SUUR ERVARING MET DIE NAGWAG

Besoek jy Amsterdam, besoek jy die Rijksmuseum en hoop jy om ‘n glimps van Rembrandt se broemde Nagwag-skildery te sien. Jy is bereid om ure in ‘n tou te staan vir ‘n vlugtige blik as deel van ‘n bewegende massa mense wat met kenmerkende Nederlandse bruuskheid aangemoedig word om “op te skud”.

Daardie skildery word op die oomblik op ‘n unieke manier geresteoureer, lees ek vanoggend in Die Burger. Die restourasie, agter glas, vorm deel van die uitstalling. Besoekers ervaar iets van die sensitiewe arbeid om die ou glorie te herstel, .

Die berig wek ‘n suuderige herinnering aam ‘n vorige “restourasie” (let op die aanhalingstekens, asseblief) waarin die uwe en sy gade, Tokkie, ‘n sentrale rol speel.

Ons draai die horlosie so amper 30 jaar terug na die konferensie van die World Association of Newspapers in 1997 in Amsterdam. Een van die sosiale hoogtepunte was ‘n onthaal in die Rijksmuserum – boonop in die heilige halle van die Nagwag self. Waar derduisende toeriste bedags in verwondering verbytou, geniet ons die aand rustig Bols en krokette.

Jy kan ongesteurde die Nagwag bekyk vir solank jy wil. Niemand jaag jou aan nie. Ek en Tokkie benut die geleentheid ten volle.

Nog beter. ‘n Fotograaf is teenwoordig om sosiale foto’s te neem. Ek nader hom om ‘n groot guns: ‘n foto van die Van Deventers voor die Nagwag, mooi asseblief. “Met “plesier”, antwoord hy. Ons poseer en die flits gaan af, twee, drie keer.

Die volgende dag kry ek ‘n koevert by my sitplek. Binne is ‘n foto en ‘n briefie. Dis ek en Tokkie by die Nawag, ja, maar die foto is byna pikswart. Iets het nie gewerk nie, velen spijt.

Terug in SA, bekla ek my lot by kollega Ollie Olwagen. Hy – wat as ekspert beskou word – bied aan om te help.

Die resultaat van sy “restourasie” is die foto hierby. So hard soos Ollie probeer het, dit lyk net nie reg nie. Met KI en al die nuwerwetse goeters sou jy seker ‘n ander resultaat kon behaal het. Maar dis wat ek het, en dis vir my tog waardevol.