Jul 6, 2023 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Vriendelike taksering van “Elke dag ‘n mooi nooi en ‘n moord” in ‘n gewaardeerde lesersindruk van kollega Sarel Venter op litnet:
Die Rubicon na moderne inligtingstegnologie is deeglik oorgesteek die dag toe Hennie van Deventer (uiteindelik!) sy tikmasjien vir ’n rekenaar (destyds ’n woordverwerker genoem) verruil het.
Vir hom as redakteur van Die Volksblad (toe nog met die Die) het sy sekretaresse al sy skryfwerk (kommentare, artikels en briewe) op haar rekenaar oorgetik in die redaksionele stelsel.
Hoeveel sy vlytige vingers in sy koerantloopbaan geproduseer het, sal niemand weet nie. Van hom is gesê dat hy ’n tikmasjien geslaan het dat die confetti waai en die linte vodde word.
…..
Van hom is gesê dat hy ’n tikmasjien geslaan het dat die confetti waai en die linte vodde word.
…..
Ná sy aftrede as koerantehoof van Naspers het sy groot aanslag op die geskrewe woord met mening toegeneem en sowat 23 boeke, talryke blogs, artikels, koerantbriewe en Facebook-inskrywings het hul verskyning gemaak.
Dit maak Van Deventer ’n besonder gedokumenteerde skrywer ná sy sewe boeke met ’n binneblik op die koerantwêreld, asook outobiografiese werke, huldeblyke, grafskrifte, reisbeskrywings oor verskeie seereise en soms suiwer prosa oor die lewe van diere en mense in Sabiepark, hul boshuis daar digby die Krugerwildtuin.
En selfs ’n boek oor troeteldiere!
Hy het sy boek Koerantkamerade (Naledi, 2021) sy laaste boek genoem. Maar soos Ton Vosloo dit in die voorwoord van Elke dag ’n mooi nooi en ’n moord dit stel: “Van Deventer is ’n gelaaide arsenaal en ’n vulkaan wat bly prut en af en toe, en onverwags, slaan hy weer toe.”
Soos inderdaad met hierdie Mooi nooi-boek wat ’n joernaal van scoops en skandes in die koerantwêreld is.
In sy voorwoord haal Van Deventer twee gesoute Afrikaanse digters aan oor die resep vir sukses van ’n geslaagde koerant.
Uit DJ Opperman se Joernaal van Jorik:
Gee ontspanning, hou die massas dop;
Gee elke dag ’n mooi nooi en ’n moord,
En stoot die sirkulasiesyfers op.
En uit digter Pirow Bekker (oud-hoofsubredakteur van Die Volksblad) se Peins oor die plakkaat:
Dit bly een maal onfeilbaar: vrees,
Dit laat die mens koerante lees.
“Die vraag is,” skryf Van Deventer, “wat gee ’n koerant skop?” Meisies en moorde, of om elke dag die lesers vol vrees te pomp?
Koerantlesers of diegene wat self Elke dag ’n mooi nooi en ’n moord aanskaf en lees, kan self oordeel en besluit. Kyk maar na die opskrifte van ’n klompie van die essays (waarvan baie voorbladberigte was):
- “Hartstog, jaloesie… en ’n skêr (ja, die skêrmoord!)”
- “Beelde met boesems”
- “Man in die modder of man op die maan”
- “Kaalbas-redakteurs”
- “Sannie het gaan water haal”
- “Raaisel van die Rietbok”
- “Onder haar naeltjie”
- “As die aarde skeur”
- “Toe’s die ganse land op hol”
- “Slae vir Charlize”
- “PW se dogters”
Elke dag ’n mooi nooi en ’n moord voer die leser langs ver paaie van herinneringe oor polemieke, petaljes, rusies en romanses, herries en hofsake.
Dit is regtig ’n lekker en lesenswaardige boek hierdie. Of dit Van Deventer se laaste boek is, sal ons maar moet sien.
Jul 5, 2023 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Enigeen vir dubbels?
Op 10 Julie 1998 het die Van Deventer hul eerste algemene jaarvergadering van Sabiepark in ‘n tent by die piekniekplek langs die Sabierivier bygewoon. Was dit nie vir Covid nie, was dit Saterdag nommer 25. Vir my was dit besonders – amper emosioneel – dat ek ‘n mosie kon indien – die enigste. Miskien was dit die laaste jaarvergadering: wie weet?
Die baadjie wat ek aangehad het, kom van die eerste AJV af saam met my. ‘n Mede-Sabieparker, Brenda Thompson, sien dit toe raak en kom sê vir my: “Ek sien jy het jou AJV-baadjie aan.” Jy kon my met ‘n tarentaalveertjie ompik dat sy die baadjie so goed onthou.
