Mar 13, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
HvD haal sy hoed af vir Clark Gable
Middag uit Melkbos
Die museum teen die mure, noem Tokkie dit: Die honderde reuse-borde met die geskiedenis van die QM2, sy voorganger, die QM1, susterskepe en die Cunard-maatskappy treffend in woord en beeld vir die huidige generasie verewig. Jy kan ure voor die uitstallings drentel in die lang gange van die skip.
Geen baken of interessante brokkie is waarskynlik oorgeslaan nie. Of ons alles gelees het, twyfel ek. Maar van die Who’s Who-lys van beroemdes (en berugtes) wat voor ons die QM2 se gange bewandel het, het ons, dikwels verras, dikwels met ‘n glimlag en nog meer dikwels hoogs geïmponeer, een vir een kennis geneem.
Voor Clark Gable het Tokkie my afgeneem, my keps eerbiedig verwyder. Die ou kwasterige minnaar van die silwerdoek het glo op die dekke van die QM heelparty vroulike passasiers se voete onder hulle uitgeslaan. Vir ‘n Tokkiefoto het ek die kolletjie voor die bekoorlike Debbie Reynolds en die beeldskone Liz Taylor uitgesoek. Voor Debbie, omdat die skoolseun HvD taamlik verlief op haar was. Voor Liz, oor die diep spore wat sy as’t ware op die QM getrap het.
Tokkie, Liz en Debbie
Liz was wat ons in vliegtuig-idioom deesdae ‘n “frequent traveller” sou noem – elke keer met ‘n nuwe man, lyk dit. Van die manne wat haar kajuit gedeel het, was Mike Todd. Die rolprentvervaardiger wat in ‘n vliegtuigongeluk dood is, Richard Burton met wie sy twee keer getroud was, en die bedorwe erfgenaam van die Hilton-hotelgroep, Nicky, op hul wittebroodsreis.
Liz en en die vurige Richard Burton het glo deurnag partytjie gehou terwyl die skip deur die branders stoomroller. Nicky het, bid jou dit aan, verkies om in die sigaarkamer tot in die vroeë oggendure kaart te speel eerder as om “gehaltetyd” saam met sy begeerlike bruid deur te bring!
Van ander sterre kom ons o.m. te wete dat Bob Hope sy gholfswaai op die boonste dek geoefen het (die QM2 se Sprts Centre is, terloops, op dek 13; dis een van die weinige skepe wat, bygeloof of te nie, ‘n dek 13 het); dat Bing Crosby graag saam met die fotograwe in die donkerkamer sit en ginnegaap het, en dat Cary Grant een van sy vyf vroue aan boord ontmoet het. Van Noel Coward lees ons : “He was the man who came to personify cocktails, caviar and Cunard.”)
Die glansmense in die suites sluit ook in konings, presidente, premiers en ander historiese figure soos die koninginmoeder, Elizabeth I, en koning George VI, Die Hertog van Windsor. Monty van Alamain, Dwight D. Eisenhower, die twee Bushe van Amerika, Ronald Reagan, Jacqueline Onassis, Nelson Mandela en Desmond Tutu. Ander Hollywooders as die bogenoemdes is o.a. Walt Disney, Dean Martin, Jerry Lewis, David Niven, Ginger Rogers, Marlene Dietrich, Rita Hayworth. Deborah Kerr en Charlie Chaplin. Op die lys van sportsterre is Max Schmeling en Fred Perry.
Beroemde sangers en musiekmense wat op die QM gevaar het, is o.a. Ella Fitzgerald, Duke Ellington en Vera Lynn – “Now is the Hour”. H.G. Wells en Helen Keller was ook passasiers.
Ver-troetel(diere) op die QM2
Van Liz Taylor moet ek darem ook meld dat sy in die annale opgeteken is as ‘n passasier wat met haar hondjies op die dek gestap het. Die QM2 het uitstekende dierehokkies op dek 12 – selfs ‘n lampaal vir honde met ‘n houding. Dit is op op aanbeveling van die Hertog van Windsor aangebring om sy hond tuis te laat voel. Van ‘n stamboek-Chow lees ons dat sy middagete op ‘n vaart bestaan het uit rou eiers.
