Mar 6, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
Die tonele op TV waar Schabir Shaik gimlaggend en skynbaar perdfris die “dood tegemoet stap”, herinner aan Mark Twain se beskrywing van sy premature doodsberig as ‘n “oordrywing”.
Wat ons hier beleef t.o.v, mnr. Shaik se “teminale fase” is op die oog af dan – a la mnr. Twain – ten minste ‘n “growwe oordrywing”!
Nou kyk, dit is seker raadsaam om jou nie te veel op te werk oor die spekvet Schabir se mediese parool “om in waardigheid te gaan sterf nie”. Anders bereik jou eie bloeddruk dalk sulke ekstreme hiper-vlakke dat jy omkap terwyl hy nog in Morningside sit en kipper eet vir ontbyt.
Daarby is die dood natuurlik ’n (dood-)ernstige saak. Laat ‘n mens jou van ligsinnighede weerhou. As ‘n skeppie galgehumor in orde is, sal ek egter graag meedoen. Vir my lyk dit of mnr. Shaik dalk, volgens gewone waarnemings, op pad is om ‘n “eerste” te behaal wat vir hom seker ‘n plek in die Guinness Book of Records sal verdien.
Waar ander belangrike mense tot dusver na hul dood in staatsie gelê het, sal mnr. Shaik waarskynlik in staatsie rondloop!
Ek het hierbo na Mark Twain verwys. Ernest Hemingway was na ‘n vliegongeluk in 1953 eweneens die slagoffer van ‘n te haastige doodsberig. Hy het die “grafskrifte” – soos hierdie berigte by koerante bekend is – sorgvuldig gelees.
“Daar was sekere onakkuraathede” het hy later van hom laat hoor,” maar daar is ook mooi dinge gesê wat onverdiend is. Die meeste van die doodberigte sou ek nie naastenby so goed kon skryf nie!”
Wat sou die koerante oor mnr. Shaik skryf?
‘n Laaste storie in die trant kom uit die Londense Times wat per ongeluk lord Desborough se doodsberig gepubliseer het in plaas van die oorlede Bessborough syne.
Die erg ontevrede oorledene het gebel om te kla. Hy kom toe by die redakteur se sekretaresse (dit was voor die dae van p.a.’s) uit: Ek lees in die Times ek is dood.
Sy: “Verskoon my, u edele, maar waarvandaan praat u?”
Van Morningside af, demmit!
Om op ‘n ernstige noot te sluit. My vriend Chris van Rensburg van Bloemfontein/Kleinmond spreek die wens uit om in hierdie dae ‘n redakteur te kon wees. Hy sou op die voorblad van sy koerant n kassie plaas om die naderende dood van Schbair Shaik af te tel: een dag nader, twee dae nader ….
Chris, die vraag is net: wat maak jy as die kassie naderhand ‘n jaar oud is? Dan sit jy darem met stokou nuus op jou voorblad, ou maat! (HvD)
Mar 6, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
Sarie (die tydskrif) betaal my niks vir die reklameflits nie – glo my dus dat jy ver op die web sal moet loop soek om ‘n werf raak te loop wat in voorkoms en sprankel by www.sarie.com kers vashou.
‘n Strofe uit die “Sanger van Suikerbosrand”, A.G..Visser, se romantiese gedig Rosa Rosarum skiet my te binne:
Kom in die aand en geniet van haar geure:
Foelie, jasmyn, angelier, minjonet;
Kom in die more en kies van haar kleure:
Rooi, wit en goud, groen en blou, violet!
Www.Sarie.com is inderdaad ‘n vrolike fees van kleure en geure – soos ‘n mens by die web-teenwoordigheid van ‘n vrouetydskrif van Sarie se stoffasie sou kon verwag.
Kom kuier in die aand …. kom kuier in die more … kom kuier sommer enige tyd van die dag. Maak jou klaar vir ’n verfrissende en genotvolle besoek.