By die vergadering was Patson Ndlovu met wie ons sedert die eerste dag 25 jaar gelede ‘n pad hier saam loop, een van die trotse ontvangers van trofees vir 30 jaar diens. Tokkie het ‘n foto geneem waar ek hom geluk wens by een van die groot vir die tradisionele agternabraai met pap en die heerlikste tamatie-en-uie-smoor (sheba) waarvan jy kan droom. Ook ons ander eetgoedjies was ‘n fees vir die oog … en die maag. Sabiepark, daar is een soos jy.
Aan die woord.
Vele vriendskapsbande word by hierdie vergaderings hernuwe wanneer eienaars uit elke windrigting opruk. Min bande sal in lang duur kan kers vashou by die een van Tokkie en Mrad Shahia van Pretoria wat uit 60’s op Bultfontein in die Vrystaat strek.
Die twee was dubbelspelmaats in hul skool se eerste tennisspan in 1962. Van 31 Desember 1966 af is ek en sy spanmaats (ook dubbelbedmaats).
‘n Treurige element van die jaarvergadering is om die lys van die jaar se afgestorwenes te verneem. Op vanjaar se lys was Sally Dulek (75), vrou van prof. Ronald Dulek van Alabama, skrywer van die spitsvondige “Sitting with elephants”. Op my boodskappie van meegevoel het hy o.m. soos volg geantwoord:
”Thank you for the kind thoughts and words. They mean much. My children have joined me in Sabie Park and we have prepared a place for Sally between two of her favorite Impala Lillies. She has been unable to come to Sabiepark since 2019, but now her ashes and spirit reside where she loved. An added bonus is that I will need to return frequently to care for the site. P.S. Since I know of no one who loves Sabiepark more then the two of you, I believe you will understand the sentiments of my actions more than anyone.””
By die Donderdagvergadering was die uitstel van opgradering van die manskleedkamers by Sabiepark se swembad ter aprake. My stem was ten gunste van opgradering as prioriteit omdat ‘n nare 2008-ervaring nie net letsels gelaat het op die toilet se deur nie, maar ook op die uwe se gemoed. ‘n Nuwe deur sal al help om albei letsels uit te wis. Dit het so gebeur:
Met ‘n toets teen die All Blacks op Carisbrook, die sogenaamde “House of Pain” in Dunedin, loop ek rustyd in Sabiepark ‘n draai. Ek is só dom om die deur agter my op slot te trek. Dit haak toe vas. Met die wedstryd op ‘n mespunt, sit ek, arme drommel, toe amper 20 minute vas terwyl Samaritane met skroewedraaiers en hamers poog om my uit my eie “huisie van pyn ” te ontset.
Gerrie van Niekerk, parkhoof, is later persoonlik op die toneel. Sy plan is om die skarniere se pennetjies uit te kap. Daarvoor is ‘n hamer en ‘n lang spyker nodig. Twee helpers word afgevaardig om die nodige te gaan haal. Uiteindelik verskyn hulp in die vorm van die arbeider Klein Alfred (intussen oorlede) se vriendelike gesig oor die muur. My Samaritaan klim oor en begin pynlik stadig kap, kap, kap – eers die onderste, toe die boonste skarnier.
Toe ek ná die bevryding die TV-kamer instap, het die nuus al wyd versprei wat die rede vir my vertraagde verskyning is. Simpatieke applous klink op. “Nog 20 minute oor” sê kommentator Hugh Bladen op daardie oomblik. Gelukkig is ek betyds vir ‘n droom-solodrie deur skrumskakel Ricky Januarie, wat ‘n soete sege uit die kake van ‘n nederlaag pluk.
Toe die eindfluitjie blaas, brul dit in daardie TV-kamer dat die leeus dit seker tot oorkant die rivier in die Krugerwildtuin kan hoor. Ook die uwe staan regop en swaai triomfantlik my arms. Maar nooit weer sal ek in rustyd van ‘n kritieke rugbywedstryd ‘n toiletdeur sluit nie
Naskrif: Op 27 Junie was ons bevoorreg om in Sabiepark die 59ste verjaardag van Louis Nel by te woon. By vrolike ballonne op die stoep van hul boshuis het ons verjaardagkoek, koesisters en heerlike vleispasteitjies saam met die verjaardagman en sy ouers, ons goeie vriende Frik en Martie Nel van Montana, Pretoria, geniet. Louis wat by gevoorte breinbeserings opgedoen het, is een van die bekende en geliefde gesigte van Sabiepark. Hoe lief is hy nie ook vir die plek nie.