Eksotiese dierereisigers is o.a. ‘n olifant, ‘n apie en daardie Amerikaanse nagdiertjie bekend as ‘n “racoon”. ‘n Mossie het saam duimgery, boonop vergeet om in Southampton die skip te verlaat, en toe sommer tot in New York aan boord vertoef.
Daardie mossie se vergissing verstaan HvD ten volle. Hy sou, trouens, self ook (gerieflik) kon vergeet om af te klim van daardie dywende hemel op water. (hvd)
Mar 12, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Tokkie kry haar rooi roos by die Brittania se maitre ‘d
More uit Melkbos
Ai, had ek maar die romantiese hart en skeppende woordkuns van ‘n A.G. Visser. Sou graag Valentynsdag, Vrydag 14 Februarie, op die Queen Mary 2 in gloeiende A.G. Visser-taal wou beskryf.
Kom na my tuin waar die donker rooi rose
Duist’re geheime vertrou aan die nag;
Sonnestraal-kusse en suidewind-kose.
Drome en liefde die lang somerdag ….
Rooi rose was op daardie Vrydag op die QM2 oorheersend. Kratte vol is blykbaar die vorige dag in Fremantle opgelaai. Jy kon rooi rose koop teen $65 (sowat R700) ‘n dosyn of $5,00 (sowat R55) vir ‘n enkelroos.
Iemand in ons gangetjie op dek ses is klaarblyklik met ‘n bos rose of dalk ‘n enkelroos in ‘n potjie teen $20,00 (sowat R220) bederf. ‘n Blaartjie het met die aflewering verloor. Soos ‘n druppel bloed het dit daar op die roomkleurige mat met die ingeweefde Cunard-embleem gelê – ons eerste proeseltjie van Valentynsdag op die oseaan. Vele sou in die volgende ure volg.
By die Mayfairwinkels gee die roostema in elke toonvenster … wel .. die toon aan. Groot plakkate van rose, rose in vase, rose op gedrukte liefdesgediggies en Valentynsdagkaartjies wat saam met hartjies van Swarovski-kristal en ander juwele op basaartafels te koop aangebied word – oral net rose.
By die Empire Casino, die en ook die Clarendon-kunsgalery is spesiale Valentynsaanbiedinge aan die orde – “Clebrate your love this Valentine’s Day with a beautiful piece of artwork from Clarendon Fine Art.”
Ek kry die ingewing om by die skip se blommewinkel te gaan foto’s neem. Maar nee, se die vriendelike Filippyn Regina Mariles by die ontvangstoonbank; dit is in die bemanning se kwartiere wat vir gaste (hul naam vir passasiers) verboten is. Sal sy dan maar vir my ‘n vaas met rose vashou vir ‘n foto? Alte seker, meneer, en sy voeg die daad by die woord.
Tafels kreun onder rooi hartjies in die Kings Court.
Middagete was ‘n hamburger vir my en pasta vir Tokkie in die “Chef’s Galley” op dek sewe. Tokkie vestig my aandag op ‘n buurman se nagereg. Dis ‘n bordjie met hartjiekoekies en iets moois in ‘n glas met ‘n rooi hartjie bo-op.
Tokkie gaan stel ondersoek in by die “King’s Court” se buffettafels en kom grootoog rapporteer: “Dis pragtig – bring jou kamera.” Waarheen sy my lei, is ‘n yslike tafel met ysbeelde, gekerfde waatlemoenrose en honderde stukkies nagereg in hartvorm: rooies, wittes met rooi randjies, sjokoladehartjies en wat nog. ‘n Ware fees vir die oog. ‘n Jong man en jong vrou in wit uniforms stap verby, en ek keer hulle vinnig aan. Hulle poseer by die poedingtafel en ek neem net foto’s.
Die middag het ons ‘n afspraak met ‘n Australiese egpaar by die middagtee in die “Queens Room”. Uit die dak wapper reusebaniere met rooi rose daarop. Die skons en room wat bedien word, is die tradisionele, maar die koekies is almal in die vorm van hartjies. Hannah Ruiters sorg vir romantiese musiek op haar harp – en sy dra, natuurlik, ‘n bloedrooi rok.
