Jul 15, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
By Sabiepark se piekniekplek kan ‘n mens weer asemhaal. Die skole het begin. Die massas het gewyk. Net toe die menseverkeer afneem, het die diereverkeer ‘n hoogtepunt bereik.
Gisteroggend was daar leeus, met spelerige welpies wat heen en weer oor die rotse klouter, nege olifantbulle teenaan die uitkykdek, kameelperde, koedoes, impalas en ‘n vlakvark. ‘n Fees van diere soos ‘n mens min saam sien – wat verskeidenheid betref, van die mooiste tonele nog by die piekniekplek.
Die toeskouers was beperk tot Kapous en Leonora Mouton, hul twee gaste, die Steenkamps, en die Weilands, Anne en Ria. Die name van die die Van Deventers asook die Claassense, Brent, Marisa, Jacob en Thomas ontbreek.
Hoekom? Nie omdat die “bostelegraaf” skielik “van lyn af” geraak het nie, maar omdat die uwe se selfoon ongelukkig “aanlyn” was. Toe die oproep kom om alles te los en piekniekplek toe te haas, was my Nokia besig om e-pos-verkeer te hanteer.
Toe hoor ons maar later by ‘n opgewonde Kapous van die oggend der oggende. Moet erken: dit was nie sonder ‘n element van jaloesie nie …en van frustrasie oor ‘n verlore geleentheid weens niks meer nie as die spreekwoordelike kinkel in die kabel.
Om te huil oor verlore geleenthede is menslik – maar dit kan ook tot skade vir jou eie gemoed oordryf word. Om die geleenthede raak te sien en te waardeer wat na jou kant toe gekom het, is veel sinryker. Wel, daarvan was daar darem ook ‘n paar.
Sondagoggend na kerk kry ons ‘n stewige olifanttroppie buite die Krugerhek. Hulle storm voor ons oor die straat tussen die motors en die menigte flisende kameras deur. Een gaan poseer voor die granietbeeld van Oom Paul Kruger, die visioenere stigter van die KNP (foto hierby). ‘n Ander kry ek(ongelukkig met ‘n blertsie van my voertuig se voorruit) saam met die bord wat besoekers aan die Wildtuin verwelkom. ‘n Welkom in die Wildtuin met ‘n verskil!
Dieselfde middag kiek ek my eerste luiperd by die piekniekplek – trots op ‘n rots. Dit is self nie te versmaai nie.
Gisteraand het twee hienas hier by ons opgedaag net toe die tweeling, Jacob en Thomas, bed toe gaan. Die twee is betyds uit die vere geruk om die twee sluipers neffens die watergat grootoog gade te slaan. Hopelik help die eerstehandse ervaring om Oupa en Ouma se waarskuwings te laat insink dat die bos bedrieglik is. Een oombliki is alles nog rustig en vreedsaam. Die volgende oomblik is die gevaar op jou!
Die bosnagaap het nou ontdek agter die huis word ook vir die kleiner variasie gedek. As laasgenoemde nie honger wil gaan slaap nie, moet hulle wikkel. Dis dieselle storie van geleenthede en verlore geleenthede …. (HvD)
Jul 12, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Uit die boshuis van Fickie en Andre Visagie in Sabiepark kom altyd ‘n nuwe storie. Laas was dit die ene oor die luiperd op hul stoep. Die jongste is oor die nagapie wat drie dae in hul Honda Jazz deurgebring het.
Die eerste tekens van die ongewone “duimryer” was sy vinger-afdrukke aan die binnekant van ‘n ruit. Die identifikasie was nie moeilik nie. Maar waar sou die knapie hom dan bevind?
Die volgende teken was ‘n fyn stukkie mis – die teken dat hy net op een plek gesoek moet word en dit is binne die Honda. Die vraag was steeds: presies waar? Eers die derde dag, na meer as een besoek aan die Wildtuin, is daardie geheim opgeklaar toe Fickie ‘n krulstertjie agter die stuurwiel sien uitloer.
Die verstekeling – nie verniet nie Jazz gedoop – het hom maar te dankbaar laat red, en gretig die piesang wat hom aangebied is sommer uit die hand van sy weldoener verslind!
‘n Tweede Sabieparkstorie van die wintervakansie van 2008 kom van Dawie Strydom wat deur die jare ook al vele vreemdhede in die bos belewe het, en onder meer bekend is vir sy kloeke daad om ‘n duiker-lammetjie uit die kloue van ‘n luislang te red. Hy het eenvoudig ‘n stok in die oopgesperde slang-kake ingedwing en die bibberende bokkie bevry.
Hierdie keer was Dawie en Annatjie egter magtelose toeskouers toe ‘n trop bobbejane ‘n duikertjie verby sy huis, Rustig, jaag. Aan die einde van die wedloop was daar ‘n reeks onaardse geluide . Dawie is oortuig dit beteken net een bloedstollende ding: die duikertjie is deur die bobbejane vasgekeer en verskeur.
