Jul 25, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Lake Panic - 'n oomblik van betowering (Foto: Brent Claassens)
Die Meer van die Drie Raaisels – vanwaar Gehasi? Nee, so ver my kennis strek, bestaan ‘n plek met die naam nie regtig nie. Dis sommer my eie naam vir ‘n stukkie Wildtuin-weelde waarvoor die Van D’s baie lief is.
Ek verwys na Lake Panic, die voelskuiling in die Kruger-wildtuin neffens die Skukuza-gholfklub en ‘n hanetree van die teerpad tussen die Krugerhek en Skukuza. Draai net in by die eerste grondpaadjie na links. Dan is dit net twee kilometer.
Die drie raaisels is die volgende:
Hoekom is die juweeltjie nog so relatief onontdek?
Hoekom so ‘n koddige naam?
Wat het ‘n onbekende daar gesien wat, volgens hom of haar, alle verbeelding te bowe gaan?
Ons het al hoeveel vriende na Lake Panic verwys. Dan is die bestaan van die plek aan hulle onbekend en die kennismaking ‘n heerlike ontdekking. Op hulle beurt stuur hulle vriende daarheen. So ontstaan ‘n ketting van “ambassadeurs” en bewonderaars. Desondanks kom ‘n mens selfs op ‘n besige dag nog redelik maklik in – al word staanplek vir motors tot agt beperk.
Die naam kom van ‘n vloed toe die dam in aanbou was en die vrees dat die nuwe wal sou meegee. So het ek iewers gelees. Ek skryf toe vir Ben en Jeanette Coetsee in Tennessee, wetende dat hulle meer lig sal kan werp. Lake Panic is gebore in hul era in die Kruger-Wildtuin.
Jeanette het nie op haar laat wag nie. Sy het laat weet:
“Die Lake Panic storie moet ek hier uit die argiewe van my kop grawe en dit is nie meer ‘n jong kop nie!
“Die Skukuza-gholfbaan was net nege putjies en met die groter maak, is die dam gebou. Ek skat dat dit omtrent 1977 was. Die dam het ‘n grondwal, soos jy weet, met die oorloop wat na die toeristeteerpad se kant uitmond.
“Een middag het ‘n vreeslike donderstorm losgebars en die sluise van die hemele oopgetrek – wat ons noem ‘n wolkbreuk. Hierdie reen was in die opvanggebied van die dam en skielik kom al hierdie baie water in die nuwe dam in. Sou die water oor die wal gaan, dan sou dit verby wees met die dam – en, glo my, dit was ‘n massa water.
“Al wat leef en beef kom toe met hulle grawe en grawe die uitloop van die dam dieper en groter sodat die water kan uitloop om te verhoed dat dit oor die wal gaan. Teen hierdie tyd was die reen al verby en het die manne net paniekerig probeer om die dam te red. En gered is hy!
“Die nuwe gholf-klubhuis was in daardie stadium langs die muurbalbaan. ‘n Klompie jare later is die klubhuis op die oewer van die dam gebou (gaan eet gerus daar ontbyt – HvD).
“Ons het in die hoekhuis, nommer 91, gewoon waar die nuwe stuk baan toe aangele is. Gou-gou het een seekoei by die nuwe dam ingetrek. Smiddags laat het hy uitgekom en op die baan gewei. Ons het dit geniet om uit die sitkamervenster na die ou grote te kyk. Ons het ‘n dapper poging aangewend om gras te plant op die sypaadjie, maar met daardie groot voete wat gate trap in die nat grond en ‘n bek wat elke spriet uitpluk, het ons naderhand opgegee. Die vlakvarke is natuurlik ook nie bevorderlik vir die dapper poging om gras aan die groei te kry nie.
“Intussen het baie water in die see (dam!) geloop”
Inderdaad, Jeanette. Ook die seekoeibevolking het geweldig gegroei. En die voellewe is iets om oor huis toe te skryf. Alle soorte reiers, grootlangpote, slanghalse, riethane en die hele reeks visvangers wemel. Hulle lok voelkykers van oral met ‘n verskeidenheid diverse kanonlense wat die leek verstom.
