Jun 13, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Dit is die klein botteltjies wat die groot gif het. Soos ek hierdie woorde verstaan, beteken dit dat mense wat klein van persoon is dikwels oor die grootste dryfkrag beskik. Klein maar getryn!
Om die spreekwoord in aksie te sien, mik maar net De Doorns toe. Tussen die spogwyne in die De Doorns-Wynhuis kry jy Melanie Viljoen. Sy’s so ‘n botteltjie vol plofkrag – die ene oorborrelende entoesiasme, lewensvreugde en positiewe energie.
Soos sy De Doorns se wyne en die Hexriviervallei bemark, wil gedoen wees. Haar idees raak nooit op nie. Sy sit – soos hulle sê – die plek behoorlik op die “map”. Op die oomblik is sy juis aan die woel aan ‘n bemarkingsplan vir die streek se wyne in die Vrystaat, Noord-Wes, Gauteng en Mpumalanga.
Haar plan behels wynvoorleggings waar kunstenaars sal optree – iets op die trant van die kosskrywer Dine van Zyl en Randall Wicomb se vertoning wat groot akkolades by die Woordfees op Stellenbosch uitgelok het. Dine het lirieke geskryf oor haar koskokery. Toe het Randall daarmee gaan liedjies maak. Nou wil Melanie De Doorns se wyne bytrek.
Hoe Melanie gekom het waar sy is, is ‘n storie van geloof en volharding wat werklik besielend is.
Sy vertel dat sy by die eerste onderhoud eerlik erken het: “As dit kom by wyn weet ek niks! Omdat ek op medikasie is vir epilepsie, drink ek dit byna nooit. As ek wel iets geniet, is dit ‘n klein glasie OBS in die winter of brandewyn en coke in die somer.” Tot vandag toe is sy nie seker of saam met haar of vir haar gelag is nie!
Twee weke later moes sy vir ‘n onderhoud met direksielede gaan. Sy was opgewonde en gespanne en het vroegoggend auras (“black-outs”) begin kry. Sy het heeltyd, op pad na De Doorns gebid. Die asemrowende uitsig oor die Theewaterskloofdam en haar laaste twee weke in die hospitaal is al wat sy kon onthou….
Sy was na die ongeluk bitter lank uit aksie. Tog is sy ingelig dat De Doorns vir haar wag. “Ons soek jou nie op krukke nie. Jy moet kan bokse dra,” was die speelse voorwaarde.
Toe lees sy in die tydskrif Insig van ‘n operasie wat mense van epilepsie kan genees. ‘n Mediese fonds is iets wat sy nie gehad het nie en nie kon bekostig nie, maar deure gaan oop vir diegene wat glo. Discovery Health kom in daardie stadium met ‘n spesiale aanbod, en sy gryp die geleentheid.
In Junie 2005 meld sy haar by die Medi-Clinic Constantiaberg in die Kaap aan, en hoor toe eers hoe groot die risiko werklik is dat iets kan skeefloop. Sy het huil-huil aan die slaap geraak. Die volgende oggend het sy egter kalm wakker geword. By die teater het sy haar ma geterg: “Mamma, daar’s fout.” Benoud het haar ma haar hande vasgegryp en gevra: “Wat is dit my kind?” Amper sorgeloos kon Melanie antwoord: “Ek is nie meer bang nie!”
“Ag, my liefie. Daar het so baie mense gisteraand vir jou gebid. Miskien het die Heilige Gees jou met ‘n bietjie hemelse narkose bygekom!” Die verpleegpersoneel het lekker saamgelag.
Melanie was Dinsdag 28 Junie 2005 in die teater, het die eerste nag in die waakeenheid verwyl en is die volgende dag al terug na haar knus, sonnige kamertjie. Na net vier dae is sy huis toe. Na ‘n maand het sy volstoom begin werk. Van die risiko’s het niks gekom nie.
