`N VRIEND VIR ALTYD

Hy tuur oor die hawe …

Blommetjies by sy graf.

Môre uit Melkbos

Slim honde, sjarmante honde, skattige honde … ondernemende honde, onverskrokke honde, onhebbelike honde … dan ook nog doodgewone honde wat, met permissie gesê, skoon bedinges kan raak. Dis die klas natneus-nuusmakers waaroor ek in “`n Vriend vir altyd” (Human & Rousseau, 2000) geskryf het.

Net soos by mense, moet jy nie in een hond al die beste eienskappe soek nie. Just Nuisance, die Deense hond, waarvan `n fiere, lewensgetroue bronsbeeld al hondegeslagte lank oor die hawe van Simonstad uittuur, is een “vriend vir altyd” wat op vele onderskeidende eienskappe aanspraak kan maak.

Verlede week was ek nie net by Just Nuisance se beeld nie. Ek was ook langs sy netjiese graf op die kronkelpad oor die berge Scarborough se kant toe. Iemand het proteas daar gelos. Al was die blomme al verdroog, was dit `n mooi huldeblyk. Ek was spyt ek het met leë hande gekom.

Just Nuisance het in sy kort lewe van gewone matrooshond tot internasionale hondelegende gegroei. Daardie merkwaardige lewe van hierdie unieke gelukbringer van die vloot in die Tweede Wêreldoorlog word ook in die Simonstadse museum en elders op die dorp uitgebeeld, onder meer in die sakesentrum op die karaktervolle Jubileeplein, die Deen se laaste staanplek.

Die ou grote met die slobbergesig was volwaardige lid van die vloot: ‘n bevare seeman op die betaalstaat van die H. M.S. Afrikander. Van: Nuisance. Naam: Just. Hy had, soos die ander matrose, sy eie slaapbank. Ongematigdes is gou uitgesleep!

Nuisance is dikwels saam met sy matroosmakkers van kroeg tot kroeg. Oral is ook ‘n drankie uit sy eie “kroegbakkie” geniet. Hy kon sy drank vat. Kyk ‘n makker te diep in die bottel, was dit hy wat hom veilig by sy kaserne of op die laaste trein besorg het. As `n inspekteur die hond uit die trein boender, het hy eenvoudig die volgende een gehaal. Die tydtafels was blykbaar aan hom bekend!

`n Keer is hy saam met ‘n matroos na George. Sy terugtog was te voet. Toe `n makker in ‘n Kaapse stegie met `n mes aangeval is, het hy by `n taxidrywer in Adderleystraat hulp gaan soek. Hy is saam met die gewonde in die ambulans hospitaal toe – het sy gesig bly lek en verseg om pad te gee totdat sy maat, na verskeie bloedoortappings, buite gevaar was.

Hy was `n hond vir seremonie en lief vir parades. Wannneer “God save the king” aangehef is, het hy luid saamgeblaf – na bewering in perfekte harmonie. Wederstrewiges tydens die verpligte tweeminuut-bidpouse elke dag is deur hom bestorm en tot gehoorsaamheid gedwing.

Ook maar hond, ook maar lus. Twee nakomelinge is in Benoni verwek. Hul ma was die teef Adinda. Hul aankoms in die Kaap was vir jou `n okkasie. Lede van die Griekse koningsgesin, ambassadeurs en die burgemeester was aan weerskante van die strate. Daar was vlae, rooi tapyte en golwe van applous.

Soos elke legende wat sy sout werd is, was Nuisance geen engeltjie nie. Hy kon hom bloediglik vererg. Dan AWOL hy sommer drie weke. Hy het weerstand gebied wanneer hy by klubs uitgegooi word, kleiner gelukbringers van ander skepe gebyt en sy halsband telkens verloor.

`n Foto waarby Tokkie op Simonstad lank stilgestaan het, was van Nuisance in `n hosptaalbed, omring deur verpleegsters. Die voorpoot is uitgestrek vir `n bloedoortapping of iets. Ja, die ou was ook maar net vlees en bloed.

Soos gras is ons almal se dae. Op 1 April 1944 – sy sewende verjaardag – is bevare seeman Just Nuisance in die skeepshospitaal die genadedood gegee. Hy is met volle militêre eer ter ruste gelê, gedrapeer in die vlag van die vloot. Sy graf is netjies reggemaak en word waardig onderhou.

`n Poot-saluut vir jou, baas se honne. (HvD)

“GATJAPONNERS”VAN DIE SEE

Môre uit Melkbos

Dis die beroemde Boulders-pikkewyne, maar, geheimpie-geheimpie, jy sien die kolonie swart-en-wit voëls die beste op die buurbaaitjie langsaan, Foxystrand, waar jy binne `n paar meter van die regop gestaltetjies met hul eienaardige wiegel-waggelstappie kom.