Krokodille en bosbokkies is volop. Njalas skuil in die bosse. Die kinders het ‘n trop olifante afgeneem wat die water oorsteek. Ek en Tokkie het al buffels gekry – en ‘n hiena. Een keer was ons net te laat toe ‘n krokodil ‘n bosbokkie probeer vang.
Op die blad van die skuiling het iemand geskryf: ” What I saw here you could not even imagine.” Wat sou dit wees? So ‘n vangs? ‘n Statige reier wat na ure se intense konsentrasie ‘n geil vis uit die water pik? Twee seekoeie wat vlakvoor jou “maatjies maak” (mate), wat ons ook al gesien het?
Nee, ek glo dit moes iets werklik uitsonderliks gewees het. ‘n Een-keer-in-‘n-leeftyd-natuurbelewenis. Ek bars van nuuskierigheid en jaloesie. Wens iemand kon oor die oorsprong van daardie boodskappie die raaisel opklaar. (HvD)
Jul 22, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Kyk, as ek dan vasgekeer moet raak, sou my voorkeur van plek wees een van daardie glaskaste wat veral by duur hotels in eksotiese vakansie-omgewings as buite-hysbakke dien – verkieslik een met ‘n panoramiese uitsig oor ‘n diepblou oseaan waarop die golwe ry op ry aangerol kom. ‘n Bonus sou wees om die petalje te beleef in geselskap van aanvallige nooientjies in vrolike strandddrag wat in die benarde omstandighede vir bemoediging van die vaderlike gryskop-oom afhanklik is.
As ek nie die weelde van ‘n keuse gebied sou word nie, en ek maar moet aanvaar ons praat van inkerkering in ‘n toilet, sou my keuse val op een van daardie vyfstermodelle met strelende Mozart-musiek teen net die regte desibels, vars bergies ys in die krippe, allerlei handdoekies, snesies en pommades oral en ‘n tros knoppies en pedale wat verskillende funksies in werking stel; ‘n omgewing wat meditasie bevorder.
Die toilet by Sabiepark se -kamer is nie in daardie uitgelese geselskap nie. Dis dienlik en skoon, maar basies, met ruimte ekonomies benut. Dis toe die nimlike plek waar hierdie arme drommel hom skielik in ‘n tronk bevind met ‘n deurknoppie wat al in die ronde tol en redding ver vandaan.
Rede tot ekstra ongemak is dat die insident hom afspeel terwyl die Springbokke en die All Blacks in ‘n titaniese stryd gewikkel is in ‘n maak-of-breek-toets op Carisbrook, die sogenaamde “house of pain” in Dunedin waar die draers van die silwervaring as’ t ware onoorwinlik is, maar waar later die dag ‘n roemryke Springbok-sege aangeteken sou word.
Maar ek loop die storie vooruit.
Toe die omvang van my penarie insink, uiter ek ‘n hoopvolle dog benoude joe-hoe. ‘n Bekende stem joe-hoe terug. Ek bemerk egter die onmiskenbare klank van ongeduld. Die tweede helfte moet begin en die vriend wil gaan rugby kyk!
‘n Ruk lank sak stilte toe. Toe kom die voorposte van ‘n reddingspan met ‘n skroewedraaier. Dit werk nie. My raad om ‘n byl te gaan haal en die duur oop te kap, word egter ferm van die hand gewys.
Bring dan ‘n leer gebied ek. My plan is dat ek die leer benut om tot bo-op die skermmuur te klouter. Dan hys ek die leer op en laat sak dit aan die ander kant vir die tog af ondertoe. Toe die leer egter veilig by my is, heroorweeg ek die proposisie. Die besef dring deur dat so ‘n akrobatiese poging dalk vyf jaar gelede ‘n opsie sou gewees het, beslis nie nou meer nie.
Ek opper weer die “bree-die-deur-oop”-moontlikheid. Gerrie van Niekerk, bestuurder van Sabiepark, is teen die tyd persoonlik op die toneel en maan egter tot kalmte. Sy plan is om die skarniere se pennetjies uit te kap.