Sy is diep dankbaar, getuig Melanie. Sy wonder net soms of die De Doorns-Kelder nie dalk al spyt is dat hulle haar aangestel het nie. Want: “Ek het ‘n passie vir my werk, doen alles voluit. My oorentoesiasme kan hul dalk soms versmoor… “
Melanie, op jou klink hierdie oom graag vanaand ‘n glasie van een van De Doorns se keurprodukte! (HvD)
Jun 8, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Selfs die koning Salomo in al sy wysheid erken iewers in Spreuke dat sekere dinge hom dronkslaan. Ek wil amper vir hom se: Welkom in die klub, Salomo!
My eie lysie kopkrappers van die week is:
* Hoekom kom die tandestokkies in ons kombuis op Melkbos uit Indonesie?
* Hoekom dra my vrou, Tokkie, se eenvoudige rooi voorskootjie die etiket: Made in India?
* Hoekom is daar twee Zimbabwiers in die Springbokrugbyspan (met ‘n derde op die drumpel van insluiting?)
* Hoekom voer ons speelgoedrenostertjies uit China in wat van renoster soveel weet soos ‘n kat van saffraan?
* Hoe op aarde moet ons gesondheidsdienste en onderwys staande bly as een enkele onwettige Somaliese inmmigrant toegelaat word om by DRIE vroue 22 klein nuwe SA burgertjies te verwek?
Xenofobiejagters moet my asseblief nie dadelik brandmerk nie. Ek het al in 2003 in my boek In Kamera in die hoofstuk Word Oulik Oud (p. 200) met die relevante aanhaling van Anoniem hierbo my kleur oor xenofobie gewys.
In ‘n sogenaamde “idiotikon” van modewoorde van ons tyd verskyn by x net ene. Dis xenofobie. Ek is daarteen. Dis die boodskap. (By y is Yengeni en by z onder andere Zimbabwe en Zoid. Ekskuus Karen, die Oom het nie geweet jy gaan so mooi grootword nie!)
My punt is net: jy hoef g’n vreemdelinghater te wees om te voel dat Suid-Afrika se poorte en beursies darem gans te wyd oop is vir allerlei onnnodige uitheemshede nie!
Tandestokkies uit Indonesie – bid jou dit aan. Op die gebied van tandestokkie-vervaardiging is ek ‘n leek. Dit moet ek nederig bely. Maar ons het waaragtig die manskappe wat jy daardie kuns kan leer, vermoed ek, en op daardie manier nuttig ekonomies aktief kan hou.
En die rooi voorskoot? Ek skat ‘n knap skoolmeisie kan voorskote uitryg wat nie sal afsteek nie ( die keuse van werkwoorde is doelbewus!)
Oor die Zimbabwiers beweer ek allermins dat hulle slegte rugbyspelers is. Maar is dit nog Suid-Afrika wat daar opdraf as daar ewe veel Zimbabwiers in die span is as Haaie (onthou die enigste Cheetah was die vuurvreterflank Juan Smith en die enigste Leeu in sig was die leeugesig op ‘n bierblikkie!)?
Daardie rubberrenostertjie uit China het ons eers netjies om die bos gelei (bos, ha-ha!). Ons dag eers weens sy plat bek dis ‘n seekoei. Toe ontdek ons die horinkie op die snoet.
Dan die Somalier: seker genoeg om te se die man het klaarblyklik nie laat slaphang hier in sy aangenome vaderland nie, ofte wel – hy het nie lyf weggesteek nie. Laat my dink aan ‘n ou grappie – maar dalk lees ‘n verwaalde kindjie hier en daar ook Oom Hennie se Blog!
Nee, ek haat nie vreemdelinge nie. Ek het trouens die hoogste waardering vir die ywer en die werketiek van ons beskaafde tuinman Robert uit Malawi met sy mooi vrou wat Mej. Malawi kon gewees het. Maar ek dink in dieselfde asem ons soek groot moles as ons maar net hande gevou ‘n proses laat gedy waarin Suid-Afrikaners en Suid-Afrikaanse produkte al hoe meer op die agtergrond gestoot word.