Nagereg in die Beittania
Vir aandete volg die gaste haar voorbeeld. Ons het vooraf die wenk gekry om iets roois in te pak. Tokkie is van kop tot tone uitgevat in rooi en ek dra ‘n rooi strikdas wat ek by vriend Hennie Jonker van Melkbos geleen het, asook my rooi kruisbande waaraan ek nogal waarde heg. By die deur word elke vrou met ‘n rooi langsteelroos ingewag. Die maitre d’s dra elkeen ‘n rooi knoopsgatruikertjie. Die nagereg is …. rooi harte.
Dankie, Hennie, vir die leen van jou dassie. ‘n Jong man van Centurion het die middag enetjie by Harrods se winkel gekoop. Hy moes $15 (sowat R165) daarvoor opdok. ‘n Mooi dassie darem.
Die Queens Ballroom in rooi getooi.
Die aand by die Valentynsbal wieg die mense in die “Queens Room” op die maat van Weense walsmusiek – ‘n oorheersend rooi en swart tafereel. Teen die dak hang ‘n reusekrans van honderde rooi ballonne. Dié sou teen middernag losgelaat word. Toe was hierdie Vaaltyn al in droomland – met ‘n romerige slapenstyd-sjokoladehartjie op my kopkussing die laaste A.G. Visser-oomblik van die dag. (hvd)
Mar 10, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Spogvertonings in die Royal Court Theatre
Middag uit Melkbos
Vandag se terugblik op die Van Deventers se lewensverrykende QM2-ervaring – blog nommer agt in die reeks – sou ek graag as verpligte leesstof klassifiseer vir amal wat besorg wil weet: Maar het julle dan nie verveeld geraak nie?
Verveeld geraak? As jy kan eet, stap, swem, sauna, speel (sport, brug, dek- en bordspeletjies), oefen, TV kyk en fliek na hartelus, in die deftige Mayfairwinkels soos Harrods en Swarovski kan boer, of die spa en rekenaarsentrum se drumpels deurtrap?
Of as jy boonop kan kies en keur uit 80 georganiseerde aanbiedinge elke dag – drie A4-bladsye vol dinge om te doen in die keurige skeepskoerantjie (volkleur!) wat voor slaaptyd op jou kopkussing kom, en ook op ‘n spesiale TV-kanaal toegelig word?
Die koepeldak van die planetarium in die Illuminations-teater.
Nee, as jy verveeld sou raak op hierdie skip wat nooit gaan slaap nie (darem wel van 02:00 tot 04:00 in die nagtelike ure), is jy verveeld met die lewe, soos iemand van Londen gesê het. Eerder kan ons ná 22 dae se geluksaligheid kla: Die tyd vir niksdoen was te min!
Ons eie skedule is voor slaaptyd versigtig saamgestel. Ons dag is, tussen al die groot etery deur, vol gepak met sogenaamde “Cunard insights presentations”, musiekuitvoerings (o.m. klassieke kitaar en fluit), planetarium-aanbiedings, son soek by ‘n swembad (daar is vier en ‘n klomp borrelbaddens), die tradisionele middagtee, skemerkelkies in een van die 11 sitkamers en kroegies saam met mooi musiek (harp, strykkwartet of klavier), biblioteekbesoeke (10 000 wonderlike boeke en wonderlike uitsigte), aandvermaak in Westend-styl in die reusagtige “Royal Court”-teater (dansers, sangers, akrobate, towenaars, sakkerollers, komediante en wat nog), en, natuurlik, ‘n bietjie niksdoen op die dek.
HvD in die pragbiblioteek.
Die “Cunard Insights Presentations” was buitengewoon verfrissend met stimulerende sprekers soos sir Max Hastings, voorste Britse historikus, joernalis en skrywer, en sir Jackie Stewart, spitsvondige Skotse Formule 1-kampioen. Onderwerpe het ingesluit die Anglo-Boereoorlog, Winston Churchill en Frank Sinatra.
