy Space Center by Cape Canaveral was hoogtepunte.
Die Van Deventers is met hul werkesel, ‘n 1972-model Toyota Merk II-stasiewa, op ‘n tog van 5000 km heen en weer van Boston af al die pad Florida toe tydens my vervlyf in Cambridge, by Boston as Niemangenoot aan Harvard.
Suideliker kan dit nie.
Op die Overseas Highway is die beroemdste van die 42 brûe die Seven Mile Bridge. Sy naam sê alles. Die brug is net oor die 11 km lank. Nogal ‘n fris ent om net die uitgestrekte Atlantiese oseaan om jou te sien!
Die eksotiese Tropiese eilandjies spog met van Florida se lekkerste strande, ‘n duisternis palmbome, ryk koraalriwwe, binnelandse waters vol Amerikaanse krokodille en kaaimans (“alligators”), asook heerlike kampeer- en piekniekplekke. Natuurlik het ons snags agterin die Corona geslaap.
Key West, ‘n eiland van ses kilometer by twee kilometer, is die suidelikste punt van die enorme land; soos die kraai vlieg skaars 155 kilometer van Havana, Kuba, af. Was nogal ‘n sensasie om op die suidelikste punt van die suidelikste Amerikaanse stad te staan.
Cape Canaveral.
Die historiese Key West, ‘n seerowernes in vergange tye, is ook bekend as die tuiste van Ernest Hemingway. Van sy bekendste werke is hier geskryf, en sy huis een van die top-toeriste-attraksies in daardie geweste.
Disney World het ons op Oujaarsdag 1976 besoek – saam met ‘n rekord-getal besoekers van oor die 80 000 wat rondom jou druk, beur en maal. Maar tog, watter onuitwisbare indrukke het Micky Mouse se Magic Kingdom nie op die hele gesin gemaak nie! Die aand was ons uitgeput maar blinkoog-verwonderd.
Die omvang is iets ysliks. Iets soos 11 000 hektaar. Groot genoeg vir ‘n stewige beesboerdery. Die plek het selfs sy eie “vloot” – destyds al ‘n armada van 200 skepe. In die hart van die koninkryk was (is seker nou nog) ‘n mensgemaakte meer van 80 hektaar. Saam met Mickey en Minnie Mouse, Goofy, Winney the Pooh en andere wat kuier-kuier tussen die die skares rondloop. het destyds al 12 000 mense daar gewerk – die inwonertal van ‘n billike dorpie.
Papegaai-paradys.
Die meer se koraalriwwe het ons uit ‘n duikboot verken. Ander rygoed het ingesluit outydse rooi brandweerwaens, Noag-karre, ’n kabelspoor, allerlei perdekoetse en ‘n stoomtrein. Die kinders was versot op ‘n mallemeule met klein olifantjies.
‘n Bootrit op die sogenaamde Seven Seaways-waterkanale verby 300 singende, dansende poppies in kleurryke nasionale kostuums was ook spesiaal. Die oulike poppies wat 100 nasies verteenwoordig, sing aanhoudend “I’ts a small world” in vyf tale. Jy kry inderdaad die gevoel hoe klein die wêreld is terwyl die bootjie rustig as ‘t ware oor grense heen en verby kontinente kronkel.
By die Space Center is alles groter as lewensgroot. Vuurpyle toring oral die lug in soos geil onkruid. By die besoekerskompleks is foto’s geneem van ons kamma met ruimtepakke aan, by ‘n verskeidenheid slanke vuurpyle, op ‘n maankarretjie en wat nog.
Kleinste poskantoor.
Van die unieke geriewe is die 160 meter hoë voertuigmonteringsgebou vir van die grootste vuurpyle van NASA en ‘n 4.8 km (korrek!) lange landingstrook vir pendeltuie. Ek glo my mond het plek-plek werklik oopgehang.
In Florida het ons onder meer ook kans gekry om die beroemde Daytona Board Walk van amper 2 km te stap, om ons te verstom aan die plaat luukse-seiljagte by Fort Lauderdale, om met die kleurryke papegaaie in Parrot Jungle, later herdoop tot Jungle Island, kennis te maak en om ‘n skool visse uit glasbodembootjies by Silver Springs te voer.
‘n Gunstelingfoto is van die uwe by die kleinste funksionerende poskantoor in die VSA in daardie stadium. Die opslaangeboutjie by Ochopee is skaars ses vk. m. groot. Grootte is werklik nie als nie!