Daarvoor is ‘n hamer en ‘n lang spyker nodig. Twee helpers word afgevaardig om die nodige te gaan haal. Intussen stap die horlosie aan … ook op Carisbrook.
Uiteindelik verskyn hulp in die vorm van die arbeider Alfred se vriendelike gesig oor die muur. My Samaritaan klim oor (soos ek wou uitklim) en begin kap, kap, kap – eers die onderste, toe die boonste skarnier.
Toe ek die TV-kamer instap, het die nuus al wyd versprei wat die rede vir my vertraagde verskyning is. Simpatieke applous klink op. Vyf en twintig minute bly oor, se die kommentator Hugh Bladen op daardie oomblik. Gelukkig is ek dus betyds vir Ricky Januarie se droomdrie.
Met al die gejuig en so bedaar my ergernis en verleentheid vinnig. Al wat oorbly, is die voorneme om nooit weer in rustyd van ‘n kritieke rugbywedstryd ‘n toiletdeur te sluit nie!
Naskrif: Die foto hierbo het met die toilet-sage natuurlik niks uit te waai nie. Dis van ‘n jong leeu en ‘n bokkie in ‘n spannende oomblik van kos of nie kos nie vir eersgenoemde en lewe of dood vir laasgenoemde. Die foto is by Sabiepark se piekniek geneem deur Marisa Claassens, my dogter en ma van die tweeling. Jacob en Thomas. Die bokkie – so rapporteer ek graag – het uit daardie leeu se kloue gebly. Hy het hom nie laat vaskeer nie! (HvD)
Jul 18, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Ledigheid is mos die duiwel se oorkussing. So het my ouma altyd gewaarsku. Die teenoorgestelde van ledigheid is seker hiperaktiwiteit. Die ou Bose speel ook daarin ‘n rol, glo ek.
Getuienis daarvan is pas by Sabiepark se piekniekplek aanskou. Tien leeus kom doelgerig na ‘n troppie rooibokkies aangestap. Jy kan sien hoe hulle hulleself strategies ontplooi vir ‘n vangs. Die volgende oomblik storm ‘n hiperaktiewe jong wyfie stoksiel-alleen. Die bokkies spaander in alle rigtings. Die voortvarende wyfie sit vergeefs die laaste enetjie agterna en syg toe verslae kop-onderstebo grond toe – ‘n bondeltjie verleentheid. Jy moes haar jammer kry.
Die ander leeus was waarskynlik hoogs die duiwel in. Wat de duiwel het in jou ingevaar, jou stommerik, wou hulle sekerlik by haar weet. Die bokkies sou op hul beurt kon vra: hoe de duiwel het ons sonder ongeval uit hierdie leeu-slagyster ontsnap?
Die piekniekplek lewer vanjaar weer juwele. In drie dae was daar die leeujag, ‘n reusetrop buffels (foto hierbo) en die luiperd (sien vorige blog). In my elfde jaar van eienaarskap kan ek nou uiteindelik daarop aanspraak maak dat ek al die Vyf Grotes by die piekniekplek gesien het.
Vriend Fickie Visagie het die Vyf Grotes nou die dag op ‘n vrugbare oggendreis rondom Skukuza raakgeloop. Nie almal is so gelukkig nie. Renosters het my tot dusver hierdie vakansie ontwyk. Gister is ons Pretoriuskop toe. Dit was ‘n vasbyt–rit wat lang ente geen wild opgelewer het nie. Maar gistermiddag kry ons toe ons eerste renoster op die S7. Vanoggend sien ons toe nog twee op die Doispanepad Daardie missie is afgehandel: die Vyf Grotes voltooi vir die wintervakansie van 2008.