Ons het uitstallings bygewoon in die sonnige Clarendon-galery (die grootste kunsgalery ter see). Ons was teenwoordig by elke “destination”-aanbieding oor elke hawe op ons roete. Ons het gaan fliek. Sondae was ons in die kerk.
In los tye het ons die skip verken. Oral is foto’s geneem – tot in die eksklusiewe sigaarkamer, “Churchill’s Cigar Lounge”, met sy swaar leermeubels, duur sigare en spesiale reeks cognacs, ports en armagnacs. Ons het elkeen van die tien vleuelklaviere nagespeur, en amper elkeen van die 565 oorspronklike kunswerke deur 16 internasionale kunstenaars. Ons het die geskiedenis van die skip opgeslurp soos dit boeiend in woord en beeld teen gangmure uitgebeeld word.
Die ontsagwekkende brug kan jy net deur ‘n glasafskorting bewonder. Ons het graag die observasiedek besoek en (deur die glas) by die brug ingeloer. Tokkie is op ‘n toer deur die skip se geweldige kombuise van vlekvrye staal.
Saans het ons in die “Brittania”-eetsaal met sy gourmet-spyskaarte gaan aansit. Met ander etes was ons uitgangspunt: Ondersoek alle dinge en behou die goeie. Die tradisionele “Lion’s Pub” se vis en skyfies was eersteklas. Ook sy herderspastei. Vir hamburgers en pizza kon jy nie beter vaar nie as die “Chef’s Galley” op die altyd bedrywige dek 7 en die “Boardwalk Café, ‘n informele kitskosrestaurant onder sambrele op dek 12. By die informele buffet in die “King’s Court” was garnale en sushi in oorvloed.
Wil jy dans, Katrina? Laataand in die Queens Ballroom.
As energie oor was, het ons ná “showtime” gaan inloer by die ornate “Queens Room”-balsaal. Tussen die sambas en rumbas deur het ‘n internasionale danspaartjie mense met hul vurige passies betower. My eie ambisies om, ten minste darem op Valentynsdag, ‘n Weense walsie in te kry, het om die een of ander rede ongelukkig nie gerealiseer nie
Wat nie op ons program was nie, was onder meer gimnasium- en spa-besoeke, dans- en waterverfklasse, die veerpyltjie- en ander sportkompetisies, blommerangskikking-demonstrasies, i-pad-werkwinkels, kunsseminare, brugtoernooie, bingosessies, kooroefeninge (vir die skip se eie passasierskoor), disko, karaoke, die casino, wynproeë of die daaglikse brei- en naaldwerkklasse (ja werklik!), nogal in die Verve Cliquot-sjampanjekamer.
Ja, goed en wel, hoor ek skeptici opmerk. Maar is ‘n mens darem nie verskriklik afgesny van die buitewêreld nie? Laat ek so antwoord:
Sommer niksdoen op die dek
Onder die sowat 30 kanale op die TV-skerm in jou kajuit is o.m. ook BBC News, Sky News, Sky Sports News en Fox News. Elke aand is ‘n koerantjie afgelewer met die naam “Britain Today”. My buurman het ‘n “Australia Today” gekry. Maar met Suid-Afrikaanse nuus is ons tog ietwat afgeskeep. Met al die Suid-Afrikaners aan boord, sou ‘n “SA Today” nie ‘n sleg idee gewees het nie. Mnre. Cunard, ek sit dié voorstel graag op die tafel. (hvd)
Mar 9, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Valentynsaand op die QM2: die Van Deventers saam met John en Mattie Daniels van Jakkalsfontein.
More uit Melkbos
In die imposante tweevlakkige Brittaniarestaurant van die QM2 was ons op die onderste vlak teenaan ‘n venster – ‘n tafel vir vier. Toe ons tafelgenote aan tafel 114 opdaag, groet ons mekaar voel-voel soos wildvreemdes. Maar ons aksente – veral die VanD’s s’n – gee gou ons ware kleure weg.
