Dec 9, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
Middag uit Melkbos
Dispuut is darem ‘n sterk woord, maar ‘n element van diskordansie kan nie ontken word nie oor die vraag hoe die kreef moet gaar kom: kole of kookwater.
Kreef is nie gereeld op die Van Deventers se spyskaart nie, maar is wel op 17 Desember wanneer spesiale vriende, Chris en Annette van Rensburg, kom kuier – buitendien twee wat beloning verdien vir ‘n winderige aand lank-lank gelede in Luderitz toe, met groot inspanning, in ‘n storthokkie kreef vir ons en ons kinders gaar gemaak is.
Hoekom ek daardie aand só op die agtergrond was, kan ek nie meer ná al die jare onthou nie, maar my vriend Chris, destydse buurman in Bloemfontein, wat hondsiek was, was al hoesende en proesende in die rol van sjef. Annette was ‘n sjarmante en entoesiastiese assistent.
Die diskoers oor die regte metode 17 Desember – een wat lekker kuier moontlik sal maak sonder om smaak in die proses in te boet – het begin kort nadat die beskikbaarheid van die Weskus-lekkerny vir die geleentheid bekend geword het.
Tokkie het al hier op Melkbos aansienlike welslae met kreef behaal, soos die aand toe die foto’s hierbo geneem is. Nie verrassend vir ‘n Vrystaatse meisie nie, staan en val sy egter by die beproefde kookwater-metode.
Jy kan maar sê sy is, soos die kreef self, aldus André P. Brink, in die titel van een van sy minder onvergeetlike boeke , “gewoond daaraan”. Buitendien is sy ten gunste van ‘n omvattende reinigingsproses voordat dié koningskos op die tafel kom. Sy hou, om brutaal eerlik te wees, nie van die “gemors” in ‘n kreef se kop nie.
Ek spreek met minder deurlugtige ervaring van die onderwerp, maar kom sterk op vir die kole-idee met die oog op ‘n gesellige tydjie om die braaier, natuurlik met ‘n koue wittetjie in die hand.
Buurvrou Una Beukman is ‘n Weskusser van faam en ken seekos of sy dit uitgevind het. Ek klop toe by haar aan en sy laat weet die volgende:
“Jy sny dit op sy maag oop van bo tot onder, spoel onder skoon water af,
maak ‘n lekker botter- en suurlemoensousie, gooi rugkant op die rooster en drup met sous. Draai om en braai maagkant, nou nie so lank soos skaaptjops nie, maar jy sal sien as die vleis wit word. Draai miskien so twee keer om op elke kant ná so 4-5 minute se braai. Dan eet jy dit maar so uit die dop
en die sousie loop teen jou kennebak af. Lekkerder as lekker.”
Ek vermoed die feit dat 16 Desember Versoeningsdag is, het ‘n rol gespeel; Una se geesdriftige kennersadvies het egter waarskynlik die deurslag gegee dat onse krefies kole toe gaan die aand as Chris en Annette kom kuier.
As blog-vriende oor die plan, of oor Una se voorgestelde formule vir goeie kreef, ‘n eiertjie wil lê, wil ek hulle aanmoedig om nie beskroomd te wees nie.
Ons wil graag lekker kreef eet saam met die Van Rensburgs. (HvD
Dec 8, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
More uit Melkbos
Wie luister na veligheidsaankondigings op vliegtuie?
Ek wil nie lelik wees met die spesie lugpendelaars nie. My indruk is egter dat hulle in die algemeen nie ore het vir die mededelings oor nooddeure, suurstofmaskers, reddingsgordels onder die sitplek en daardie klas ding nie.
Trouens, die meeste vroetel voort, gesels of blaai verwoed in die lugdiens-tydskrif om daarmee hul vlak van sofistikasie te beklemtoon – “ons vlieg só dikwels dat ons nie hoef te luister nie!”
Met Airlink se vliegtuie wat deesdae die “klein mistykies” inryg – vyf in ses maande! – kan situasies ontstaan dat ‘n mens nogal jammer raak dat jy nie geluister het nie, reken ek. (Kom ons los dié onderwerp maar liewer daar, ander sê ek netnou iets oor Airlink se bemanning waaroor die Gelykheidshof my dalk gryp!)
My eintlike punt is om Kulula ‘n pluimpie te gee. Waar die algemene praktyk is om die aankondigings lusteloos af te rammel, gee Kulula syne woema met ‘n skeutjie humor.
Nou die dag toe ons op Lanseria opstyg. sê die Kululua-kêrel byvoorbeeld die kanse dat ons ekstra suurstof sal benodig, is omtrent só gering as dat Julius Malema ooit sal sin praat. ‘n Proesbui het van ry een tot by ry dertig getrek. (By Mango sou dit ry 32 gewees het – hulle pák jou in!)
Ewenwel ek het ook al ‘n Kululua-meisie vroom hoor aankondig: diegene wat kan swem moet links uit die vliegtuig in nood, dié wat nie kan swem nie, “ dankie dat u met Kulula gevlieg het!” Nogal spitsvondig.