In Sabiepark bly spanne hiënas al van vroeg skemer om kampvure dwaal. Vermoedelik het vir hulle ‘n “hongersnood” na die skoolvakansie aangebreek. Met die verskuiwing van Sabiepark se vakansiebevolking na hul gewone tuistes is die beentjies en oorskiet-tjoppies deesdae seker heelwat minder. Ja, werklik daar is nog mense wat hierdie ondiere voer, en nie wil glo dat hulle daardeur ‘n risiko vir onskuldiges skep nie – veral vir kinders.
Ek het oor diesulkes ‘n versie geskryf. Die titel is Na Die Vakansie. So lui dit:
Hope honger diere
Sluip vroeg al om die vure;
O, waar’s hul dan nou:
Al daai gawe hiëna-spyseniere?
Oor die storie van Dawie Strydom, die bobbejane en die duikertjie wat volgens hom deur verskeur is, het ek van Ben Coetzee, gewese Sanparkeman ‘n interessante brief uit Amerika ontvang:
Hy skryf:
“Om Dawie Strydom se oortuiging te versterk, vertel ek van ‘n ‘n Wildtuintoneeltjie wat hom in die laat jare sewentig afgespeel het. ‘n Toeris het sy verfilming daarvan aan ons klomp by Natuurbewing op Skukuza besorg. ‘n Troppie rooibokke en bobbejane het so saam-saam gekuier toe ‘n bobbejaan doodluiters ‘n rooibok wat verbystap naderpluk en aan hom begin vreet, somaar so sonder om hom eers dood te maak. ‘Skuus, ek weet dis ‘n aaklige storie, maar dit sluit aan by wat Dawie gesien het.”
‘n Persoonlike petalje waaroor ek nog die aandrang uit bevriende (?) kringe oorweeg om dit vir ‘n wyer gehoor op skrif te stel, was om verlede Saterdagoggend met die triomftoets in die “House of Pain” vir ‘n goeie tien minute in ‘n toilet met ‘n steeks slot vas te sit. Die frustrasievlak was hoog en my aanmoediging vir die reddingspoging was nie minder entoesiasties as die TV-kykers se toejuiging van die Springbokke nie! Miskien skryf ek tog maar daaroor in ‘n volgende blog. (HvD)
Jul 15, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
By Sabiepark se piekniekplek kan ‘n mens weer asemhaal. Die skole het begin. Die massas het gewyk. Net toe die menseverkeer afneem, het die diereverkeer ‘n hoogtepunt bereik.
Gisteroggend was daar leeus, met spelerige welpies wat heen en weer oor die rotse klouter, nege olifantbulle teenaan die uitkykdek, kameelperde, koedoes, impalas en ‘n vlakvark. ‘n Fees van diere soos ‘n mens min saam sien – wat verskeidenheid betref, van die mooiste tonele nog by die piekniekplek.
Die toeskouers was beperk tot Kapous en Leonora Mouton, hul twee gaste, die Steenkamps, en die Weilands, Anne en Ria. Die name van die die Van Deventers asook die Claassense, Brent, Marisa, Jacob en Thomas ontbreek.
Hoekom? Nie omdat die “bostelegraaf” skielik “van lyn af” geraak het nie, maar omdat die uwe se selfoon ongelukkig “aanlyn” was. Toe die oproep kom om alles te los en piekniekplek toe te haas, was my Nokia besig om e-pos-verkeer te hanteer.
Toe hoor ons maar later by ‘n opgewonde Kapous van die oggend der oggende. Moet erken: dit was nie sonder ‘n element van jaloesie nie …en van frustrasie oor ‘n verlore geleentheid weens niks meer nie as die spreekwoordelike kinkel in die kabel.
Om te huil oor verlore geleenthede is menslik – maar dit kan ook tot skade vir jou eie gemoed oordryf word. Om die geleenthede raak te sien en te waardeer wat na jou kant toe gekom het, is veel sinryker. Wel, daarvan was daar darem ook ‘n paar.
Sondagoggend na kerk kry ons ‘n stewige olifanttroppie buite die Krugerhek. Hulle storm voor ons oor die straat tussen die motors en die menigte flisende kameras deur. Een gaan poseer voor die granietbeeld van Oom Paul Kruger, die visioenere stigter van die KNP (foto hierby). ‘n Ander kry ek(ongelukkig met ‘n blertsie van my voertuig se voorruit) saam met die bord wat besoekers aan die Wildtuin verwelkom. ‘n Welkom in die Wildtuin met ‘n verskil!