Vinnig ontdek ons ons is vier Suid-Afrikaners. Volgende ontdekking: Ons woon almal aan die Weskus. Trouens, ons is amperse bure. John en Mattie Daniels woon in die private ontwikkeling Jakkalsfontein skaars 30 km noord van Melkbos; ry drie keer per week hier by ons verby op pad na die gimnasium in Sunningdale. Hulle is Engelssprekend maar hoogs tweetalig; hul wortels lê, soos ons eie, in die Vrystaat. John was op Grey – ‘n top-atleet.
‘n Keer sit ek in ‘n borrelbad by die “Pavillion”-swembad op dek 11 saam met ‘n vreemdeling. Soek lafenis vir my voete. Ons praat oor koeitjies en kalfies. Die gesprek maak ‘n draai by die waarde van die Suid-Afrikaanse rand. My genoot in die borrelbad kom van Polokwane, blyk dit. Sy naam is Lawrence, maar hy is so Afrikaans soos die uwe. En ons sit met mekaar in Engels praat op die QM2!
Enigste mede-passasier met wie my spore voorheen gekruis het, was Isobel de Waal, vrou van die rugbyspeler Albie. Ons het destyds in my Beeld-dae in Randburg naby mekaar gewoon. Isobel se ouer suster, Eveleen van Stilbaai. was saam met my in matriek. Daan du Plessis, Springbokstut, is hul broer. Isobel en Ellen Engelbrecht, vorige vrou van die Springbokvleuel, Jannie, het van Kaapstad tot Mauritius saamgery.
Hoeveel Suid-Afrikaanse passasiers op die vaart was, weet ek nie. Iemand het geraai so 60. Ek dink dit was heelwat meer. Ons twee Melkbossers het onder andere mense van Kaapstad, Somerset-Wes, Stellenbosch, Worcester, Welgemoed, Jakkalsfontein, Pretoria, Johannesburg, Standerton, Polokwane, Durban, Pietermaritzburg en Kathu op die skip raakgeloop. Die Kathumense se van is Goodchild, maar hulle is so Afrikaans soos ekke.
Op die brug was ‘n Duitse tolk. In my gemoed was min twyfel dat jy aan boord meer Afrikaans as Duits hoor. Deon Meyer se “Kobra” onder ‘n hele paar arms het ook herkoms verklap. Miskien moet Cunard sy taalbeleid aan die hand van nuwe statistieke ondersoek!
Iets soos 80 bemanningslede uit die 1 240 kom uit Suid-Afrika. Sowat 30 is kelners. Ons kan slegs vlugtige kontak met Suid-Afrikaners in die bemanning rapporteer:
• Die Joubert-jongman van Pretoria wat ná die vergissing by die “Ïlluminations” (blog van 4 Maart) die egpaar weer op die spoor gebring het;
• ‘n Jong fotograaf wat gekla het: “Dis harde, harde werk, lang-lang ure, maar baie-baie lekker “;
• Ons Poolse kelnerin Marzena se vriend Jan van Biljon met wie sy hand-aan-hand Fremantle se strate in is op ‘n verkenningstog;
• ‘n Kelnerin van Table View wat ons V8-groentesappies kom neersit het by ‘n ontbyt in die Brittania.
• ‘n man wat Tokkie by ‘n juwelierswinkel gehelp om haar horlosie reg te stel (amper elke aand ‘n uur voorwaarts) op pront Afrikaans.
Vyf dae weg uit Kaapstad hoor ‘n meisie in die “King’s Court” – ‘n gawe plek vir informele buffet-etes as jy daarna voel – ons Afrikaans praat en knoop ‘n geselsie aan. Ons hoor sy is Chantelle Olivier van Klerksdorp. Sy het ook maar vyf dae gelede met die QM2 kennis gemaak. Toe sy wegstap, sien Tokkie die pleisters op haar hakke. Dis swaar dra aan die skinkborde en skottelgoed, van vroegdag tot laat in die “King’s Court”!
Hoe sake in die kombuis staan, weet ek nie. Maar pampoenkoekies, volstruis, geelstert, springbokmedaljongs en “malava”-poeding was alles in ‘n stadium op die spyskaart. Bespeur ‘n mens ‘n SA invloed by die kospotte?