Laat my egter maar erken: dit gaan hier nie net om die hondjie nie; ook oor die halsbandjie. Hierdie ou gryse is nie min in sy noppies nie dat sy stukkie oor die swemmende olifantjies van Lake Panic (kyk foto hierbo) ook ‘n eie hoekie op www.sarie.com beset.
Wees my gas en gaan kyk gerus na die galery foto’s by Swem, olifantjie, swem. Dit was ‘n Wildtuin-oggend soos min!
Maar wag. Ek moet darem nie in my opgewondenheid oor die nuwe ontdekking daardie ou staatmaker, www.beeld.com uit die oog verloor nie. Om bydraes te kan lewer tot die Beeld-rubriek My Storie (klik net op die balkie links op die tuisblad van www.beeld.com) bly een van my gereelde plesiere.
Ek het onlangs daar my “honderdtal” met bydraes behaal, en ek lig my pen graag vir my geduldige lesers. (HvD)
Mar 6, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
Sonder die meisies se toestemming sal ek nie hul name en telefoonnomers op die web uitblaker nie, want ‘n mens weet nooit watter ongure tipes besoek dalk jou webwerf met onheilige motiewe nie.
Met absoluut geen moeite of inspanning nie sal ek egter in my onmiddellike vriendekring hier op Melkbos tien name kan neerpen van 70-jariges wat die sogenaamde”hupse ouma” van die TV-program The Coconuts maar taamlik afgeremd en oor die muur sal laat lyk.
As ‘n erkende wisselvallige TV-kyker is ek ongelukkig van die program The Coconuts onbewus. Ek verlaat my dus op ‘n foto en berig in die dagblad Die Burger se Vermaakbylae op Vrydae. Daarin maak ek toe kennis met die aktrise Elize Cawood as “70-jarige Afrikaanse ouma” in The Coconuts. Die foto is hierbo. Dit is genoeg om enige mens van daardie jare se gal bitter te maak.
Kyk, die grimeerkunstenaressie wat vir daardie karkikatuuragtige drogbeeld van ‘n “hupse ouma van 70” verantwoordelik is, is seker ‘n bloedjong, onervare kind met allerlei windskewe persepsies oor die ouderdom in haar warkoppie, ewe as al daardie penkop-verslaggewers en drawwerjie-verslaggeefsters wat so graag in koerante mense van 60 “bejaard” begin noem. Dit gebeur gereeld.
Nou moet me. Cawood my nie kwalik neem nie – sy is aan daardie voëlverskrikker-voorkoms seker persoonlik totaal onskuldig – maar vir my lyk sy meer na ‘n 100-jarige wat deur ‘n vakleerling by ‘n begrafisondernemer bra vrotterig gebalsem is.
Maar oor die volgende beskrywing uit haar mond oor die ouma-rol wat sy speel, sou ek haar darem graag onder vier oë wou spreek: “Jy hoef nie te worry hoe jy lyk nie. Jy lyk in elk geval nie meer goed nie, so what the hell!”
Dit is ‘n onthullende uitspraak wat ‘n mens laat dink dat sy aan dieselfde soort hallusinasies as daardie misleide kuiken van ‘n grimeerkunstenaressie ly.
Ek het gesê uit my Melkbos-vriendekring gaan haal ek maklik-maklik tien 70-jarige vrou wat in elegansie, versorging en algemene voorkoms nie vir enige vrou van tien jaar jonger hoef terug te staan nie.
As jy die net wyer span tot by skoolmaats en studentevriende (of hul gades) sit ek sommer gou-gou nog ‘n dosyn by. En mag ek maar die name Sophia Loren en Julie Andrews saggies fluister?
Alla kragtie, ek ken 80-jariges wat nog pragtige vroue is – nie sulke spektakels soos The Coconuts se karikatuuragtige gogga-karakter nie.
