Sagte groen skitter in sonskyn.
Met die amper 90 van die wintervakansie van 2025 bygetel, is die dae wat ons in 27 jaar langs die Sabierivier deurgebring het, seker al gerieflik oor die 2 000, dubbel soveel as in die titel van my 2011-boek oor Sabiepark.
‘n Kuier daar bly ‘n vreugde, met elke dag se goue uur en elke aand se vuurtjie steeds hoogtepunte. Vanjaar is 100 sakke hout aangeskaf. Ons het nie spaarsaam gewerk as ons ons vure pak nie. Ons het lekker gekuier, hetsy saam met familie, ander gaste of alleen.
Die manifieke metamorfose van die veld in die laaste week of wat was dalk die heel hoogste hoogtepunt. Amper oornag was ons in ‘n milde groen verswelg, veral aan die westekant. Nog nooit het die oorgang van seisoene intenser en meer dramaties beleef nie.
Temperature is in die drie maande ervaar wat wissel van amper 0 in Julie tot 40 grade in September. Nogal ‘n kontras. Die bloedmaan en maansverduistering was baie spesiaal en die eerste storm van die somer nogal erg. Die swembadseil was in ‘n ommesientjie onder ‘n dik laag hael begrawe. Later het “ons suster” ‘n welkome besoek gebring – ‘n sagte, deurdringende 20 mm.
As ek die vakansie moet naam gee, sal dit egter die kameelperdvakansie wees. Sowat van kameelperdbesoeke het ons nog nooit beleef nie. Die eerste groen blare het die langnekke bly lok – tot sewe op ‘n slag, teenaan die lapa.
“Ons suster” besoek Sabiepark .
Die naguiltjies het ook, soos nooit tevore nie. die nagte omgesing. Nagapies het baie plesier verskaf – tot op ‘n dag. Voëls was soms baie aktief. Veral die gekroonde neushorings. Olifante het, soos altyd, by die piekniekplek geskitter.
Ergernisse was daar ook, soos ‘n yslike gesukkel om opgradering van die sonkragstelsel en totale herbedrading van die huis te voltooi. Die hele September is omtrent deur die sloerende werk ingesluk. Ek glo darem dat die eindresultaat – soos die nuwe bobbejaanwering by deure en vensters – aansienlike waarde sal toevoeg. Ironies genoeg was die bobbejane veel minder van ‘n ergernis as in die verlede moet kry. Die swembad lyk weer nuut en spiekeries danksy ‘n nuwe laag verf. Dit spog met ‘n nuwe bruin seil
‘n Diere-ergernis was ‘n likkewaan in en op die dak wat hom nie laat vang nie. Ek ys as hy soos sy voorouer toegang tot die huis moet kry.
Sabiepark betree al hoe meer die tegnologiese era, met onder meer gesigsherkenning by die hek en die piekniekplek. Goed en wel, maar ek mis die outydse warmte en hartlikheid van persoonlike kommunikasie.
Waar persoonlike kontak voortgaan, is die hoflikheid, hulpvaardigheid en toewyding van Sabiepark se mense werklik iets om oor huis toe te skryf. Die merkwaardige herrysenis van die deurgeroeste Manie-braaier is een voorbeeld.
Die Skukuzakonneksie het ongelukkig verder verflou. Die vriende daar word vinnig minder. Daarmee verdwyn geleenthede soos pieknieks en kerkbyeenkomste op die Granokoppie. Ons mis werklik die ou band met die Skukuzakerk. Ons mis ook Sabieparkvriende wat weens die dood of ander faktore net skielik weggeraak het, en die tempo versnel.
‘n Kwelling bly hoeveel minder wild ons sien as in die begindae. ‘n Mens besef die huise word meer en groter en die weiding word minder, maar die ou balans wat nagestreef is tussen wildbestuur en eienaars se verwagtinge word myns insiens te kwaai versteur.
Tokkie se gereelde oggend-staptogte – op met Apiesdoring, dan in Maroela verby die kantoor en huiswaarts met Wildevy – het vele dae absoluut niks opgelewer nie, buiten die boskasies wat haar so irriteer.
Ons twee stem saam: radikale ontbossing is ‘n beter formule as radikale uitdunning van wild – iets waaraan die hiënas natuurlik fluks meedoen sonder dit hul status van spesiale inwoners van Sabiepark nadelig raak.