As die probleem is dat “ons eie mense nie wil werk nie”, dan is die uitdaging om hulle te leer dat – soos die Bybel dit so mooi uitdruk – dat hy wat nie wil werk nie, ook nie kan eet nie. En as ons eie produkte onmededingend duur is, moet die slimkoppe en beleidmakers oplossings soek om ‘n land met ‘n reuse-poel arbeid as een van sy vernaamste grondstowwe inderdaad in die sweet van sy aanskyn sy brood te laat eet. (Onthou, ek skryf hierdie op ‘n Sondag!)
Ek roep in herinnering ‘n dag in Cape Cod, speelplek van die New Englanders van Massachusetts. Ons stop by een van daardie kenmerkende Amerikaanse soewenierwinkels langs die pad en ek oorweeg die moontlikheid om ‘n stuk hout vir ‘n Amerikaanse vriend aan te skaf met die leuse: Buy American! Toe draai ek dit om. Agterop is die onvermydelike Made in China.
Dis alles baie snaaks, ja. Maar ons draai op dieselfde manier ons eie nekke om. En as jou nek omgedraai is, kan jy nie asemhaal nie. Vroeer of later beswyk jy omdat suurstof nie by jou brein uitkom nie.
Laaste gedagte: baie van die vreemdelinge in ons poorte maak vreemdelingliefde darem ook nie vir ‘n mens maklik as jy hoor hoe uitdagend hulle eise stel en sien hoe hulle rustig in hul kerkskuilings ‘n potjie skaak sit en speel terwyl ander mense en instansies hulle oor die lot van hul vrouens (drie op ‘n slag!) en kinders (22 – en pas op hulle kom blykbaar agter die lig aan!) moet bekommer nie.
My kollega en vriend Johan van Wyk sou in wanhoop uitroep: O-ho-po-ho!
O-ho-po-ho, inderdaad! (HvD)
Jun 5, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Ek dink deesdae dikwels aan ‘n ou vriend wat altyd gevra het: “If you can use V for Victory, why not P for Petrol?”
Dis ‘n billike vraag!
Hierdie tenkwa op die foto is net speel-speel, maar dis seker geen speletjies nie om so ‘n bulperd teen huidige pryse met petrol te vul. Jy praat van groot geld, pappa.
Hier is relevante advies vir alle mede-geteisterdes in die huidige benarde situasie:
Wat doen n mens as die petrolprys opgaan ?
“Jy koop minder petrol ”
Wat doen n mens as drankpryse opgaan ?
“Jy koop nog minder petrol!” (HvD)
Jun 3, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Plastiek is, in die algemeen gesproke, uiters eko- onvriendelik. Almal weet mos: plastiek-besoedeling is een van die ergste aaklighede waarteen buitelug-mense ‘n ewige stryd stry. Vir een stukkie plastiek wil ek egter ‘n loflied aanhef. Dit is die “Wild-kaart” van Infinity wat die draer toegang tot Suid-Afrika se wonderlike nasionale parke verleen.
Vir ‘n Sabieparker, soos die uwe, is die Wildkaart vir eers die paspoort tot die Krugerwildtuin. Jy kan heen-en-weer inwoerts by die Krugerhek net 2 kilometer van Sabiepark af. Vriende kan jou bel en roep: Kom kyk gou hier! Dan is jy binne minute op die toneel. So het ek al leeus afgeneem op pad na Skukuza wat ander kamera-verslaafdes se monde laat water.
Die Wildkaart stel Sabieparkers in staat om te kan spog dat hulle as ‘t ware in die Krugerpark woon. Wie nie glo nie, kan gerus kom kyk. Bel darem net eers om te hoor of die Van D’s tuis is in Tarlehoet (ons bosplekkie se naam) of nie.
Die Wildkaart het my jare gelede die uitgestreke Karoopark in die koppies buite Beaufort-Wes laat ontdek. Wat ‘n verkwiklike oornagplek is hierdie stuk “haai Karoo” tussen die noorde en die suide nie. In sy gasteboek het eks-Suid-Afrikaners geskryf: voor hulle weg is oorkant toe, het hulle maar net altyd haastig verbygery. Op ‘n tuisbesoek aan die land van hul vadere het hulle die eerste keer ingedraai. Hulle het oorgeloop van verwondering.