Philip en Nancè van Rensburg had op hul beurt moeite met ‘n bosnagaap wat te tuis geraak het. Die ou, herkenbaar weens ‘n mank been, is later Elvis gedoop omdat hy hom klaarblyklik verbeel het hy is koning op die werf. As hy nie tevrede was dat genoeg piesang vir hom uitgesit is nie, is hy spens toe om self te gaan snuffel. ‘n Keer was hy pens en pootjies op die vrieskas.
Uit die Van Deventer-huishouding is die onthoubaarste ontmoeting met ‘n burger van die bos tot dusver hierdie vakansie ‘n amperse insident met ‘n hiëna by die waskamer. Tokkie is vroeg daarheen met ‘n fris bondel wasgoed. Sy gaan haal die sleutel by die hek en gewaar skielik ‘n hiëna nader draf – te naby vir gemoedsrus.
Tsk-tsk, sis sy vir hom. Toe tsk-tsk hy vinnig tot groot vermaak van Thomas die hekwag.
Die afgehaalde hiëna swenk toe maar weg kantoorgebou se kant toe. Maar daar loop hy hom vas teen ‘n kameelperd wat nie lus is om onsin van kabouters te duld nie. Die ou langnek kap-kap met sy groot poot gevaarlik in die rigting van die kop van die indringer, wat daarna met ‘n skynbaar nog skuinser rug bedremmeld wegslenter.
By Tarlehoet bestaan belowende tekens dat ‘n opvolger vir Witnek die duiker na vore kom. Sy besoeke tel op. Die bosnagaap het weer opgedaag; niks fout met sy eetlus nie. Die rooi vlerke van ‘n bloukuifloerie is vlugtig in die bome op ons werf gewaar. Sebras, koedoes en blouwildebeeste maak gereeld ‘n draai.
Weens die dorre somer word Sabiepark se diere gevoer. Mooi sebrafoto’s verg as gevolg daarvan min inspanning! (HvD)
Jul 11, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Die “bostelegraaf” bring Woensdag die nuus tot in die poorte van Sabiepark: ‘n trop leeus hang uit ses kilometer van die Krugerhek op die Doispanepad na die Phabenihek.
Soos altyd, is dit ‘n tyd vir aksie. Ons gryp gou ons Wildkaarte en sit af hek toe vir ‘n vinnige verkenningstog om vir die kleinkinders vuilbaard se kind op kort afstand te gaan wys.
Toe kom die teleurstelling: die Krugerhek is agter slot en grendel. Die kwota vir dagbesoekers is ‘n uur gelede, om 10:00 al, bereik. Daar sit ons toe voor ‘n toe hek, met leeus ‘n paar minute ver. Dis nou Wildtuin-frustrasie hoor.
Vir dagbesoekers aan die Wildtuin is die beste advies wat ek kan gee: roer vroeg!
In die verlede is die hekke slegs gesluit in uiters druk vakansietye soos oor Kersfees/Nuwejaar en in die Paasnaweek. Toe brei dit uit tot langnaweke in die winter (Suid-Afrika het mos nou ‘n hele hand vol!). Hierdie winterskoolvakansie het die praktyk alledaags geword.
Van Maandag tot Sondag. Hier rondom 10:00 is die kwota vol. Dan is dit basta vir die res van die dag. Mense wat wel deur die oog van die naald kom, kan hulle boonop klaar maak om in lang toue te wag terwyl motors opdam en die hekbeamptes swoeg om permitte uit te reik.
Miskien sien ek voorspooksels, maar ek sien hier ‘n nuwe patroon kom wat dagbesoeke in skoolvakansies – alle skoolvakansies – en langnaweke – alle langnaweke- toenemend ‘n kopseer gaan maak. ‘n Dag in die Wildtuin is immers nie net meer vir natuurliefhebbers ‘n lekker uitvlug nie, maar ook vir ‘n diverse klomp piekniekmakers en plesierjagters. Mense met Wildkaarte word al hoe meer. Vakansieplekke binne bereik van die Wildtuin se hekke neem toe.
Nou-ja, dan maar Sabiepark toe vir ‘n uurtjie of twee voor die rekenaar. Maar watwou! Ook hier is frustrasie my voorland, want MTN se sein bly weg. Amper ‘n dag lank is daar “No network coverage”. Vriende met Vodacom kla ook. Dis egter ‘n skrale troos.
Ongelukkig moet ek eindig op ‘n nog treuriger noot. Oor die Byl in die bos. Die kappery het die laaste week soos nog nooit voortgewoed. Vier gewaardeerde vriende is die een na die ander heen: George Holloway (vertaler van Mayafudi) van Melkbos, ds. Jan Slabbert en dr. David van den Bergh van Bloemfontein, Japie Dreyer van Somerset-Wes. ‘n Vyfde, prof. Wynand Mouton van die Strand, is voor ons kom al oorlede. Maar sy roudiens was verlede Donderdag. ‘n Mens vrees amper die klingel wat ‘n nuwe SMS aankondig.
