En nou, dames en here, glo dit of nie: kameelperde wat kan lees.Pas het ek gister my Lentedagstukkie, Hol-a-drio-a, op Nagkantoor geplaas of twee langnekke daag op vir ‘n inspeksie in loco.
Wat hulle waarneem, verheug die hart en laat die mond water.‘n Opgeskote rooiboswilg se vars lentekleed skitter in die Laeveld-son. ‘n Rosyntjiebos wat altyd eerste geel blommetjies stoot weens sy strategiese ligging vis-à-vis die swembad, het juis net gisteroggend presies dit begin doen. ‘n Gewone pendoring of twee begin herleef na die winter. Selfs die knoppiesdoring – ‘n groot langnek-lekkerny – het al kos.
Die twee sak toe met mening. Weldra lyk die arme rosyntjiebos soos ‘n hoenderhaan met geplukte stertvere. Die rooiboswilg staan kaalgevreet.
Verlede jaar was ‘n njala-ooitjie en ‘n sebra van die eerstes by die rosyntjiebosdis. Vanjaar is hulle te laat.
Slierte van takkies hang by die eters se monde uit; die lippe bly werskaf. Een ou draai sy nek met akrobatiese vernuf heen en weer om dan links, dan regs die vars blare te stroop.
Maklik ‘n uur of twee het die fees geduur. Vanoggend is Tarlehoet se werf heelwat minder groen. Maar vir daardie uur of twee die Gewer lof. Die Van Deventers se kameelperd-plesier was lank, lekker en meesleurend.
Verskoon tog maar die klomp foto’s; kon moeilik kies.