Nou het die Wildkaart nog ‘n nasionale park tot my lang lys gunstelinge bygevoeg. Dis die Bergkwaggapark, buite Cradock. Buiten die sowat 300 seldsame bergkwaggas, ‘n bedreigde spesie, wat aan die proklamasie van hierdie park in 1937 hul oorlewing te danke het, loop hier troppe, troppe buffels, elande, koedoes, swart wildebeeste (darem ‘n aansienlik aansienliker dier as sy blou boetie!) gemsbokke, rooi hartebeeste, blesbokke en springbokke.
Wees ook maar in die pasoppens vir die swart renosters (wat bra humeurig kan wees) en die cheetahs wat in 2007 hier hervestig is – en juis nou ‘n werpsel welpies grootmaak.
Een skemeraand op pad na die kamp toe (met heerlike, netjiese en gerieflike tweeslaapkamer-huisies sommer woeps in die veld), sien ons vlugtig ‘n dier in die gras skarrel. “Hiena,” roep my vriend Chris van Rensburg van Bloemfontein. “Bakoorjakkals,” waag ek. Uiteindelik was Chris nader aan die kol. Dit was ‘n aardwolf – my eerste. Moet se: die ore is darem baie in die “gearendheid” van ‘n bakoorjakkals, soos Cas Jacobs van Centurion sou se!
Die Bergkwaggapark laat nie net reg aan sy naam geskied met die kwaggas wat hier rondloop of die plek aan hulle behoort nie. Ook die berg-element is sterk teenwoordig. Op die einders le hulle blou ingeryg. Vat jy die Kranskoproete van sowat 28 km (wat op die oomblik opgegradeer word) is jy in die berge – tussen die rietbokke, grysbokke en ander kleiner diersoorte wat graag saam met die arende die hoogtes van die plato opsoek. Die park spog met 200 voelspesies.
Die valleie van hierdie park van 28 000 hektaar lewer skilderagtige natuurtonele – jy wil net gedurig in alle rigtings kiek. In die lente, vertel die mense, is die blommeweelde iets om oor huis toe te skryf. In die winter sneeu dit gereeld op die bergtoppe. Dan is dit prentjiemooi, glo ek.
Die wonder van die Wildkaart is dat ‘n mens ‘n parke-vakansie met ‘n groot verskeidenheid van natuurgenietinge soos krale aan ‘n snoer kan ryg. Ons was in ‘n Melbosgroep wat danksy Lourette Ellis se Oos-Kaapse wortels ‘n pakkie kon geniet wat die Karoopark, die Bergkwaggapark, Addo-olifantpark en Tsitsikamma by die Stormriviersmond insluit. (Ons was ook by Hogsback wat hoogs bereikbaar is van Cradock af) .
Ons het die fout gemaak om net een nag in die wonderskone Tsitsikamma te oornag. ‘n Mooier kus sal jy ver moet gaan soek en die rustige woude (wat ook vir die Knysnaloerie ‘n tuiste is) is salwend vir die gemoed. Dis nou Tuinroete met ‘n hoofletter T.
Dan kan jy, as jy die tyd en inklinasie het. sommer nog in die skone Knysna- en Wildernisparke ook vertoef. Hulle is ‘n klipgooi ver.
Oral kan jy net jou Wildkaart wys om binne te kom. As jy ‘n senior burger is en jy kies jou tye reg, kry jy nog by die parke ‘n ruime afslag vir pensioentrekkers. Terselfdertd verdien jy belonings (rewards) wat sommer ‘n groot hap afvat as jy na ‘n jaar ‘n nuwe Wildkaart moet aanskaf.
Ek bemark waarlik nie Wildkaarte teen kommissie nie. As ek plek-plek na die hiperbool neig, wees dan gerus: dis presies hoe ek voel. Suid-Afrika se parke bly ‘n sieraad – en die Wildkaart is die beste ding wat uitgevind is sedert appelkooskonfyt. op warm plaasbrood. (HvD)