Dieselfde middag kiek ek my eerste luiperd by die piekniekplek – trots op ‘n rots. Dit is self nie te versmaai nie.
Gisteraand het twee hienas hier by ons opgedaag net toe die tweeling, Jacob en Thomas, bed toe gaan. Die twee is betyds uit die vere geruk om die twee sluipers neffens die watergat grootoog gade te slaan. Hopelik help die eerstehandse ervaring om Oupa en Ouma se waarskuwings te laat insink dat die bos bedrieglik is. Een oombliki is alles nog rustig en vreedsaam. Die volgende oomblik is die gevaar op jou!
Die bosnagaap het nou ontdek agter die huis word ook vir die kleiner variasie gedek. As laasgenoemde nie honger wil gaan slaap nie, moet hulle wikkel. Dis dieselle storie van geleenthede en verlore geleenthede …. (HvD)
Jul 12, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Uit die boshuis van Fickie en Andre Visagie in Sabiepark kom altyd ‘n nuwe storie. Laas was dit die ene oor die luiperd op hul stoep. Die jongste is oor die nagapie wat drie dae in hul Honda Jazz deurgebring het.
Die eerste tekens van die ongewone “duimryer” was sy vinger-afdrukke aan die binnekant van ‘n ruit. Die identifikasie was nie moeilik nie. Maar waar sou die knapie hom dan bevind?
Die volgende teken was ‘n fyn stukkie mis – die teken dat hy net op een plek gesoek moet word en dit is binne die Honda. Die vraag was steeds: presies waar? Eers die derde dag, na meer as een besoek aan die Wildtuin, is daardie geheim opgeklaar toe Fickie ‘n krulstertjie agter die stuurwiel sien uitloer.
Die verstekeling – nie verniet nie Jazz gedoop – het hom maar te dankbaar laat red, en gretig die piesang wat hom aangebied is sommer uit die hand van sy weldoener verslind!
‘n Tweede Sabieparkstorie van die wintervakansie van 2008 kom van Dawie Strydom wat deur die jare ook al vele vreemdhede in die bos belewe het, en onder meer bekend is vir sy kloeke daad om ‘n duiker-lammetjie uit die kloue van ‘n luislang te red. Hy het eenvoudig ‘n stok in die oopgesperde slang-kake ingedwing en die bibberende bokkie bevry.
Hierdie keer was Dawie en Annatjie egter magtelose toeskouers toe ‘n trop bobbejane ‘n duikertjie verby sy huis, Rustig, jaag. Aan die einde van die wedloop was daar ‘n reeks onaardse geluide . Dawie is oortuig dit beteken net een bloedstollende ding: die duikertjie is deur die bobbejane vasgekeer en verskeur.
Philip en Nancè van Rensburg had op hul beurt moeite met ‘n bosnagaap wat te tuis geraak het. Die ou, herkenbaar weens ‘n mank been, is later Elvis gedoop omdat hy hom klaarblyklik verbeel het hy is koning op die werf. As hy nie tevrede was dat genoeg piesang vir hom uitgesit is nie, is hy spens toe om self te gaan snuffel. ‘n Keer was hy pens en pootjies op die vrieskas.
Uit die Van Deventer-huishouding is die onthoubaarste ontmoeting met ‘n burger van die bos tot dusver hierdie vakansie ‘n amperse insident met ‘n hiëna by die waskamer. Tokkie is vroeg daarheen met ‘n fris bondel wasgoed. Sy gaan haal die sleutel by die hek en gewaar skielik ‘n hiëna nader draf – te naby vir gemoedsrus.
Tsk-tsk, sis sy vir hom. Toe tsk-tsk hy vinnig tot groot vermaak van Thomas die hekwag.