‘n Lekkerte was om by voorlesings name te hoor soos Frik du Preez en genl. De Wet. Van die nimlike Frik het H.O. de Villiers die mense by twee voorleggings vertel; ook van Mof Myburgh, Hannes Marais en die jong yster Eben Etzebeth. H.O. en Robin Jackman was tot by Mauritius op die skip. Hul rugby- en krieketstories was gewild.
Genl. De Wet se naam is met ‘n stewige skoot respek vermeld deur ‘n Australiese militere historikus, Mike O’Brien. Ook name soos Louis Botha en Emily Hobhouse. O’Brien het Engelse in die “Illuminations”-teater na hul asems laat snak met sy stories en foto’s oor die konsentrasiekampe. Toe ek hom agterna ‘n kloppie op die skouer gee, antwoord hy met ‘n skewe glimlg: “People must hear the truth, must they not?”
Wyn-ghoeroe Anton du Toit van Rhebokskloof was tot Mauritius aan boord. Hoeveel kartonne Rhebokskloofwyn verkoop en verorber is, kan ek maar net raai. Die uwe het ongelukkig nie van Anton se wynproe-seminare bygewoon nie – nie uit weersin in wyn en ook nie uit dislojaliteit nie. ‘n “Norminal fee” van $40 (amper R450) was vir hierdie SA-beursie ‘n bietjie styf – selfs vir die eksklusiewe geleentheid om die bekroonde sjiraz “Black Marble” van Rhebokskloof te proe. (hvd)
Mar 7, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Sydney – ‘n nagjuweel.
More in Melkbos
In lugballonne en helikopters, op plesierbote en seiljagte, te voet langs die kaai, oral drom toeskouers saam. Hulle waai en wuif hul harte uit. Die Queen Mary 2 word met entoesiasme en verskuldigde eerbied gegroet as sy vroegoggend stadig en statig die hawe binnevaar.
Baniere wapper in die wind met die woorde: “Welcome QM2”. Orkesklanke klink op. Dansers in tradisionele drag tree na vore, bv. Kreole in mooi, heldergeel rokkies in Mauritius (en Zoeloedansers in Durban!). Kameras klik. Die flitse blits soos klein weerligstraaltjies in ‘n donderstorm in die Laeveld.
More, Melbourne
Vaar die QM2 laatmiddag voort, is dit nog ‘n amper groter okkasie. Toeskouers dam kilometers ver langs op hawemure op om foto’s te neem en te wuif. Op dek 11 speel die Karibbiese orkes, Vibz, “On the Role Again”. Mense vertrap mekaar by die dekrelings om die land stadig al hoe verder die verte in te sien skuif. Hulle swaai opgewonde die lywe op die polsende ritme van die musiek. Kelners dra net vonkelwyn aan.
Die Queen fluit drie keer, grommend uit ‘n diep keel. (Die skip het vier fluite, twee aan die skoorsteen, een op die mas en een op die boeg. Een van die twee op die tonnel is die oorspronklike van die QM en een ‘n replika. As hy werklik die krane oopdraai, bv. in digte mis, trek die klank 15 km ver.)
“On the roll again”. Die orkes laat waai op dek 11 met Melbourne in die agtergrond.
Die skielike vogtigheid wat in jou oë opstu, is nie seesproei nie. Jy moet ongevoelig, sinies, meerderwaardig en totaal onromanties wees as die verhewe tonele van aankom en vertrek nie jou hart aanraak nie. Verwondering pak jou beet oor die groot voorreg om sulke oomblikke ook te mag belewe – jy, die ou seuntjie van Babanango met die kroepborsie, en aan jou sy die weesdogtertjie van Hertzogstraat, Bultfontein, wat nou hier, sakdoek in die hand, ewe breed op die dek van dié Queen Mary staan.
