In ‘n keurposisie op dek agt, in die boeg met groot, diep vensters op die waters wat voor die statige skip oopkloof, is die Queen Mary 2 se beroemde biblioteek – ‘n karaktervolle boekeparadys met iets soos 10 000 titels in ses tale.
Moderne vakansieskepe spog graag met hul waterparke en nuwerwetse sentrums van verbeeldingryke vermaaklikheiden tydverdwrywe. Die ernstiger QM 2 maak geen geheim nie van sy trots op sy grootste biblioteek ter see.
Ook oor sy voorkeur-dienste aan sy passasiers draai hy nie doekies om nie. Toe hy in 2016 opgegradeer is – of ge-“remaster” is in die Cunard-idioom – is die casino met die helfte verklein, Net die Amerikaners sal daaroor spyt wees, is geredeneer.
Die biblioteek met sy rye blink gepoleerde okkerneuthoutkaste met glasdeure in ‘n sobere ruimte van 65 vierkante meter het onaangeraak gebly – soos die planetarium. (Die deure van die kaste is nie net vir dekorasie nie, maar om die boeke teen turbulensie en water te beskerm, is ons meegedeel.)
Tokkie is versot op wêreldkaarte. Met ons eerste kennismaking met die biblioteek tien jaar gelede is sy veral getref deur die grootste atlas wat ek nog gesien het. Dit het sy eie stewige tafel van hoek tot kant gevul. Vir Tokkie was min dinge so boeiend as om daarin te blaai.
Toe ons nou die eerste dag aan boord op die bilioteek afpyl, was daardie atlas voorop in haar visier. Gelukkig is sy nie deur ‘n ander “wereldreisiger” voorgespring nie. Sy het gestraal.
By die groot vensters met hul praguitsig is ’n ry smaakvolle gemakstoele. Genoeglik is dit om daar nes te skop met jou boek, net af en toe op te kyk oor die groot oseaan heen en waar te neem hoe die reuseboeg die waters klief.
Nog te meer as in die geval van die atlas is my vrou soms deur ander boekliefhebbers by haar gunstelingstoel voorgespring. Al raad is om tienuur saam met die bibliotekaresse by die deur op te daag.
‘n Boek is op hierdie skip ’n statussimbool. Trouens, soos woorde verslind word, is ’n openbaring. In die teaters voor vertonings, in dekstoele, langs swembaddens, in sitkamers en natuurlik in die biblioteek – oral is mense verdiep in hul boeke of met boeke onder die arm. Meermale is dit allemintige dik boeke. As daar ook Kindles en daardie klas digitale ding was, het hierdie waarnemer dit nie eintlik agtergekom nie.
Miskien het hierdie leeslus iets te make met die spyse wat Cunard vir die grysstof bied. Op sy skepe is dit nie net baldadigheid, bingo, blackjack en bordspeletjies nie. Op elke dag se program is ook ’n stewige intellektuele komponent, met voorlesings deur kenners, seminare en werkwinkels.
Verskeie boeke-okkasies is gehou. So was daar op die skof na Mauritius Zelda la Grange se bekendstelling van haar boek oor Nelson Mandela. Die stapeltjie in die boekwinkel naas die biblioteek het elke dag ’n ent gesak.
Jammer my eie “Na verre hawens” (Naledi, 2019) is nie in een van die ses voorkeurtale nie. Ek kon dalk in besigheid gewees het.
