‘n Advertensie vir Chateau Libertas het my op ‘n skip met “Oom Paul se wyn” laat kennis maak. Daar is beweer dat skepe altyd moes sorg vir voldoende voorraad as die kleurryke politikus uit die wynland aan boord gaan wees. Met “Tassies” het ek in Johannesburg loop kennis maak. Albei was bakens.In 1971 het ek op ‘n vaart van die Pendennis Castle tussen Kaapstad en Durban Oom Paul se kataktervolle rooietjie ontdek, al was dit dan uit nood leer bid.Die gulle à la carte-aanbod in die eetsaal was ’n aardigheid. Soos wafferse smulpape kon ons kies en keur: vreemde voorgeregte, tempterende tussengeregte, hoofgeregte wat die mond laat water, dekadente nageregte en ’n wynlys om iemand met ‘n bra beperkte wynkennis totaal te verwar.
Toe onthou ek die advertensie wat ek gesien het vir die wyn waaraan Sauer op sy reise voorkeur sou gegee het. Dankie tog vir Chateau Libertas waarop ek altyd kon terugval, ook lank na daardie vaart. (Daardie tradisionele Pendennis-drankie Pimms No. I, vrugtig met ’n stewige jenewerbasis en ’n paar titseltjies verskillende likeurs, het ek ook lank gekoester. )
I
n 1974 sprei die Van Deventers hul vlerke Rand toe vir die stigting van die dagblad Beeld. Daarmee saam het weer nuwe wynervarings gekom. Vereers leer ek in ure van saam dink en beplan met Johannes Grosskopf, eerste redakteur (Schalk Pienaar was hoofredakteur), om die nederige en ietwat vermaledyde maar uiters populêre “”Tassies” (‘n vrugtige rooi versnit uit die Tassenberg-stal) nie gering te skat nie. Gross is immers ‘n bankvaste “Tassies”-man soos min, en wie is ‘n jong Vrystater nou om van sy baas se gevestigde kuierpatroon te wil afwyk.
n 1974 sprei die Van Deventers hul vlerke Rand toe vir die stigting van die dagblad Beeld. Daarmee saam het weer nuwe wynervarings gekom. Vereers leer ek in ure van saam dink en beplan met Johannes Grosskopf, eerste redakteur (Schalk Pienaar was hoofredakteur), om die nederige en ietwat vermaledyde maar uiters populêre “”Tassies” (‘n vrugtige rooi versnit uit die Tassenberg-stal) nie gering te skat nie. Gross is immers ‘n bankvaste “Tassies”-man soos min, en wie is ‘n jong Vrystater nou om van sy baas se gevestigde kuierpatroon te wil afwyk.By ‘n gesofistikeerde kollega, Piet Botma, finansredakteur wat van Die Burger kom, leer ek algou twee ander dinge. Die eerste is dat ‘n periodieke kollegiale middagete op maatskappykoste nie taboe is nie. Die tweede is die verfrissende droër smaak – “en proe die groen appels!” – as van al my wit gunstelinge tot op daardie datum ‘n nuwe statussimbool van die 70’s die Bellingham Premier Grand Cru. Nog ‘n baken waarmee ek ná ses jaar terug Boemfontein toe is, tot verbasing van Volksblad-kollegas vir wie ‘n Laatoes verkieslik was.
Toe ek vroeg in die Beeldjare een aand ‘n klompie oud-Burgermanne en –vroue wil oornooi, vra ek vir kollega George Boshoff advies oor die wyn. orge, Beeld se eerste kunsredakteur en later ‘n vermaarde tennisskrywer, het sonder aarseling Montpellier se huiswyn aanbeveel – ‘n wenner! Ook dit sou ook graag weer wou proe.
‘n Vreemde ver-van-wyn –era breek in 1976 aan met ‘n sabbatasjaar by die Harvard-universiteit in Cambridge, Masschusetts. Nie dat Massachusetts, bekend as die Bay State, nie voortreflike wyne oplewer nie, maar dat my klasmaats – joernaliste van oor die hele VSA en elders – eenvoudig biermense was: bier en bloody Mary’s met skop.
Ons nuwe klas het nog skaars ons vere ingeskud in Cambridge, toe is Amerika stembus toe. Die kandidate in 1976 was Jimmy Carter vir die Demokrate; Gerald Ford, die ingesetene in die Wit Huis, vir die Republikeine. Uitslagnag was ‘n groot gedoente met drie TV-stelle – een op CBS, een op NBC, een op ABC – reuse-pizzas en, te drinke, net n yslike bad vol Budweiserbier!
(Word vervolg)