Ons het Durban, Mauritius, Fremantle/Perth en Melbourne (Melburn) aangedoen voordat ons ná 22 ter see ons bestemming, die wonderskone Sydney, bereik het. By elke hawe het die VanD’s vroeg geroer en in die halfdonkerte op die observasiedek op dek 11 strategiese staanplekkie oopgeskrop. Elke stad bied sy eie bekoring. Maar Melbourne – dié was spesiaal. Daardie pragtige stad aan die Jarrarivier word nie ten onregte nie deur baie as die Parys van Australië bestempel. Hy’t styl. Sy styl slaan deur in die gulle ontvangs.
Die intog by Melbourne is buitengewoon uitdagend, het kaptein Kevin Oprey ons vooraf meegedeel. Die kwartiermeester aan die stuur (‘n konvensionele wiel!) skuur versigtig verby die duisternis boeie wat soos hindernisse op ‘n baan rondom die Queen dobber. Die wolkekrabbers doem al hoe groter op in die sagte oggendlig. Die lugballonne en die helikopter bo die skip skep ‘n feestelike atmosfeer; op die bootjies wat avontuurlik tot amper teenaan die skip kom, sien jy net wuiwende arms en flitsende kameras. Die Queen is hier! Die Queen is hier!
Tyd vir tot siens
In Maurutius is dit nog pikdonker toe die QM2 vasmeer. Ons is nog in droomland toe al die maneuvers verby is. In Fremantle is die aankoms heelwat later. Op elke balkon of dek rek passasiers hul nekke terwyl die reuseskip sy volle 380 meter asof op ‘n eie as 180 grade laat tiekiedraai. Jy ys dat die boeg die hawemuur gaan tref, maar hierdie span melkwit-uniforms ken hul storie … en hul logaritmes.
Ons daag in Fremantle ‘n dag vroeg op weens noodsaaklike instandhoudingswerk. Die Queen se aankoms is hoofnuus op Perth se radiostasies. Kevin Fitzgerald, ons gasheer vir die volgende dag, hoor die nuus in sy motor, maar luister met ‘n halwe oor, en skrik hom oor ‘n mik. Hy bel sy vrou, Marlien, ons skoondogter, Mariza, se suster, en vra benoud: “Het ons die dag verkeerd?” Ongelukkig kon ons nie laat weet nie. Die selfoon was so dood soos ‘n mossie – dankie, Vodacom!
Sydney se hawe is volgens dié wat weet die mooiste op die ganse aardbol. Die dramatiese brug (wat die plaaslike mense die “coathanger” noem) en die treffende operahuis is twee ikone. Die toringgeboue en die veerbootverkeer in die hawe dra kleur by tot die skilderagtige prentjie. Ons vaar Sydney ongelukkig binne terwyl die stad nog slaap. Ons hoor net die skuurgeluide van die ankers in ons kajuit, nommer 6005, in die voorstewe. Vir ‘n oomblik is ons teleurgesteld. Maar toe ons op dek sewe uitstap, sien ons selwers ‘n eiesoortige sprokiesland – “Sydney by night”. Die stad se liggies blink soos juwele teen die swart fluweel van die lug. Eers ontdek die uwe die brug aan bakboordkant. Toe die operahuis aan stuurboord. Die Canon klik.
Sonder ‘n driepoot is ‘n nagfoto altyd ‘n uitdaging. Myne bied ek hier maar kleinerig aan om die beweging te verdoesel.
Tog is elkeen vir my ‘n skat! (hvd)
Mar 5, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Die optog van die kokke in die QM2 se Brittania-restaurant.
Middag uit Melkbos
Elke liewe dag ter see kom sowat 16 000 borde kos uit die Queen Mary 2 se kombuise. Die formidabele taak verg ‘n garnisoen van 163 kokke en 85 dienspersoneel wat die 87 000 stukke skottelgoed moet was, die potte en panne moet skuur en die 8 000 linneservette moet was en stryk.
Die laaste formele aand van elke skof op die wêreldvaart – tussen Kaapstad en Sydney was daar sewe sulke strikdas-aande – kom die mense met die lang wit hoede agter die kospotte uit. Op die maat van musiek en ritmiese handegeklap marsjeer hulle deur die gaste in aanddrag voordat hulle die eetsaal se swierige trappe bestyg en in formasie stelling inneem vir ‘n voorstellingsparade.