Sou dit weens die feit wees dat dit ‘n “Afrikaanse ouma” is dat sy doelbewus so agterlik uitgebeeld word en – in die geradbraakte Afrikaans van me. Cawood – so terrible moet lyk om oukei te wees
Dit sal die belediging dubbel bitter maak om te sluk.
Namens al die 70-jarige vriendinne van hierdie gryse blogskrywer (Afrikaans en Engels) gee ek graag vir die hele ou kaboedel agter The Coconuts, van vervaardigers af deur die hele rolverdeling tot elkeen agter die skerms, die lelikste denkbare teken.
Kom by mense, kom by! (HvD)
Mar 2, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
Oor Paulus se “doring in die vlees” (2 Kor. 12:7) is rakke vol teologiese boeke geproduseer. Bespiegelings dek ‘n veld so wyd soos die Heer se genade. Party ontleders verklaar met groot stelligheid iets fisiek het met hom geskort, soos dat hy dalk gehakkel het of swaksiende was. Ander diagnoseer ‘n psigiese probleem soos depressie. ‘n Derde groep meen dat die frustrasies van sy selibate lewe dalk vir hom ‘n sware las kon geword het.
Hierdie goeters suig ek nie uit die duim nie. Ek het dit op gesag van onse een Melkbos-dominee, dr. Francois Hanekom, wat gister boeiend oor die onderwerp gepreek het. Hy is ‘n betroubare en geloofwaardige getuie.
Ek het my eie teorie, nie gegrond op teologiese kennis of mediese insigte nie, maar op grond van eie ervaring. Ek dink die arme het met ‘n gekrokte skouer rondgeloop. ‘n “Frozen shoulder” soos dit in die omgang bekend is of “adhesive capsulitis” soos dokters dit noem (weet ongelukkig nie hoe om daardie “adhesive” in Afrikaans te vertaal nie, want dit is definitief nie hegpleister nie!).
Dis nou vir jou ‘n doring in die vlees daardie!
Jou skouer is chronies so seer dat jy nie kan slaap nie. Jy bars veral as die kwik daal. Jou arm raak stram en dom en jou vingers kan nie eens meer eenvoudige takies verrig soos om ‘n gordel in te ryg nie. Jy raak – as jy ‘n fyn besnaarde mens is – gefrustreerd en knorrig. Depressie is jou voorland.
Oor die term “frozen shoulder” was hier, terloops, by die Koeberg-rolbalklub op Melkbos onlangs ‘n hele heksejag. ‘n Nuwe lid het opgehou speel pas nadat hy begin het – glo weens ‘n “frozen shoulder.” Wie het die man ‘n “koue skouer” gegee, wou van die senior lede toe omgekrap weet!
Maar laat ons ligsinnig raak nie. ‘n Gekrokte skouer is ‘n ernstige saak waarmee die medici nie altyd raad weet nie. Van hulle glo jy los die ding net vir 18 maande – dit sal wel weer regkom. Agttien maande! Gevalle is egter al opgeteken waar arme drommels al tot drie jaar en langer gely het. Drie jaar en langer!
In my eie geval het ‘n goed gemikte kortisooninspuiting snelle verligting gebring, dankie tog. ‘n Vriend in dieselfde bootjie het laat weet laserbehandeling doen vir hom wondere. Hierdie blog is egter nie ‘n mediese adviesrubriek nie – raadpleeg liewer ‘n M.B. Ch.B.
‘n Vriend in Centurion wie se “capsulitis” lank voortgesleep het met erge belemmering van sy aktiwiteite en ernstige komplikasies vir sy lewensgenot, rapporteer ‘n vreemde ervaring. Hy en sy vrou tel een dag ‘n glasblad op. ‘n Verblindende pyn skeur deur sy arm van die skouer af ondertoe asof ‘n vuurwarm kool in ‘n aar opgedruk word. Die arm verkleur baftablou. Maar toe’s die pyn weg. Permanent.
