Dec 15, 2011 | Hennie van Deventer se Blog
More uit Melkbos
Wat die Engelse ‘n “sneak preview” noem, is volgens Pharos se Groot Woordeboek ‘n geheime voorvertoning. Geheim? Wel, hierna geen geheim meer nie oor wat ek op ons aanstaande Wildtuinbesoek (van 26 Desember tot 10 Januarie) die heel graagste wil sien.
Die foto hierbo lig die sluier oor my “wildste wildtuin-geheim”. Ja, die grootste begeerte in hierdie ou se hart is cheetahs (of jagluiperds) wat draal sodat ‘n mens hulle uit elke hoek en kant kan afneem.
Hierdie treffende foto is een van ‘n reeks wat Vic D’Oliveira net twee kilometer van Krokodilbrug af op die vrugbare Onder-Sabiepad geneem het. Dit verskyn in die jongste uitgawe van die Wildkaart-tydskrif, Wild.
Toe Vic stilhou om roetes te oorweeg, stap die drie doodluiters uit die bos en begin poseer. Twee is naderhand bo-op die padpredikant. Hul strek hul lenige lywe sodat ‘n mens hul liggaaamsbou fyn kan bestudeer.
As jy hierdie foto goed bekyk het, sal jy darem seker nie weer luiperds en jagluiperds met mekaar verwar soos soveel besoekers aan die Wildtuin nie. Dis omtrent soos wit- en swartrenosters. Vir vele mense is ‘n renoster ‘n renoster, kant en klaar. So is ‘n luiperd vir baie eenvoudig ‘n luiperd.
Nog iets wat natuurlik dadelik verklap die “luiperd” op jou foto is eintlik ‘n jagluiperd is die swart “traankol” op die wang. Help glo om die son weg te skaats as hierdie jagters per excellence oor die aarde heen skeer teen ‘n verstommende snelheid.
Luiperds is bonkiger diere, nader aan die aarde weens korter bene, en daardie swartkol is totentaal afwesig. Geen rede om te twyfel oor identiteit nie.
Luiperds het ons op ons tientalle Wildtuinbesoeke oor die jare nogal redelik dikwels oral in die Wildtuin gesien – ook luiperds met hul prooi in die tak van ‘n boom, ‘n bek-af luiperd nadat ‘n leeu sy rooibokkie voor hom weggegaps het, ‘n luiperd oomblikke na sy slagtande in die rooibokkie se nek ingeslaan het, ens. Baie van die waarnemings was ‘n klipgooi van die Krugerhek langs die Sabierivier. Ook in Sabiepark self – lees Duisend Dae Langs Die Sabie deur ene Hennie van Deventer.
Van ons jagluiperd-besigtigings het ek en Tokkie vanoggend in die bed ‘n vinnige rekensommetjie gemaak. (Die Burger was teen 07:00 nog nie hier nie – swak Piketberg!) Ons tel ‘n stuk of ses gelukkies.
Die meeste op ‘n slag was vier onder ‘n koelteboom op die Phabenipad. Hulle was deksels ver die veld in en op my langlens-foto is skaars meer as vae gedaantes herkenbaar. Daardie selfde vakansie het die gesin Parsons van die Suidkus, ook Sabieparkers, ses of sewe in die Phabenipad (Doispanepad) sien speel. Gelukkige bokkers!
Een keer het ‘n cheetah regoor die hek van Satara uit die bos gehardloop, in ‘n omgevalle boom gespring en ‘n oomblik vir die kamera gegrynslag. Dankie, ou grote, jy’t gesorg vir my beste jagluiperdfoto.
‘n Keer het ons kinders Brent en Marisa Claassens in Sabiepark kom kuier. Ons het hulle op die lughawe gaan haal, en by die Malelanehek ingegaan. Toe kry ons ‘n jagluiperd met sy prooi langs die pad onder ‘n boom. Og, die motoropeenhoping!
In elk geval, só manjifiek, soos Vic D’Oliveira, het ek nog nie die voorreg of gelukkie gehad om jagluiperds te sien nie.
Hulle is, wat my betref, bitter skaars. Amper só skaars soos ratels, wat ek in al die jare nog net twee keer gesien het. (My vriend wyle Louis Botha het ‘n keer urelank ‘n geveg tussen ‘n ratel en ‘n luislang naby Satara sit en dophou. Hy was meegevoer deur die ratel se knaendheid. Taai soos ‘n ratel, né!)
