May 4, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Moedersdag en daardie klas van ding was nooit juis vir my nie. Selfs verjaardae glip amper ongesiens by my verby.
Die eerste keer toe die ma van my skool- en Tukkiemaat Giel de Swardt – by wie ek gekuier het – my dwing om op Moedersdag huis toe te bel, was ek ongemaklik. Ek het geweet my ma sou die oproep vreemd vind omdat sy haar kind ken. Ek het nie werklik geweet wat om te se nie. Toe prewel ek maar iets soos: “Gelukkige Moedersdag, Ma.”
Teen daardie agtergrond is ek nogal verbaas dat ek voel om die stukkie hieronder vir Moedersdag op my webjoernaal te sit. My ma is ook al amper 15 jaar oorlede. Die foto hierby is in 1946 geneem. Sy was toe n weduwee van 26 en ek n seuntjie van vyf. Ons was daardie tyd in Kimberley waar my pa kort tevore skielik dood is. (HvD)
EERS BAIE JARE LATER HET EK BESEF …
Toe Pa Seun in 1946 dood is, moes Ma Baby moet uitspring en gaan werk. Dit was in Kimberley se sentrale. Sy het tussen ons skakelhuisie in Diagonalstraat en die poskantoor fiets getrap, want motor kon sy nie bestuur nie. Sy het botweg geweier om eers te probeer leer – al was sy ‘n bekwame vrou.
Verwese is die seuntjie Hennie ses maande na die begrafnis skool toe – die Laerskool Diamantveld oorkant die ou begraafplaas met die baie sipresse; die lang wit skool met die inspirerende leuse: “Concordia res parvae crescunt” (Deur gesamentlike inspanning kom groot dinge tot stand.). Vandag is dit verkort tot: “Van krag tot krag deur samewerking”.
Op my eerste skooldag gee Ma Baby my vroegoggend ‘n vinnige drukkie, klim op haar fiets en ry in Diagonalstraat af stad se kant toe vir ‘n vroeë skof by die telefoonsentrale. ‘n Ouer boetie of sussie om my hand vas te hou, is daar nie. Ek is alleen. Ek het haar kwalik geneem.
Weeskind of nie, skool akkordeer met die jonge Jakob, soos ek deur my eerste onderwyseresse op grond van my doopname genoem word. Spel en lees is my kos. Na ses maande is ek een van die twee of drie “spring-kaantjies” wat vroegtydig na die Sub B-klassie promoveer. Toe ek trots by die huis opdaag met die rapport en die groot nuus, is ma by die werk. Ek het haar n tweede keer kwalik geneem.
Aan die einde van die eerste skooljaar bring ek twee diploma’s huis toe: een vir tweede hoogste klasprestasie in Standerd B1, die ander vir vordering en (onverklaarbaar) vir kuns. Ek is later bed toe sonder om die blye nuus met haar te kan deel. Ek was opnuut bitter ongelukkig.
Eers baie, baie jare later het ek besef: sy het dit vir my gedoen – vir my kos en my klere, dat ek ook so netjies kon aantrek soos my klasmaatjies. Ek sou graag vir haar wou dankie se. Maar dit was te laat. Sy was toe ook al dood.
* Maria Petronella (Baby) Malan is op 1/11/1993 oorlede (HvD).
May 1, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Vir die tweeling Jacob en Thomas Claassens se vierde verjaardag het elkeen ‘n kaart soos die een op die foto hierbo van Oupa Hennie en Ouma Tokkie gekry. Dis sommer deur Oupa op die rekenaar saamgeflans.
Agter daardie speel-speel-kaartjies is egter ‘n storie wat iemand by Nationwide soos ‘n skurk behoort te laat voel.
Jacob en Thomas sou op 2 Julie saam met Oupa en Ouma van Kaapstad na Kruger Mpumalanga vlieg vir ‘n vakansie in Sabiepark. Die Nationwide-kaartjies was hul regte, egte presente vir hul vierde verjaardag op 26 April.
Die kaartjies is al op 15 Oktober 2007 gekoop en per kredietkaart betaal. Die bewyse is in Oupa se sogenaamde “Saamvat Sabiepark”- legger in sy kabinet in die studeerkamer.
Jacob en Thomas tel al hoe lank die slapies. Hulle ken Sabiepark en is lief vir die plek. Die bos is ook in hul hartjies soos in Oupa en Ouma s’n. Toe hulle verlede Julie saam met Oupa en Ouma daar was, was dit ‘n fees: Witnek die duiker het gereeld kom pitjies soek, elke aand het die nagapies by die pendoringboom langs die stoep aangeswerm gekom vir hul skyfies piesang, by die pieknieplek langs die Sabierivier is die tweetjies ewe kordaat by twee olifante afgeneem…
Elkeen het met sy eie albumpie propvol dierefoto’s by hul speelskooltjie opgedaag – sebras, kameelperde, koedoes, bobbejane, bokkies. Noem maar op. Daardie foto’s is nou nog van hul kosbaarste besittings.
Toe het ons met Nationwide gevlieg. Vlug CE0803. Die kamera het geklik van ons aankoms op Kaapstad se lughawe tot by die afklimslag in Mpumalanga. Op dosyne foto’s is die Nationwide-embleem breed op die agtergrond. Trouens, die afbeelding op Oupa se speel-speel-kaartjie kom juis van een van daardie foto’s.
Thomas was selfs in die stuurkajuit (Jacob was effens lugtig). Hy is selfvoldaan afgeneem by die glimlaggende vlieëniers (seker nou werkloos).
Nationwide is vir Jacob en Thomas ‘n towerwoord. Elke vliegtuig wat oor Pappa en Mamma se huis in Welgemoed dreun, word deeglik bekyk. Daar’s ook SAL, Kulula, Mango en wat nog. Hulle ken almal. As hulle die Nationwide-stert herken, hoor jy egter ‘n vreugdekreet.
Daardie vreugde is nou weg uit hul lewens. Vir altyd. Vir die Julievakansie moet ander planne gemaak word. Hoe verduidelik jy immers aan kindertjies dat van al jou beloftes en al hul droompies niks gaan kom nie oor iets soos ‘n lugdiens se “likwidasie”? Al “likwi” wat hulle ken, is Liqui- Fruit!
Watter planne ons al maak (en hoeveel duisende ekstra Oupa en Ouma nou sal moet opdok) gaan iets oorlaat om te verduidelik – hoe weet ek nie. Dit is: Hoekom is dit nie Nationwide nie, Oupa?”
“Omdat Nationwide ‘gevou’ het, my seuntjies”. Dit klink mos simpel.
Nationwide, weet dat van al julle teleurgestelde passasiers Jacob en Thomas Claassens julle dalk die heel meeste gaan mis.
“Trane rol oor Nationwide,” berig Die Burger vanoggend op sy voorblad.
Ja, trane rol inderdaad oor Nationwide. (HvD)