Die afgehaalde hiëna swenk toe maar weg kantoorgebou se kant toe. Maar daar loop hy hom vas teen ‘n kameelperd wat nie lus is om onsin van kabouters te duld nie. Die ou langnek kap-kap met sy groot poot gevaarlik in die rigting van die kop van die indringer, wat daarna met ‘n skynbaar nog skuinser rug bedremmeld wegslenter.
By Tarlehoet bestaan belowende tekens dat ‘n opvolger vir Witnek die duiker na vore kom. Sy besoeke tel op. Die bosnagaap het weer opgedaag; niks fout met sy eetlus nie. Die rooi vlerke van ‘n bloukuifloerie is vlugtig in die bome op ons werf gewaar. Sebras, koedoes en blouwildebeeste maak gereeld ‘n draai.
Weens die dorre somer word Sabiepark se diere gevoer. Mooi sebrafoto’s verg as gevolg daarvan min inspanning! (HvD)
Jul 11, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Die “bostelegraaf” bring Woensdag die nuus tot in die poorte van Sabiepark: ‘n trop leeus hang uit ses kilometer van die Krugerhek op die Doispanepad na die Phabenihek.
Soos altyd, is dit ‘n tyd vir aksie. Ons gryp gou ons Wildkaarte en sit af hek toe vir ‘n vinnige verkenningstog om vir die kleinkinders vuilbaard se kind op kort afstand te gaan wys.
Toe kom die teleurstelling: die Krugerhek is agter slot en grendel. Die kwota vir dagbesoekers is ‘n uur gelede, om 10:00 al, bereik. Daar sit ons toe voor ‘n toe hek, met leeus ‘n paar minute ver. Dis nou Wildtuin-frustrasie hoor.
Vir dagbesoekers aan die Wildtuin is die beste advies wat ek kan gee: roer vroeg!
In die verlede is die hekke slegs gesluit in uiters druk vakansietye soos oor Kersfees/Nuwejaar en in die Paasnaweek. Toe brei dit uit tot langnaweke in die winter (Suid-Afrika het mos nou ‘n hele hand vol!). Hierdie winterskoolvakansie het die praktyk alledaags geword.
Van Maandag tot Sondag. Hier rondom 10:00 is die kwota vol. Dan is dit basta vir die res van die dag. Mense wat wel deur die oog van die naald kom, kan hulle boonop klaar maak om in lang toue te wag terwyl motors opdam en die hekbeamptes swoeg om permitte uit te reik.
Miskien sien ek voorspooksels, maar ek sien hier ‘n nuwe patroon kom wat dagbesoeke in skoolvakansies – alle skoolvakansies – en langnaweke – alle langnaweke- toenemend ‘n kopseer gaan maak. ‘n Dag in die Wildtuin is immers nie net meer vir natuurliefhebbers ‘n lekker uitvlug nie, maar ook vir ‘n diverse klomp piekniekmakers en plesierjagters. Mense met Wildkaarte word al hoe meer. Vakansieplekke binne bereik van die Wildtuin se hekke neem toe.
Nou-ja, dan maar Sabiepark toe vir ‘n uurtjie of twee voor die rekenaar. Maar watwou! Ook hier is frustrasie my voorland, want MTN se sein bly weg. Amper ‘n dag lank is daar “No network coverage”. Vriende met Vodacom kla ook. Dis egter ‘n skrale troos.
Ongelukkig moet ek eindig op ‘n nog treuriger noot. Oor die Byl in die bos. Die kappery het die laaste week soos nog nooit voortgewoed. Vier gewaardeerde vriende is die een na die ander heen: George Holloway (vertaler van Mayafudi) van Melkbos, ds. Jan Slabbert en dr. David van den Bergh van Bloemfontein, Japie Dreyer van Somerset-Wes. ‘n Vyfde, prof. Wynand Mouton van die Strand, is voor ons kom al oorlede. Maar sy roudiens was verlede Donderdag. ‘n Mens vrees amper die klingel wat ‘n nuwe SMS aankondig.
Nie elke dag in die bos is ‘n perfekte dag nie! (HvD)
