Die komediant Victor Borge sit op die klawers en tokkel en sê kamma-ernstig oor die mikrofoon: “The Steinway people have asked me to announce that I’m playing on a (sê nou maar)Otto Bach piano.” Ek het gedink dis nogal skerp.
Voordat die Sonoppers my vra (dwing) om dit te doen, rapporteer ek hiermee dat die onderstaande blog oor ‘n Sonop-reünie deur ‘n Kollegeman geskryf is!
Ter agtergrond: toe ek in 1958 op Tukkies aankom, was daar drie manskoshuise: Kollege (op die kampus), Sonop en Voortrekker. Die mededinging was, om dit sag te stel, nogal intens. Liefde vir mekaar het nie juis oorgeborrel nie.
In die geledere van Sonop se eerstejaars was ‘n hele paar bekendes. Wat hulle van vriendskap gediskwalifiseer het, was dat hulle Sonoppers was – die “vyand”. Nou het daardie “Klas van 1958” van Sonop presies na 50 jaar na hul Ienkskap (dit beteken om eerstejaar te wees) in Pretoria reünie gehou. Hierdie “Kollegeman tot ek sterwe” voel gedronge om daaroor te skryf.
My eerste rede – in alle eerlikheid – is jaloesie. Dis ‘n onuitstaanbare gedagte dat die Sonoppers so kreatief en oorspronklik kon wees terwyl ons Kollegemanne – wat darem vir jou ‘n oulike klomp Ienks was, hoor – nie een eens ‘n vonkel in die oog gekry het oor die moontlikheid van so ‘n 1958 + 50-reünie nie.
Dit tref my persoonlik swaar, want ek is as’t ware Mnr. Reünie. Ek is lief vir reünies, genereer hulle, help reël hulle, laat my nie deur afstande afskrik om hulle by te woon nie en is in die algemeen die toonbeeld van betrokkenheid. Vroulief Tokkie, soos ek al vroeër hier rapporteer het, sê mos bytend al reünie wat ek nog moet bywoon, is dié van my speelgroepie!
Die tweede rede behels ‘n belydenis. Ek moet erken dat ek nogal graag daardie Sonop-reünie sou wou bygewoon het. Ongehoordsoos dit is, sou ek heerlik saam met daardie manne kon kuier. Ondanks die Sonop-etiket is hulle ‘n eersteklas-klomp. Ek hou van hulle!
Veertien Sonoppers van 1958 was daar: Daan Erasmus, Leon Windt, Anton Lombard, Gert Pretorius, Gerrie Almond, Gerrit Kruger, Kobus Kruger, Frans Boot, Stoney Steenkamp. Thys Oosthuizen, Hennie van Wyk, Johan Lamprect, Carl Fuchs en Fanie de Jager.
Met sewe van hulle – die helfte – het ek ‘n persoonlike konneksie. Ek en Anton was saam in matriek op Potch-Volkies. Ek en Carl en Johan Lamprect was saam in standerd vier en vyf aan Port Natal in Durban – ek het nog Carel se kleurbaadjie geleen Van Riebeeckfees in Kaapstad toe. Ek het teen Hennie van Wyk krieket gespeel op skool – hy was ‘n beter kolwer vir Lichtenburg se eerste span as wat ek ‘n snelbouler vir Volkies was. Ek en Daan Erasmus was albei Klerksdorpers. Ons was goeie maats. Onshet saam gery Pretoria toe met die Santa Maria, my Peugeot 203. Daan het my as jong verslaggewer op stories vergesel – selfs na ‘n moord op Potchefstroom. Gert Pretorius het my meisie afgevry en met haar getrou. Sy is ongelukkig bloedjonk in ‘n motorongeluk oorlede. Ek en Stoney was die vleuels van Tukkies se O/19 D-span.
Vyf van die veertien was, soos ek, Wes-Transvalers (nou Noordwesters). Ons het vir die Mielieboere geskree in die tyd toe bulle soos Johan Claassen , Dick Putter en Kranskop Bezuidenhout in die Wes-Transvaalse XV-tal was.
Anton Lombard het my van die reünie vertel toe ek en hy in Augustus in die Bosveld saam gekuier het. Sy foto’s en stories het die mond laat water. Ek het o.m. agtergekom – en dit sê ekwaaragtig met ‘n swaar hart – dat Sonop se karakter en tradisies beter oorleef het as Kollege s’n.
Die tipiese “Sonop-mansijoen” met dosyne gesteelde naamborde ens. leef voort. Sonop se “boerdery” is nog geil aan die gang. Daar is selfs nou ‘n krokodil (onheilspellend lewend) op die werf. Die Sonop-argief spog steeds met sy Pierneef-skilderye, die lot.
Die matrones word steeds “nonnies” genoem. Die Saterdagmiddagete was in die Sonop-eetsaal – “platvleis” en “gravy” en slaai nes vyftig jaar gelede.
Ai, ou dierbare Kollege, wat het dan met jou skeefgeloop dat jy soos die ou grys merrie van die liedjie nie meer is wat jy was nie? Waarskynlik het die Groot Trek in 1960 van die kampus af proefplaas toe mettertyd tog sy tol geëis. Kollege het net TE groot en TE onpersoonlik geword. Later het die Kollegekarakter en van sy mooi tradisies ietwat verwring geraak. Kom ons los dit maar daar.
Geluk aanSonop en die Sonoppers oorwat julle oor vyf dekades in stand kon hou, en ‘n pluimpie virCarl Fuchs met sy blink idee om na 50 jaar so ‘n reünie te reël. As Kollegeman lig ek my hoed vir julle.
Maar ek soek nie witvoetjie nie. Ek isgeen Hans Kakie nie. Kollege – soos hy was – bly bo. En die hegte Kollegeband van eertyds is darem ook nie daarmee heen nie, hoor. In 2005 is Kollege se 90ste met ‘n dinee in die Sportsentrum gevier. Groot stories is die aand daar gesels. Die volgende dag het n klomp tydgenote by Cas Jacobs se huis in Centurion skaap gebraai. Dit was ‘n fees.
In daardie groep was die Kollege-Ienks van 1958in die meerderheid. Daar was sewe van ons: Vossie Grey, Cas Jacobs, Piet Henning, Mornay du Plessis, Leon Engela, Giel de Swart en die uwe.Ons sewe en ons huisvoorsitter van 1958, Leon Visser, is op die foto by die volgende skakel:
http://picasaweb.google.com/hennievandeventer/Kollegemanne#
By dieselfde skakel is ook ‘n Augustusfoto van my Volkiemaat Anton (Sonopper) en Leonie saam met my (Kollegeman) en Tokkie op Tarlehoet in Sabiepark se stoep.
Moet iets in die water gewees het daar in die laat vyftigs dat ons generasie – hetsy Kollegemanne of Sonoppers – so uitblink in lojaliteit en groepsgees. Of wat praat ek alles? (HvD)