Moet sê nadat ek van hierdie wondergenesing gehoor het, het ek meermale nadenkend na die glasblad op my lessenaar begin loer. As die kortisoonbehandeling nie gehelp het nie ….
Hoekom ek dink Paulus se “doring” is skouersake is onder meer oor die kombinasie van ellendes wat laasgenoemde meebring: erge fisieke pyn, inderdaad, maar ook psigiese laste en geestelike lyding.
Daarby sou ‘n skouerkwaal seker nie onverklaarbaar gewees het nie by ‘n man wat so hard kon werk – iemand met die spreekwoordelike breë skouers, wat so toegewyd skouer aan die wiel gesit en bly reis en skryf, reis en skryf het om die Goeie Boodskap te bring.
Nog ‘n faktor in my opstapeling van gronde vir my teorie is dat ‘n slegte skouer ‘n taamlike algemene toestand is. Een uit elke vyf mense sukkel glo die een of ander tyd met ‘n skouer. Paulus kon maklik een van daardie “een-uit-vyfs” gewees het.
Ondanks die algemeenheid is “capsulitis” egter ook ‘n geheimsinnige skeet. Tot vandag is die mediese wetenskap dit nie eens wat presies dit veroorsaak nie. Medici kan as ‘t ware nog rakke vol boeke oor die onderwerp skryf.
Dan ook, as ‘n mens met dié nare kwaal ‘n potjie geloop het, soek jy ‘n simaptieke skouer (soos Paulus by die Korintiërs), al is jy nie van nature ‘n klaerige mens nie.
Ten slotte:
Liewe lesers met gekrokte skouers, laat ons skouer aan skouer staan teen mense wat ons pyn en lyding geringskat.
Liewe lesers met heel en gesonde skouers, mag ek op u ‘n beroep doen: moet tog nie die skouers ophaal of, erger, iemand oor die skouer aankyk (die goeie Afrikaans vir ‘n koue skouer gee) as hy/sy oor skouerpyn by jou kla nie.
Steek liewer die arms uit en help, asseblief, hetsy met ‘n masserinkie of selfs net ‘n troostende woord! (HvD)
Mar 1, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
Iets wat my diep getref het in my jongste sarsie e-posse is die verhaal van Vlug 1549 – die Airbus 320 wat in ‘n swerm Kanadese ganse vasgevlieg het en toe wonderbaarlik deur die 58-jarige kaptein, Chesley Burnett Sullenberger III, by Manhattan, New York, in die Hudsonrivier neergesit is – soos beskryf deur een van die passsasiers, Gerry McNamara, in ‘n skrywe aan sy kollegas.
Die ongelooflike ontkoming nadat Gerry hom klaargemaak het om te sterf, het duidelik ‘n geweldige impak op sy lewe gehad, wat lewenslesse vir elke mens inhou.
Ekskuus as dit prekerig klink, maar ek dink tog dis die moeite werd om sy insigte te versprei – en ook nie nie net ter wille van mense wat gereeld vlieg nie!
Gerry skryf die tyd sal seker antwoorde bring op vrae soos: waarom het dit met my gebeur; waarom het ek oorleef, en wat is ek veronderstel om met hierdie geskenk te doen? Hy kom nietemin agter hy is dadelik reeds geduldiger, meer vergewensgesind, minder krities en minder veroordelend.
Die vier Groot Lesse wat Gerry deel, is die volgende (en ek herhaal dit in die oorspronklike Engels om nie afbreuk daaraan te doen nie):
1. Cherish your families as never before and go to great lengths to keep your promises.
2. Be thankful and grateful for everything you have and don’t worry about the things you don’t.
3. Keep in shape. You never know when you’ll be called upon to save your own life, or help someone else save theirs.
4. When you fly, wear practical clothing. You never know when you’ll end up in an emergency or on an icy wing in flip flops and pajamas and absolutely no use to yourself or anyone else.
And I’d like to add: Fly with grey-haired pilots!