Ons wis van niks totdat ons kelner Michael Vitug die voorgereg bring en kopskuddend opmerk: Ai, dis jammer dat “monsieur” nie vanaand sy kamera saamgebring het nie. Dit plant ‘n saadjie. Met my New York-kaaskoek agter die blaaie neem ek die groot besluit. Ek spring op en gaan haal die Canon in ons kajuit in die boeg wat skielik ekstra ver voel. Uitasem daag ek net betyds op om op die see van kokke-dore te korrel.
Die voorgereg was – en verskoon tog maar die Engels in die biezondere omstandighede – “Parfait of Duck Foie Gras with Carmelised Pear and Sauternes Jelly” vir Tokkie en “Escargot Bourguignon” vir die uwe; ‘n avontuurlike eerste kennismaking met slak. Smaak na meer ….
Daar was ook nog ‘n “Terrine”, ‘n “Cream Caroline”, ‘n “Bouillabaisse” en ‘n “Chilled Cream of Mango with Toasted Coconut” – ‘n verskeidenheid wat
verklap het iets groot is in die weer.
Watter kos dra die kroon? Die QM2 se kokke hang uit.
Maar dit is die keuse van hoofgeregte wat beklemtoon dat dit nie sommerso ‘n gewone aand is nie. Ek en Tokkie laat die die “Penne Bolognese”, “Fillet of Lemon Sole”, “Roast Duck Montmorency”, die “Potato and Rocked Torte” en “Vegetable and Pine Nut Crusted Cutlet” by ons verbygaan. Soos een stem ons vir die “Surf and Turf Blackened Fillet Mignon, Grilled Lobster Tail with Chardonnay and Garlic Butter, Bearnaise Sauce”.
Later stem ons hartlik saam: Ons keuse was in die kol. Die vars Australiese kreef – by Perth ingeneem – was “Perth-ek”. ‘n Lekkerder bord kos was op die ganse vaart nie voor ons by tafel 114 nie.
Hoop maar die versamelde menigte van ander volkere en nasies het in die SA waters ewe veel plesier aan plaaslike geurtjies gehad, soos pampoenkoekies (net so op syn Afrikaans op die spyskaart), geelstert, volstruis, springbokmedaljons en “malavapoeding”, ekstra a en al.
Michael het vir ons die spyskaarte van elke aand versamel. Dit bied watertand-leesstof vir die lekkerbek en is by Penguin Place 11 op Melkbos ter insae. ‘n Nominale fooi word gehef – in Amerikaanse dollar!
Hoe die 15 dosyn kokke dit regkry om elke aand sulke eksotiese fynproewerdisse in die kraakskoon kombuise van vlekvrye staal op te tower? Wel, daar is 21 koelkamers op die skip. Daarin word die 9 000 kilogram vark, 7 500 kilogram bees, meer as 9 000 dosyn eiers, 33 000 kilogram aartappels, 5 500 kilogram rys, 21 000 liters melk en al die ander kos wat vir ‘n vaart van 22 dae nodig is, vars gehou. (Nie heeltemal waar nie, want by elke hawe word kaste vol vars kos met hyskrane gelaai.)
Asof hulle hulle nie buitendien klaar moet morsdood werk om die magies van die 2 600 passasiers vol te hou nie, hou die kokke onderling nog ‘n groot kompetisie wat hulle seker dwarsdeur die nag moet laat bak en brou. Die resultaat is ‘n fees van prentjiemooi kos wat die indrukwekkende Queens Room-balsaal in ‘n voedselskou van die hoogste orde omskep.
Elke passasier word ‘n stembriefie in die hand gestop om die wengeregte te help identifiseer. Ek moet my oorblufte onvermoë maar hier bely. Die stembriefie is verfrommel en in my broeksak gestop, terwyl my kamera aanhoudend flits … en ‘n onverwagte hongerte my skielik beetpak.
Naskrif: Gesondheidsbewustes word nie afgeskeep nie. Vir hulle word spesiale voorsiening gemaak met ‘n heelwat skraler spyskaart waarop die kalorieë, vet- en veselinhoud van elke gereg aangedui word. (hvd)