Leeus? Ja, die “koning van die oerwoud” is altyd ‘n yslike trofee vir ‘n kamerajagter. Maar leeus is eintlik relatief volop, na my ervaring. As ek die vakansie nie leeus gesien het nie, voel ek daar’s fout aan my kant.
Wildehonde? Ek weet hulle word as ‘n buitengewoon skaars spesie geag. Almal raak opgewonde om van die bont-dierasies op ‘n snuffeldraffie te sien (ek ook).
Maar as ek moet kies, gee my ‘n cheetah, elke dag. Vic, ek ry hierdie vakansietjie spesiaal Krokodilbrug toe. Dalk stap daardie symste drie weer op die symste plek uit die symste bos en klouter op die symste padpredikant. Dalk sommer al drie saam.
Sal vir jou ‘n HvDfoto stuur!
(HvD)
Dec 14, 2011 | Hennie van Deventer se Blog
More uit Melkbos
Dat die vere tog wel in ‘n sekere sin die voël maak, was in die ou dae nogal ‘n klerenorm. Eksentrisiteit in aantrek is nie juis aangemoedig nie. Deesdae ruk by ‘n formele aandgeleentheid mans op met aandpakke en mans met blink bont Afrika-syhemde wat oor die broek hang. Party vroue se waaghalsigheid (nie net t.o.v. halslyn nie) gee jou skoon jakopeweroë.
My eie oë het al uitgepeul by ‘n jeugdiens toe die diaken oorbuig om die kollektesakkie te oorhandig. Ek was gereed om te vang wat val! By dieselfde kerk het ‘n dame wat graag haar eie ding doen, op ‘n Kersoggend met ‘n pelsjassie en visnetkouse opgedraf.
A wel, modes verander. Dit is geen nuwe ding nie. Tog wel is relatiewe eenvormigheid in ‘n stadium so nagestreef dat jy “uit” gevoel het as jy “verkeerd aangetrek” is. Dit het ook vir stranddrag gegeld.
Sarel Venter van Bloemfontein – hy word nou wat koerante ‘n gereelde medewerker noem – laat weet my verwysing na die swembroekie uit ‘n meelsakkie (vorige blog) laat hom aan ‘n storie dink wat die kultuurman Oom Gannie Viljoen glo vertel het.
Hy en Oom Barnie Human, motormagnaat, was groot vriende. Een somer is die Viljoens toe na die Humans se strandhuis op Ramsgate. (Ek en Tokkie was selwers ook al daar in die kothuis as gaste van die Humans.) Elke oggend op ‘n afgesproke tyd kry Barnie en Gannie mekaar iewers buite en stap strand toe. Gannie elke oggend geklee in dieselfde swart of donkerblou swembroekie en Barnie elke oggend in ‘n ander swierige swembroek.
Toe sê Gannie glo aan Barnie: “Jy moet nie dink hierdie is my enigste swembroek nie, ek het nog ses wat presies so lyk; een vir elke dag van die week.”
Herinner my op my beurt aan my paar hemelsbou lang kouse wat ek in standard nege rond gekoop het met my verdienste as Volkies se korrespondent vir die SAUK-jeugprogram “Ons Roep Die Jeug”. My blou kouse was van die bas in die was en dan dadelik terug aan die bas. Joe, jy moet baie blou sokkies hê, het van die meisies opgemerk. Ek het hulle nie reggehelp nie.
Oor mooi aantrek bestaan in die politiek ‘n oorlewering wat glo taamlik waar is. ‘n Agbare minister van die jare 50 was bekend as stylvol uitgevat, maar ook vir sy dwalende oog. Een sekretaresse sê toe vir haar jong kollega: “Ons minister trek darem mooi aan.” Die ander ene, ewe onskuldig: “Ja en so vinnig!”
‘n Storie wat darem seker apokrief moet wees, is van die ou wat alleen kerk toe is – vroutjie had hoofpyn of iets – en terugkom met twee blou oë. “En nou?” Nee, vertel hy, toe hulle opstaan vir die loflied, bemerk hy die tante voor hom se rok sit tussen haar boude vas. Uit pure hulpvaardigheid gee hy dit ‘n plukkie. Sy swaai toe om en klap hom dat hy sterre sien. Hy dag sy verkies haar rok presies net so in die gleufie, en druk dit versigtig terug om die status quo te herstel. Toe klap sy hom weer. Hierdie keer harder.
