Sep 15, 2013 | Hennie van Deventer se Blog
Wolkbreuk op Melkbos
More uit Melkbos
‘n Sopnnat nagmaal vanoggend gewees in die NG kerk Melkbosstrand. Terwyl die tekens bedien word, sak ‘n ‘n wolkbreuk uit, Geute oorstroom. ‘n Stuk van die kerksentrum se plafon gee mee. ’n Dam stoot op in die binnehof. Dit lek op die preekstoel en plek-plek in die kerk.
Melissa Opperman, teologiese student wat gepreek het, is vinnig by die kansel se trappe af om te gaan kyk wat aangaan. Diakens hardloop om emmers te gaan haal. Lukas Theron, gemeentebestuurder, is ook vinnig uit en bly lank weg. Dr. James Kemp, 80-plusser wat die nagmaal bedien het, gaan deur die kommisie egter net onversteurbaar voort. Hy verdien ‘n prys vir teenwoordigheid van gees!
Baie lidmate het besorgd sit en wonder: Hoe lyk dit by die huis? Ook die Van Deventers. Wel, by ons is water onder die voordeur in, maar die skade was gelukkig gering. Net een matjie – na aan Tokkie se hart – is deurweek. Maar om by die huis te kom, moes ons deur ‘n oorstroomde Charles Hoffestraat ploeg. Niemand kon sien waar is sypaadjie of straat nie.
Die reënmeter wys net 28 mm, maar dit was ‘n harde, vinnige 28 mm. Selfs die see lyk skielik nog woester. (hvd)
Sep 12, 2013 | Hennie van Deventer se Blog
Middag uit Melkbos
Hopeloos soos dit klink, is ek by my rakleeftyd verby wat aand-okkasies in die “verre” Kaap betref.
Met hierdie “nee dankie” vir ‘n uitnodiging in die Kaapse Konferensiesentrum het ek ‘n grens oorgesteek. Nog nooit was ek teenoor myself en ander brutaler eerlik oor my onwilligheid om saans my huis vir ‘n doe te verlaat nie – veral as dit ‘n reis van 25 kilometer soontoe sou behels en nog 25 kilometer terug.
In Sabiepark beteken ‘n aand tuis natuurlik kampvuur en braai. Op Melkbos beteken dit sommer rondsit en niks doen nie. ‘n Aandjie tuis is, hoe ook al, ook hier geruime tyd al in elke opsig verkieslik bo ‘n aand uit – die aantrek., die ry in die aandverkeer, die sit en luister na ‘n gewoonlik te lang toespraak, die ginnegapery. Alles net te veel moeite en verdriet, dankie.
Voorheen het ek ander ekskuse gesoek: Onseker of ek daardie aand los gaan wees; het nie meer ‘n formele aandpak nie; verwag moontlik besoek van ou vriende uit die Noorde. Soms kon ek agterkom my aspirant-gashere vertrou nie eintlik my geloofwaardigheid nie.
Nou, nadat ek daardie grens oorgesteek het, is dit makliker. Nee dankie, my rakleeftyd daarvoor is verby. Net dit. Klink erg, maar eintlik is dit heimlik lekker om so sonder slag of stoot (en sonder ‘n witleuentjie) skotvry te kom.
Dan kan ek ook daardie aand, soos al die ander, sonder om skuldig te voel vir my en my vrou ‘n Skotse watertjie skink, my skoene uitskop en salig in ‘n lekker leunstoel terugsak …. (hvd)
Sep 9, 2013 | Hennie van Deventer se Blog
More uit Melkbos (en nie uit die Panorama Medi-Clinic)
“Nil per os” of “Nulla per os” is een van die newe-onplesierighede van die ure voor ‘n operasie wat my sommer al lank vooruit begin kwel.
Laat my maar erken (spog?) at ek ‘n bedorwe brokkie is wat, met enkele onvermydelike uitsonderings, sy koffie in die bed kry solank die Van Deventerhuwelik duur. Op 31 Desember vier ek en Tokkie ons 47-jarige huwelikstrou.
Selfs toe ek in die jare 60 hoofsub van Die Volksblad was en op Saterdae teen vieruur moes roer om die wiele vir daardie dag se uitgawe aan die gang te sit, het Tokkie, winter of somer, met die eerste lui van die wekker sonder slag of stoot uit die bed gevlieg om die koffiewatertjies te begin kook.
Die Volksblad was daardie tyd nog ‘n middagkoerant. Die eerste, plattelandse uitgawe het gesak voor die wintersonnetjie nog kon deurbreek. Teen agtuur kon ons in die subkantoor agteroor sit en rustig weglê aan die gebraaide kaasbroodjies ex Grinters skuins oorkant die straat op die hoek. Dit net ter verduideliking vir jonger kollegas wat nie daardie voor-hoenderkraai-koerantmakery ooit ervaar het nie.
Vir “Nil per os”, “Nulla per os”, albei Latyn, of ”Nil per mond” (vermenging van Afrikaanse en Latyn) is ek so lugtig soos ‘n rooibokkie vir ‘n luiperd wat in die lang gras aangesluip kom in die Wildtuin. Hoe sal ek uithou? Dis altyd ’n wroegende kommer in die Van Deventerhart.
Terwyl ek hier skryf (08:30) sou ek al in my saal in die Panorama Medi-Clinic gewees het – besig om soos ‘n lam ter slagting voorberei te word vir die lank uitgestelde heupvervanging. Maar eers om 14: 30 sou ek teater toe.
”Nil per mond”, sou dit boonop moes wees – met ‘n keel so droog soos die dorste kurk dus, en ‘n smagting na ‘n lekseltjie koffie soos ‘n alkoholis vir ‘n dop.
Woensdag steek die internis ‘n stokkie (tydelik) voor die operasie om redes wat nie hier ter sake is nie. Vanoggend begin ek om 06:00 rusteloos raak. Tokkie snap die wenk. Sy gly uit die bed en keer terug met die stomende koffie en my koerant.
Koffiekapitaal – veral in die biezondere omstandighede van hierdie Maandag 9 September. Die koffie proe so genotvol soos ‘n skelm vrytjie – of ek die chirurge en hul narkotiseurs, susters en wie nie almal nie, hierdie keer netjies uitoorlê het.
(hvd)
Sep 3, 2013 | Hennie van Deventer se Blog
More uit Melkbos
In my omvattende navorsing oor heupvervangings na aanleiding van myne a.s. week, het ek ‘n risiko oopgekrap waarvan min mense bewus is. Kyk die foto.
Weet nie wanneer die bioniese heup en sit voor die rekenaar weer versoenbaar gaan wees nie.
Groetnis tot dan.
HvD
