Dec 3, 2010 | Hennie van Deventer se Blog
More uit Melkbos
Net maagde sal weet hoe waar dit is.
Ek het nogal geglimlag toe ek ‘n keer in ‘n gemeentekoerantjie lees van die klein meisietjie, moeg gerepeteer aan ‘n Kersspel. Sy kla toe by haar ma: “Mamma, dis harde werk om ‘n maagd te wees.”
Ons leef in die seisoen van Kersspelle – ook die ou heel kleintjies neem ywerig deel.
Uit George rapporteer ons skoondogter, Mariza, van die meisietjie wat in een so ‘n spel die rol van herbergier vertolk het.
In n stadium verloor sy volledig belangstelling in die doen en late op die verhoog, storm eenkant toe, sprei haar hande wanhopig omhoog en roep pleitend: “Mamma, ek wil piepie.”
Die juffrou probeer paai, maar die kind bly haar behoefte uitkreet.
Mamma het amper agter in die saaltjie gesit. Sy storm vorentoe, gryp die knypende “herbergier” en verdwyn met haar in die arms by ‘n sydeur uit.
Na n paar minute keer hulle terug, glimlag van verligting op die “herbergier” se gesiggie.
Die Kersspel het intussen tot stilstand gekom vir die piepie-breek. Sy val egter dadelik weer in, en alles gaan voort asof daar geen onderbreking was nie.
Maar as n mens wil piepie wil jy piepie – herbergier of wie ookal!
Naskrif: Vaagweg onthou ek iets van ‘n ander Kersspelstorie waarin die geografiese verskil tussen die Bybelse Betlehem en die Vrystaatse Bethlehem (met ‘n h) ter sprake gekom het. Kom ons maak dit ‘n sproetgesig-seuntjie hierdie keer, wat toe vol selfvertroue verklaar: die ware Kersgebeurde het hulle in die ander Betlehem afgespeel omdat hulle in die Vrystatse Bethlehem nie drie wyse manne kon kry nie! (HvD)
Dec 1, 2010 | Hennie van Deventer se Blog
More uit Melkbos
SnuiF, proes, hoes; snuif, proes, hoes – dis die storie van die vroegsomer hier op Melkbos. Iets misterieus is in die lug wat die kanale aantas – veral van diegene wat al op verjaardae twee koeke nodig het om al die kersies te akkommodeer.
In my boekie “Tamatiestraat” is ‘n hoofstuk “Brille en pille tot krom en dom”. Een fase in die verouderingsproses noem ek daarin die fase van “dop en verstop”: twee glase rooiwyn en die neusj is bhot-toe van die sjinus!
Aitiesjoe! Ken ek hom nie. Maar nie al die snuiwers en proesers is sulke lojale wyn-verbruikers soos die uwe nie. alk ‘n groter gemeenskaplikheid is die stygende jare, soos weerspieël in die gryse hare en ‘n sekere onegaligheid van beweging.
Ook uit die hoofstuk “Brille en pille” kom oor die rol van die ouderdom die volgende versie:
Ja, elke denkbare kanaal
– van nasaal tot urinaal –
Is verstop of skeef of krom,
dis die kruis van ouderdom!
Die agteruitgang wat saam met veroudering kom, pak toenemend ons oumense se lugweë, lyk dit. Juis aan’t filosofere oor hierdie toedrag van sake kry ek van Henri van Biljon die volgende relevante e-pos:
“Ai, die ou hoesie in die kerk Op ‘n plattelandse dorp waar die inwoners hoofsaaklik ouer mense is wat oorwegend Afrikaans magtig is, is verkoue een wintermaand erg in die omloop, en die predikant naderhand al taamlik omgekrap deur die hoesbuie in die kerk. Dit trek sy aandag af.
“Hy bespreek toe die probleem met sy koster, wat Engelssprekend is… seker die enigste op die dorp. Die koster gaan koop ‘n groot bottel hoesstroop by die apteek .
“Die volgende Sondag is die koster oorgehaal. Sodra iemand hoes,
staan hy op, gaan voer die hoesende lidmaat ‘n lepel hoesstroop en
fluister iets in sy oor.
“Die aldus aangespreekte staan op en stap uit. So hou dit
aan en die kerk is later byna leeg. Na die diens vra die dominee vir die
koster wat hy dan vir die mense gesê het dat hy later vir ‘n byna leë kerk moes preek.
“Nee sê die koster, ek het net vir hulle gesê, ‘For cough!’. (HvD)