Dan bestaan die beroemde storie van die meisie wat die bus wou bestyg in haar stywe jannas. Aikona, werk nie. Elke mislukte poging werskaf sy agter haar rug en trek die rits ‘n entjie laer af. Die ou agter haar gee haar later ‘n stootjie onder die boudjies om haar op te help. Woedend sis sy: “Meneer, hoe kan jy sommer aan ‘n wildvreemde so vat?” Hy: “Ekskuus, dametjie, ek dag ons ken mekaar teen die tyd. Jy het al twee keer my rits laat sak!”
Ek lees iewers van die ou wat in ‘n woonstelblok se waskamer instap. Daar staan ‘n blondine in haar geboortepakkie voor die masjiene. Hy skeur sy oë weg. Toe sien hy die (misleidende) nota teen die muur bo die wasmasjien: “Verwyder asseblief al u klere as die rooi liggie doodgaan.” Wetsgehoorsame meisie!
(Snaaks, het in geen jare daaraan gedink nie. Nou onthou ek ‘n advertensie in my kinderdae se “Brandwag” van ‘n welbedeelde meisie in haar bra op ‘n bus. Die opskrif was iets soos: “Ek droom ek ry in ‘n bus in my Maidenform–buustelyfie.” Sal iemand vandag nog twee keer opkyk vir ‘n meisie sans hempie? )
(HvD)
Dec 13, 2011 | Hennie van Deventer se Blog
More uit Melkbos
Die skielike ontdekking dat iets aan kou klere skort, kan ontsenuend wees. ‘n Prysetiket het dalk weens ‘n oorsig op ‘n strategiese plek bly sit. Nou word aan almal uitgeblaker teen watter afgekibbelde prys jou klerekas by die Oosterse basaar vernuwe is.
Kollega Sarel Venter van Bloemfontein onthou ‘n insident toe Mike de Vries in so ‘n klerepenarie was, na aanleiding van my herinneringe aan ‘n heuglike Oostenrykse reis in my vorige blog.
In 1976, sy parlementjaar, was Sarel en Liesbeth een aand in Stellenbosch se stadsaal vir ‘n opvoering van Ipi Tombi. Hulle had komplimentêre kaartjies, verskaf deur ‘n buurman in Uniepark (Stellenbosch), prof. Roux de Villiers, destyds vise-rektor van Maties.
So sit hulle toe langs die rektorspaar, Mike De Vries en Renéé, ‘n dogter van die Pers se voormalige grootbaas Phil Weber.
Sarel vertel:
“Liesbeth sit toe regs van Mike, en in die skemerlig sien ek, as ek links kyk, kort-kort iets wit beweeg anderkant mý gade. Toe ek mooi kyk sien ek dit is ‘n prysetiket aan Mike se (nuwe) aandpak se linkermou, net bokant die hand.
“Toe ontdek Mike dit ook en begin dit diskreet lostorring. Hoogs geamuseer was ons aandag ‘n hele ruk lank nie juis by wat op die verhoog aangaan nie.
“Jare later, by ‘n dinee in Bloemfontein, dalk was dit met ‘n Volksblad-viering, sit ons toe saam met die De Vriese aan tafel. Hoe het ek nie gebrand om vir hom te vertel van daardie aand in Stellenbosch nie!”
Soos ek die gemoedelike Mike geken het, kon jy gerus maar vertel het, Sarel.
Soms kom ‘n element van moedswilligheid in so ‘n scenario na vore. Een van ons Melkbosse leraars, Francois Hanekom, kom op huisbesoek agter die lidmate betrag hom vraend. Riana het stilletjies agter op sy baadjie ‘n etiket geplak wat van ‘n nuwe kombuispot kom: “slow cooker”.
Herinner my aan een van Rykie van Reenen se stories wat telkens in nuwe gedaante afgestof word vir ‘n nuwe generasie. Dis van die oubasie wat in oorlogstyd op Durban se strand kerjakker met ‘n baaipakkie uit ou meelsakkies vervaardig. Voorlangs, op ‘n ongemaklike plek, word verkondig: “self raising”. (Agter was ook ‘n dubbelsinnige mededeling – kan om die dood nie onthou wat nie.)
Van ‘n dame is nie so lank gelede nie op die nimlike Durbanse strand ‘n vreemde foto geneem en wyd op die internet versprei. Haar baaipak was agterstevoor. Die rug was nogal laag gesny. Twee wippende dubbel D’s ontbloot in die branders!
Gé Korsten het my vertel van ‘n verleentheid op die Aula se verhoog in Pretoria. Hy en Mimi Coertze was in ‘n hartstogtelike toneel in ‘n opera. Hy kom agter onse Mimi loer-loer so suidwaarts van sy naeltjie en maak sulke betekenisvolle kopknikkies. Toe hy afyk, sien hy net die wit pant van sy hemp soos ‘n vlag by sy oop rits uitsteek.
Hy het eenvoudig rug gegee en die rits opgepluk – tot groot vermaak van die gehoor. Geen regisseur kon Verdi se sonore musiek met so ‘n spontane plesiertjie afwissel nie! (HvD)
Dec 11, 2011 | Hennie van Deventer se Blog
Naand uit Melkbos
Ek wil ‘n e-pos stuur, maar is onseker oor die adres. Moontlik sal ek die teiken tref met iets soos mikedevries@hemel.co.heelal.
Mike de Vries was rektor van Maties en direksielid van Naspers in die 90’s. Toe ek in 1994 die 47ste wêreldkongres van koerante in Wenen, Oostenryk, gaan bywoon het, het Mike vir my en Tokkie ‘n toerplan in fyne detail uitgewerk.
Ons is via die Romantische Strasse in Duitsland (met tradisionele dorpies soos Rothenburg) na die wonderskone Salzkammergut in Oostenryk. In Traunkirchen was ons tuis in die Seepension Zimmermann. Mike het vir ons presies beduie hoe om daar te kom.
Draai hier links, hier regs …
Hy het ook die naam van ons gasheer verskaf, en groete gestuur, wat met welaangename verrassing ontvang is. “O, herr De Vries … “
Oostenryk was Mike se geliefkoosde reiswêreld. Hy het dit soos sy handpalm geken.
Ek is aan die 1994-reis (met ‘n geleende Audi wat ek by die fabriek in Ingolstadt gaan optel het) herinner deur ‘n e-pos van my oud-kollega Goëthe (Ollie) Olwagen met 28 pragfoto’s uit Oostenryk terwyl die innige klanke van Quand le soleil dit bonjour aux montagnes (As die son die berge groet) die siel voed.
Ek kon Tokkie n.a.v. ‘n spyskaart in my foto-album nommer 39 herinner aan wat ons die aand van 30 Mei 1994 in die Hotel Inter-Continental in Wenen vir aandete gehad het. Die beesvleis was “Girardi Style” en die pannekoekies is met suurkersies opgedis. Ek kon haar ook herinner aan ‘n swierige dinee in Wenen se beroemde Rathaus, meesleurende Strauss-konserte en wat nog.
Ek sou haar kon herinner aan ons middernag-kaalbas-kaperjolle in die binnenshuise swembad van ons gasthaus in Zell-am-See. Ons was toe amper twee dekades jonger … Die volgende oggend is ons oor ‘n besneeude Grossglocknerpas in die Alpe, verby duiselingwekkende hoogtes en noutes soos die Hexenküche – gebruik maar die verbeelding.
Van die dorpies op ons roete had onvergeetlike name soos Heiligenblut. Die natuur was onbeskryflik groots.
Waar was ons nie oral nie? Ook in Inssbruck, onthou ek, en natuurlik Salzburg – die stad van Mozart. Oral het Mike paadjies, kuierplekke en oornagplekke in besonderhede aanbeveel.
Hemel, Mike, vanaand is ek opnuut dankbaar. Hoop maar waar jy is, is vir jou ewe sielsaangrypend as die Oostenryk wat jy so lief gehad het en so volledig aan my en Tokkie bekend gestel het. (HvD)
Dec 9, 2011 | Hennie van Deventer se Blog
Naand uit Melkbos
Musiek met vlerke. Dit sou die naam kon wees van ‘n versameling liedere met die tema voëls: van die gevleueldes se grasie tot hul skoonheid of hul klokhelder sang.
Uit die operaskat, uit klassieke werke, uit trefferdeuntjies – ook immergroen Afrikaanse gunstelinge – uit gospelmusiek, uit elke denkbare oord kan ‘n mens “musiek met vlerke” put. Soos skilders en digters deur die eeue heen is ook komponiste deur die “reënboognasie van die natuur” geïnspireer.
Veral oor die duif – spesifiek die wit duif – is die liedere legio, met La paloma ‘n sterk persoonlike gunsteling oor lange jare, al van Plate-aande af by Volkskool op Potchefstroom. Julio Iglesias sing La paloma voortreflik. Ook Freddy en Heino. O la paloma blanca was George Baker se grootste globale treffer. Op gospel-terrein swaai Ferlin Husky se Wings of a snow white dove die septer.
Cu Cu Ruu Cu Cu Paloma van Nancy Ames is bekoorlik (soos die blonde sangeres self). Tortelduif (Gé Korsten) verheerlik ook strelende duiwegekoer met sag-op-die-oor-klanke.
Swaeltjies, en hul kom en gaan saam met die seisoene, figureer wyd in liedjies. Pat Boone se When the swallows come back to Capistrano (met die beierende kerkklokke) was in my jeug ‘n treffer. Uit my nog my nog priller jeug dateer Die Swaeltjie (O swaeltjie draai) deur Jurie Ferreira. Deesdae bestaan ‘n mooi opname deur die Phantom André Schwarz.
Terwyl ons by swaeltjies is: geen verwysing na swaeltjie-liedere kan mos volledig wees sonder die Griekse nooi Nana Mouskouri se La Golondrina (bron van ons eie Die Swaeltjie) nie.
Seemeeue dra dikwels ‘n boodskap van liefde en verlange (selfs hartseer) oor. Möwe, du fliegst in in die heimat van Magda Hain kom ook uit my plate-aand-dae by Volkies. Moderner seemeeu-liedere (ewe stemmingsvol) is o.m. Anneli van Rooyen se Seemeeu en Rina Hugo se Soos ‘n seemeeu.
Waar seemeeue verlange weerspieël, weerspieël ‘n blousangvoël loutere geluk. Jan Peerce se Blue bird of happiness is ‘n tipiese voorbeeld. In Over the rainbow (ek hou veral van Judy Garland en Louis Armstrong s’n – maak jou keuse ) is dit die nimlike blousangvoëltjie wat so begeerlik hoog bokant die reënboog vlieg.
Liedjies bestaan oor voëls van allerlei vere – buiten blou, onder meer ook geel (Yellow bird) en bruin (A bown bird singing). Van eersgenoemde is ‘n relatief onbekende maar onvergeetlike opname een deur ons eie Gert Potgieter. Die bruin voëltjie word besing deur John McCormack.
Die piepkleine pepermossie kom voor (Pepermossie*, Laurika Rauch), maar ook die arend met sy indrukwekkende vlerkspan (Sweef soos ‘n arend, wat ons eie Melkbosse dominee Marius Falck baie besonders op ‘n CD verewig het).
Grasie is nie tot die lug beperk nie. Swane-grasie word o.m. besing in Swaan uit Karnaval van die diere (Saint-Saens), Europese Filharmoniese orkes, en die Wals uit Swanemeer (Tsjaikofski), Russiese Staatsimfonie-orkes.
Klassieke voëlmusiek, soos bogenoemde, kry ons ook in die ouverture tot Die skelm ekster (Thieving magpie) van Rossini. ‘n Opname wat die bloed laat bruis, is van die Weense Neujahrskonzert 1991 met Claudio Abbado wat die stokkie swaai.
Individuele voëlsang wat in liedjies verewig is, wissel van die nagtegaal se spreekwoordelike soet sang (A nightingale sang in Berkeley Square,Vera Lynn) tot die skor kreet van die kolgans wat sy maatjie verloor het (Kolgans, Janita Claassen).
Kollektiewe voëlsang kry ons in Bird song at eventide (Richard Tauber), Aandlied van die voëls, fluitende aan ons gebring deur die Fluitende predikantsvrou (Ryne de Beer) en And the birds were singing van die Sweet People (werklike gekwetter en getjilp). In Mockin’ bird Hill (Patti Page) hoor ons die “mockin’ bird” (dassievoël?) se melodieuse mengsel van nagebootste voëlsang.
Die tema van die treffer-TV-reeks The Thornbirds van Mancini (Patricia Spero op die harp) is werklik treffend. Maar wat is ‘n “thorn bird”? In werklikheid bestaan hy nie. Op Google lees ek: “The title refers to a mythical bird that searches for thorn trees from the day it is hatched. When it finds the perfect thorn, it impales itself, and sings the most beautiful song ever heard as it dies. ”
Van die pragtige Bosveldvoëls waaroor ek, jammer genoeg, geen liedere kon opspoor nie, is die koninklike bloukuifloerie, die pers troupant, die goudgeel swartkop-wielewaal, die flambojante kuifkopvisvanger en die elegante saalbekooievaar, hierbo op die Doispanepad in die Krugerwildtuin afgeneem. Hulle verdien elkeen ‘n eie liedjie.
(‘n Pepermossie is aan my onbekend. Wou vandag vir Lina Spies vra by die Kaapse roudiens vir Hendrik Venter van Griffel Media. Die geleentheid het hom ongelukkig nooit voorgedoen nie.) (HvD)