In die sestigs is die eerste Holiday Inn in Suid-Afrika by Mtubatuba geopen. Persmense is met ‘n gehawende DC-6 van die Randse lughawe gevlieg vir ‘n Romeinse “bacchinaal”. Ons het op rolle fluweel skuins gelê en wyn gedrink uit reuse-glasbekers wat goud gespuit is.
Die ou Douglas was ‘n wonderlike vliegtuig, die eerste met lugdruk-beheer in die kajuit, genoeg ruimte om vryelik te beweeg en eersteklas-diens deur oulike lugwaardinne. Daardie spesifieke ou het duidelik al deur die meule gegaan, met stukkende matte en só.
Toe die Pratt & Whitney Double Wasp-motore begin brul, seg die vlieënier krakerig” : “Ladies and gentlemen, in case of any extra oxygen being needed ………we’re all buggered!”
Daardie speelse opmerking het my vir die duur van die vlug – totdat ons op Mtubatuba met ‘n gewone bouersleer tot in ‘n vragmotor se bak moes klim – nogal met intense konsentrasie regop laat sit! (HvD)
Dec 6, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
So lyk eiendomme in Nettletonweg, Seepunt. Hierdie meneer was in die mark vir ‘n koele R80 miljoen.
More uit Melkbos
As jy geld soos seesand het, kan jy vir die spitsvakansietyd en die duur van die Wereldbekersokker vir jou ‘n kaia’tjie huur wat jou tot R350 000 per dag uit die sak kan jaag, lees ek tot my verstomming in die sakeblad Finweek.
Een R350 000-per-dag-huis is ‘n sesslaapkamer-paleis in die eksklusiewe Nettletonweg. Seepunt (waar kooppryse van R80 miljoen nie na die asem laat snak nie), berig Finweek.
Vandag kom Rapport met die nuus dat ‘n sesslaapkamerhuis in Nettletonweg vir die Wereldbeker teen R250 000 per dag verhuur is.
Getuienis bestaan nie dat dit een en dieselfde huis is nie, maar dis dieselfde straat en dieselfde getal slaapkamers. ‘n Mens kan jou eie suspisies vorm.
As dit is, het die arme eienaar sy huurprys met R100 000 per dag verminder, amper 33 en ‘n derde persent. Op ‘n maandbasis beteken dit ‘n verlies aan inkomste van R3 miljoen.
My hart bloei vir die mens.
Maar teen R50 000 per dag hark hy/sy darem nog elke vier dae R1 miljoen in –
of R7,5 miljoen per maand – as my somme reg is.
Resessie waar is jou angel? (HvD)
Dec 5, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
Jack Slabbert (met die wit baadjie) op ‘n Volkie-atletiekfoto. Links van hom sit Piet (Vis) Jooste. Slabbert leef nog en woon in Pretoria. Jooste is, soos verreweg die meeste van ons onderwysers, reeds oorlede.
More uit Melkbos
In matriek daag in 1957 daag ek een aand in Potch-Volkies se Jack Pauw-koshuis vir aandete op met ‘n elegante krawat pleks van ‘n das. Gaan trek jou ordentlik aan, gebied Jack Slabbert, ‘n koshuishoof.
“Ek is ordentlik aangetrek.” Dis harde woord op harde woord, en toe ek by die eetsaal uitstap, besluit ek: “Jack Slabbert, vir jou sal ek wys.” Ek gaan spring in my blou dubbelbors-Sondagpak.
Toe ek ge-das en g-epak instap, dawer die eetsaal van die lag. Slabbert slaan sulke rooi vlekke uit. ‘n Nuwe woordewisseling ontstaan, en ek word weer die deur gewys om “ordentlik” te gaan aantrek. Maar toe ek hardekwas die tweede keer by die eetsaal uitstap, stryk ek sommer aan grootpad toe.
By die huis gekom, in Meiringspark, Klerksdorp – steeds in my dubbelbors –
is my ouers klaar ongemaklik. Toe die koshuisvader kort daarna bel, word dit ‘n lelike saak. Pa laai my in die kar, ‘n 1948-Chev, en die hoof, dr. H.F.B. Muller, wag my in – lat in die hand. Toe’s dit sulke tyd.
Pak slae nommer twee val in die matriek-eindeksamen. Voor die laaste vraestel (Geskiedenis) kom ‘n gawe breuk, en ‘n paar van ons oordeel dis ‘n ideale geleentheid om te gaan fliek: Bill Haley en sy Comets in Rock Around The Clock — “One a clock, two a clock, three a clock, rock!” Buite wag die nimlike Jack Slabbert ons in – ‘n sardoniese glimlag op die gesig.
“Nou ja, menere, wat het julle vir julleself te sê? Julle is nog nie te groot en belangrik vir ‘n laaste goeie pak nie, hoor!” Toe voeg hy die daad by die woord.
Herinneringe soos hierdie het op- en oorgeborrel met die gedenkwaardige kuiertjie van my matriek-kamermaat, Wiekie (Vic) Moolman van Krugersdorp, aan Melkbosstrand verlede week. Wiekie (Vic) is ‘n afgetrede mynkaptein.
