Barnard Beukman, Johanna van Eeden, Herman le Roux en die uwe by "Koos se gebou".

Barnard Beukman, Johanna van Eeden, Herman le Roux en die uwe by “Koos se gebou”.

By my afskeid van Naspers amper 20 jaar gelede het Ton Vosloo, uitvoerende voorsitter, “opdrag gegee” dat ek na die inwyding van die Perssentrum/Mediasentrum in Aucklandpark genooi moet word. Niemand het dit genotuleer nie, en ek is nie genooi nie.

Die laaste twee dekades brand ek van nuuskierigheid oor daardie gebou  – is ten minste in ‘n sekere sin die vader daarvan. Ek het immers die grond uitgekies – dis “my plek”.  As Naspers se hoof van koerante was ek ten nouste betrokke by die projek, aan die begin in elk geval.

Die opdrag het in 1997 van Ton gekom: soek vir ons grond vir ‘n nuwe gebou in Johannesburg. Ek het Jan Malherbe, noordelike hoofbestuurder, ingekatrol.

Die middag toe hy en Johan Vosloo, bestuurder van Beeld, vir my die perseel wys (die ou Johannesburgse buiteklub) was ek in die wolke. My woorde was: As ek nou ‘n tjekboek en ‘n mandaat van die Pers gehad het, het ek die grond net hier gekoop.

Nogtans moes ek in ‘n stadium sterk walgooi.  In ‘n stadium wou die nog jeugdige Koos Bekker, nuwe besturende direkteur van die Pers, sommer daardie wonderlikse stuk grond verkoop. Sy ideaal was dat die redaksie en die rolpers van Beeld in dieselfde gebou moet wees (soos by Die Volksblad) – waarmee ek in beginsel dit van harte eens was. In die praktyk sou dit egter beteken dat die redaksie en  advertensie-afdeling ook iewers in ‘n semi-nywerheidsgebied sou beland, wat ver van ideaal is.  Gelukkig het van die verkopery toe niks gekom nie.

Eerste besoek.

Eerste besoek.

Ook die gebou self het ‘n hele geskiedenis wat min sal ken en onthou. ‘n Komitee is saamgestel om met planne te kom. Ek was die voorsitter.  Die kontrak is aan die voorste Randse argiteksfirma Boogertman, Krige toegeken.

By ‘n voorlegging in die Kaap deur Annemarie Krige van B.K. se finale ontwerp het die nimlike Koos haar prontuit meegedeel dat dit vir hom ‘n “aaklige” gebou is. Die gedugte dame was betraand. Die uwe was ongelukkig omdat ek voorsitter van die komitee was wat vir die ontwerp moes pa staan.  Die volgende dag het ek vir my nuwe baas gaan sê ek dink sy kommentaar was rof en an die verkeerde adres gerig.

Sy antwoord was dat hy begin agterkom by die Pers praat ons nie so openhartig met mekaar soos by M-Net die geval was nie. Selfs ‘n sekretaresse sou haar daar oor die gebou kon uitspreek.

Die ontwerp van die gebou is teen groot koste ingrypend verander. Senior direkteur van Naspers Boetie van Zyl se woorde aan my was: ons kan og nie ‘n gebou opig waarvan die nuwe besturende direkteur niks hou nie.

Einde 1997 het ek my kantoordeur finaal agter my toegetrek.

Oor hoe Koos se gebou lyk, het ek baie gewonder. Niemand het die afgetredene ooit genooi om te kom kyk nie.

Na amper 20 jaar het ek iets aan die saak gedoen. Ek het vir Barnard Beukman, redakteur van Beeld, laat weet ek is ‘n paar dae in Johannesburg en sal dan graag inloer. Buiten vir my nuuskierigheid oor die gebou was ek darem self ook ‘n Beeldman.

By Beeld was  ek van 1974 tot 1977 die eerste nuusredakteur, en daarna assistent- en senior assistent-redakteur. In 1980 het ek redakteur van Die Volksblad geword. Albei die koetante is na aan my hart.

Kan dankbaar rapporteer dat ‘n uitnodiging vinnig op pad was. Op Donderdag 9 Maart het die eerste keer by die voordeur van daardie imposante gebou ingestap.  Barnard het omtrent ‘n rooi tapyt vir my en kollega Herman le Roux uitgerol. Johanna van Eeden, hoofredakteur van Media24 se koerante, en Marga Ley, ‘n senior redaksielid van Netwerk24 (voorheen van Beeld), het hulle by ons aangesluit vir ‘n besigtigingstoer en ‘n gesellige middagete. Oral is foto’s geneem.

Die ou gebou in Millerstraat, Doornfontein, waar Beeld in September 1974 die eerste lewenslig gesien het, was ver van deftig. Hierdie nuweling is in ‘n ander klas – ‘n indrukwekkende plek met elke moderne gerief.

Dit tref net dat die plek so stil en leeg is. Koerante moet deesdae met dramaties minder mense oor die weg kom as in ons “goue era”. Jy mis die geroesemoes en beleef die gebou, ondanks al die natuurlike lig, as byna somber.

Hierdie gryse veteraan is nietemin sy noppies dat hy uiteindelik die knop  deurgehak het om weer ‘n voet op daardie boomryke stuk aarde te sit wat in 1998op sy aanbeveling van die Johannesburgse Buiteklub aangeskaf is.

“Hennie se grond” was ‘n goeie koop.

 

Deel dit: