Onverklaarbaar begin die lank vergete woorde van ‘n ou-ou Skotse gediggie / liedjie deur die newels dring terwyl ek met ‘n koue sauvignon blanc in die hand die skemer inwag.
My love is like a red, red rose, onthou ek die begin. Met ‘n bietjie konsentrasie kom by: That’s newly sprung in June. Nog ‘n paar oomblikke se diep dink. A, natuurlik: My love is like the melody that’s sweetly played in tune.
Keats, verduidelik ek vir Tokkie. Agterna blyk die raaiskoot verkeerd te wees. Die eer kom Robert Burns toe. Doer in 1794 het hy dit al opgeteken.
Nou wil die woorde my nie los nie. Ook nie die gewonder oor waarom skielik die herinnering uit die niet opduik nie – ‘n herinnering aan mnr. Blackie Swart se Engelsklas in 1957 aan Volkies, Potchefstroom, verbeel ek my, maar dit kan dalk ook onjuis wees.
In elk geval, ek meld graag dat die woorde vir my opnuut mooi is . Die gediggie het ‘n aangename ritme. Ek hoef nie my kop te breek oor die boodskap nie.
Dankie, Robert Burns.
Hier is die ou weergawe: O my Luve is like a red, red rose / That’s newly sprung in June; / O my Luve is like the melody / That’s sweetly played in tune.
So fair art thou, my bonnie lass, / So deep in luve am I;/ And I will luve thee still, my dear, / Till a’ the seas gang dry.
Till a’ the seas gang dry, my dear, / And the rocks melt wi’ the sun; /I will love thee still, my dear, / While the sands o’ life shall run.
And fare thee weel, my only luve! / And fare thee weel awhile! / And I will come again, my luve, / Though it were ten thousand mile.