Soos hulle op Engels sing “Thanks for the memories”. Vic. Kom asseblief weer! (HvD)
Dec 3, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
As jy dors raak, ou Slakkie,
hou tog goed kop:
moenie net mik-en-sluk-kie,
vat ‘n la.a.a.ng stywe dop!
Die foto van hierdie reuse-landslak wat so strek om sy pensie trommeldik te drink, is by ons bos-swembadjie in Sabiepark geneem. Landslakke van hierdie formaat, en groter, kom algemeen in die Krugerwildtuin voor, en word in hope doodgery – nog meer as klein skilpadjies, wat dalk net effens vinniger as die uiters tydsame slakfamilie die gevaarlike toeristepaaie oorsteek. (HvD)
Dec 2, 2009 | Hennie van Deventer se Blog
More uit Melkbos
Die laaste keer dat ek oor Chris Louw geskryf het, was goedkeurend – toe hy in April vanjaar onder sy ou makker André P. Brink ingeseil het oor dié se afkrakende resensie van die historikus R.W. Johnson se jongste boek, South Africa’s Brave New World.
Die belese Louw het ontmasker dat Brink klaarblyklik vir Johnson in eie munt terugbetaal vir ‘n negatiewe resensie in die Londense Sunday Times van sy biografiese ontboeseming A Fork in the Road.
Die gewoonlik spraaksame Brink was sprakeloos nadat dié persoonlike vendetta só deur Louw oopgekrap is, en ek het gemeen dat laasgenoemde – met wie ek in my lewe meer verskil as saamgestem het – ‘n pluimpie vir ‘n stukkie raakvat-joernalistiek verdien.
As ek oor Louw ‘n bydrae sou moes skryf vir my pas verskene boek Byl in my bos met herinneringe aan ‘n 130-stuks tydgenote wat vooruit langboompies toe is, sou dit egter eerder gefokus gewees het op ‘n aanval waarin die uwe die voorwerp van Louw se wrewel was.
Hoe onstuimig dit verloop het, word in die spotprentjie hierbo verklap. Dit het op 27 Julie 1997 in die Sondagblad Rapport verskyn nadat ek op die RSG-program Monitor onder ‘n Louw-tirade moes deurloop.
Louw het in die onderhoud my onboetvaardige voorlegging aan die WVK as “geromantiseerd”, “naiëf” en “selektief” afgemaak. Verligte Afrikaanse redakteurs was, wat hom betref, onafskeidelik deel van die “apartheidsregime” en daarmee basta. Hy het uiters opgewonde geraak en het my omtrent verskreeu.
Ek kon reageer dat niks in my voorlegging nie op bewysbare feite berus nie. My aanspraak is nie dat my gewese koerant Die Volksblad die baanbreker was nie; wel dat hy gedoen het wat binne die beperking van sy lesers se ontvanklikheid vir die nuwe politiek moontlik was.
Maar die heel belangrikste: hy het resultate gelewer. By die kruispad het die meerderheid Vrystaters vir hervorming en teen regse radikalisme hul kruisies getrek.
Of dit op Louw indruk gemaak het, twyfel ek. Hy het voortgegaan om hom vir nog twee Vrydae selfversekerd teen luisteraarskritiek te verweer, sonder om my weer kans te gee.
Ongetwyfeld sou sekere luisteraars Louw op die skouer wou klop en sê: “Goed so!” Selfs wildvreemdes het my egter gebel om solidariteit te betoon. Onder ‘n pak briewe was van ou bekendes van wie ek lank nie gehoor het nie. Dus het daardie “inkwisisie” darem ‘n goeie doel ook gedien!
Later het dit uitgelek dat ook van Louw se eie kollegas hom voor stok gekry het. Hulle was professioneel verleë, omdat hy tegelyk aanklaer, regter en laksman probeer wees het – ‘n vreemde rol vir ‘n joernalis wat besig is om n onderhoud te voer.
Vandag kan ek nogal die humor in die situasie raaksien, want ek was nog in my pajamas toe hy my die oggend op Melkbos bel, en het – soos my gewoonte was as ek ontsteld raak – later met die gehoorbuis teen die oor in die slaapkamer op- en afgemarsjeer, totdat die telefoon met ‘n slag van die bedkassie getuimel het!
Maar ek sal nie ontken dat ek geruime tyd briesend was nie.
Genoeg daaroor. By Chris Louw se heengaan, is ek werklik spyt dat ek hom nie later jare kon uitvra oor hoe hy nou oor daardie konfrontasie voel nie. Uit sy jongste skrywes het dit immers toenemend duidelik geword dat sy entoesiasme vir die huidige Suid-Afrika in verskeie opsigte skerp aan die taan was, en sy frustrasies dienooreenkomstig aan die toeneem.
‘n Mens kan selfs wonder in watter mate politieke ontnugtering bygedra het om hom só “gatvol” te maak dat hy op 57 gekies het om nie langer te leef nie. (HvD)