Laasgenoemde is klaarblyklik in ietwat ligter trant. Ek knik my eie spierwit kop, met tien jaar meer se grys, egter in volledige instemming. Dalk is ek bevooroordeeld, maar in ‘n krisis is niks maar niks so waardevol soos ervaring nie.
Ervaring bring nie net “weet hoe” nie; dit bring ook nugterheid, kalmte en gesonde oordeel wanneer dit die broodnodigste is. Of wat praat die ou man alles? (HvD)
Feb 27, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
Die bekende stadium van “brille en pille” breek vir sekere seniors aan wanneer hulle, by wyse van spreke, nog in die kinderskoene van hul bejaardheid verkeer. Ek verkies om nie te probeer onthou hoeveel jaar gelede ek al die volgende versie uit pynlike persoonlike ervaring neergepen het nie:
Sonder sy medisyne
is die oubaas
vol skete en pyne;
sonder sy bril
is hy ‘n ronde nul.
Namate ‘n al hoe dikker stroom van vriende vir ‘n verskeidenheid “vervangings” na die ortopediese afdelings van Medi-Clinics en Netcare-hospitale stroom, raak ek my toenemend van ‘n volgende stadium op die geriatriese glyplank bewus.
Hierdie stadium se naam kan wees “vervang en verlang”. Die ‘vervang” slaan natuurlik op die enorme lot verrinneweerde heupe, knieë en skouers wat deesdae lag-lag uitgeslag en met spiksplinternuwe metaal of plastiek vervang word. Na ‘n ruk op krukke is die ou lyf dan weer pure perd .. of amper.
Die ”verlang” blyk uit die oulike llustrasie hierbo. Daardie ou in die rolstoel wip gewis nie om dowe neute so ambisieus al hoër en hoër op die wipmat nie. Enersyds word hy seker gedryf uit menslike nuuskierigheid – die gras aan die anderkant van die draad, jy weet. Andersyds is die arme drommel vermoedelik ook maar soos die hert in dorre streke van die ou Psalms en Gesange – skreeuend dors na die genot.
Verlange na vergange tye, ai ja. Maar laat ons maar nie te diep op die ou sakie ingaan nie. Netnoumaar lees kinders in tedere jare ook hierdie gryse ou omie se blog, en ek soek nie ‘n PG-klassifikasie nie!
Helaas lê nog stadiums van agteruitgang voor. Net eers gou twee stories uit die huis van vriende waar die ortopeed se skalpel die vrou en moeder onlangs geruime tyd van haar flukse voete af gehad het.
Nadat sy so drie weke op die gemeente se gebedslys was, kondig haar vermoeide man sugtend aan hy gaan nou vra dat haar naam met syne vervang word!
Hy is dieselfde ou wat die blink plan bedink het om ter wille van gladde kommunikasie vir sy liewe gade ‘n fluitjie te gee om hom te ontbied wanneer sy dienste benodig raak. Een middag kyk hy rugby. Wat hy nie verstaan nie, is dat die skeidsregter se fluitjie blaas en blaas, maar die spel gaan voort. Geïrriteerd draai hy die klank af. Die blasery hou nie op nie. Eers toe dring dit deur waar dit vandaan kom. Hy spring op en storm kamer toe!
Stadium drie kan ons noem “dop en verstop”. Ken ek hom nie. Twee glase rooiwyn en die neusj is bhot-thoe van die sjinus. Atiesjoe!
Oor dié stadium het ek ook ‘n versie geskryf:
Elke denkbare kanaal
– van nasaal tot urinaal –
is verstop of skeef of krom,
dis die kruis van ouderdom!
Stadium vier – dis die gevreesde stadium van “krom en dom”. Sy HvD-versie lui so:
Ouderdom, benouderdom;
Die oud buig die lyf al krommer,
Die dom word, helaas, al dommer!
Ouderdom, benouderdom …..o wee, hier kom ekke! (HvD)