Nie elke dag in die bos is ‘n perfekte dag nie! (HvD)
Jul 6, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Was dit Joseph Crookes wat gesing het van die “Perfect day”? Op Volkies in die jare 50 was die lied een van die immergroen-gunstelinge op plate-aande (waarvoor ons, terloops, nie baie lief was nie omdat die skoolsaal se deurborende ligte die hele aand bly brand het!)
Wel, die tweede dag van ons wintervakansie van 2008 kwalifiseer vir die “perfek”-etiket. Heerlike sonskyndag. Vleis op die kole. Koue wyn in die hand. Op die oewer van die Sabie mik ‘n trop leeus in die rigting van ‘n gespanne klomp rooibokkies. Uit die bos aan die duskant kom eers een olifant, toe ‘n tweede en daarna ‘n derde. Hulle stap stadig, afgemete deur die water.
Hou vir ons die leeus en olifante. Dit was die wens waarmee ons Woensdag uit Melkbos weg is. Dat die wens op so ‘n salige wyse vervul sou word, kon ons kwalik dink.
Op die foto hierbo is een van die twee kraagmanne in die trop. Hy was effe hinkepink weens ‘n seer voet. Maar toe dis stormloop kom, was hy pure leeu. Daar was ook twee wyfies en drie groterige welpies. Hulle is in tipiese jag-formasie voor ons verby, dan voor die bosse, dan agter. Maar die rooibokkies is nie aan die slaap gevang nie. Toe hulle vervaard begin spaander, was dit met ‘n vaart wat die jagters totaal onverwags betrap het.
Die leeus moes daardie aand honger gaan slaap het… anders as die Van Deventers en Van Rensburgs wat hulle trommeldik kon eet terwyl hulle hier op die drumpel van die Kruger-wildtuin ‘n hond uit die bos kuier.
By ons eie boshuis, Tarlehoet, was die wildverkeer tot Saterdagoggend traag. Toe kom die kameelperde, sebras, koedoes, blouwildebeeste, rooibokkies en twee duikertjies kort op mekaar se hakke. Saans is die nagapies baie bedrywig. Die bosnagaap bly tot die tweeling Jacob en Thomas se teleurstelling nog weg. Oupa en Ouma – hulle ken mos al die antwoorde! – moet net verduidelik. Ook oor die bejaarde duikertjie-oupa Witnek se volgehoue afwesigheid word verklarings geverg.
Die tweetjies geniet Sabiepark meer as ooit tevore. Op ‘n kordate vier is hulle net soveel onafhankliker as voorheen … en waagmoediger. Hulle is saans stokflou van al die boomklimmery en ander vreemde bos-aktiwiteite. Wat vir hulle die lekkerste is? “Om buite te speel.” Komende van Kaapse kindertjies is dit seker 100 persent verstaanbaar.
Die reis hierheen – per Kulula na O.R. Tambo en van daar per Citigolf van Imperial na Nelspruit – was, om dit sag te stel, taamlik veeleisend. Die halfvier-opstaan in ‘n triestige Kaap was niks. Die teruggee van die Golfie was egter ‘n logistieke uitdaging van formaat. My raad aan toekomstige Imperial-klante sou wees: kry ‘n goeie kaart van Mpumalanga se hoofstad en bestudeer dit goed voordat julle daardie ou takie aandurf. Moet ook nie probeer om die Promenade Hotel deur die naasliggende parkeerterrein te benader as jy ‘n ongeduldige mens met ‘n kort lont is nie!
Die slegte nuus uit die “Paradys” is dat die beheer oor die getal dagbesoekers aan die Wildtuin nou al tot op weeksdae in skoolvakansies erge komplikasies oplewer. Die vakansiegangers kom in strome uit alle windrigtings. Om vanoggend betyds by die kerk in Skukuza te kom, was self geen geringe uitdaging nie. More wil ons via die Krugerhek en Phabeni Hazyview toe ry. Glo dit of nie, maar ons weet nie of ons by Kruger deur die naald se oog gaan kom nie … en dit op ‘n Maandagoggend!
In Sabiepark het ons gister weer jaarvergadering gehou – in ‘n elegante markeetent met ‘n ontwerp wat aan die Olimpiese stadion in Munchen herinner. Die groot rusie – waaruit ek my natuurlik nie kon hou nie! – was oor ‘n ryk Kaapse slagter, ‘n Italianer, wat opsluit wil Eskomkrag laat aanle. Hy’t selfs ‘n prokureur uit die Kaap ingevlieg om sy saak te kom stel. Ek dink hy kan maar “traai, die wiend waai wes!” (HvD)