Ons was gelukkig om `n fris lot van die kolonie van sowat 3 000 op die strand te kry; ook heelwat aktwiteit te beleef. Voorwaarts … mars! Induik vir `n vinnge swem. Daardie klas dinge. Die liefde het by verskeie pare nogal geblom, en hulle lyk sielsalig gelukkig as hulle mekaar met hulk skerp bekkies verken. “Bliss”, noem die Engelse daardie uitdrukking op die pikkewyn-gelate.

Simonstad se nommer-een-toeristrekpleister is gewis sy pikkewyne. Op voortreflike plankiespaaie tussen Boulders en Foxy kan jy rustig drentel, op bankies gaan sit met jou koffiefles en foto’s neem na hartelus. Een verdwaalde ou het hom skielik saam met ons op die paadjie bevind. Sy onbehae met ons teenwoordigheid was uit sy haastige wegskarrel so duidelik soos daglig.

Sanparke het hier ‘n ontwikkeling tot stand gebring waarop ‘n mens trots kan wees. Ek en Tokkie, wat jare laas daar was, was verstom. Vir ‘n slag aangenaam verstom, nie teleurgesteld en ontnugter nie.

Die brosjure’tjie wat jy by die ingang kry, maak daarop aanspraak dat Boulders se pikkewynkolonie “wêreldberoemd” is. Dalk is hulle. Verdien om te wees. Die baaitjies is heerlik windbeskut. Al is aan die een kant huise en geboue beleef jy aan die kuskant die ongerepte natuur van Valsbaai.

Onthou om jou kamera met jou beste lense en jou Wildkaart te vat. Laasgenoemde verleen gratis toegang. Soos in daardie Checkersadvertensie van die meisietjie wat saam met haar ma gaan inkopies doen het, spaar jy baie!

Naskrif: Waar kom Pik Botha se naam vandaan? Een storie is dat hy Pikkewyn Botha geword het toe hy in die 50’s Tukkies se intervarsitydirigent was. ‘n Ou met ‘n “gatjapon” lyk nogal na ‘n pikkewyn …. of is dit nou andersom?
(HvD)

`N AGT AGTER DIE PALE!

Môre uit Melkbos

Jacob en Thomas Claassens, ons tweeling-kleinseuns, word Donderdag 26 April 8. Nou die dag nog was hulle babatjies in doeke.

Nou sool hulle `n rugbybal! Die tema van die partytjie Saterdag was rugby. Die manne was uitgevat in hul groen-en-goud. Die Springbokkie was oral by – tot op die koek.

Dis reg, manne, stel julle visiere hoog! (HvD)

HVD GEE `N EERSTE E-TREE

Middag uit Melkbos

Mayafudi, my bloubloed-olifant, gaan nou e-spore trap! Die storie van daardie “maaifoedie” van `n olifantbul se swerftog in die bos is afgestof, getimmer, vernuwe en herverpak. Dit gaan binnekort as e-boek by eBoeke vir Afrika verskyn.

Die kontrak is vanoggend geteken. Die ou man is dalk te opgewonde vir sy 71-jarige hart oor die eerste tree op onbekende nuwe e-weë.

Op die foto is die ou Mayafudi (2005-model). Die skilder is David Cubbin, bekende skilder van SA se wild- en voëllewe.

Toe nou al julle mense met julle Kindles, laat van julle hoor! (HvD)

MOOISTE KUS

Sipresse in Tafelbergpark

Eensame sipres by Monterey

Môre uit Melkbos

Die plek-plek krom, skewe en knoetsige stamme van die treffende bome by die Buffelsfontein-inligtingsentrum in die Nasionale Tafelbergpark (Kaappunt) het bekend gelyk. Ná heelwat rondvra kon ons eers die naam vasstel.

Monterey-sipresse – natuurlik! Ons het die ware jakob 35 jare gelede in die Monterey-skiereiland langs die Kaliforniese kus gesien. Een, die sogenaamde, Lone Cypress, klou windverweerd vas aan `n ruwe rotswand aan die skilderagtige Carmelkus. Daardie boom is `n bekende baken en `n trekpleister vir fotograwe en kunstenaars. In die Del Montewoud, digby die beroemde Pebble Beach-gholfbaan, staan `n magdom – “ghosts fleeing before the wind”, het Robert Louis Stevenson hulle genoem. Een is inderdaad bekend as Ghost Tree – sy stam is gebeeldhou en bleekwit gekleur deur wind en seesproei.

Ons was 7 Augustus 1977 op die onvergeetlike sogenaamde “17-Mile Drive” by Monterey. Ek weet dag en datum want die vorige dag het ons by Craig Lauterbach se houtgalery “The inquisitive Eye” in die beroemde “Cannery Row”, Carmel, `n muurhorlosie uit `n manjifieke stuk sequia (Amerikaanse “red wood”) gekoop. Ons het $132 dollar daarvoor betaal en dit sorgsaam vertroetel op elke vlug tot terug in Johannesburg. Op die laaste been, van Rio de Janeiro, af kraak ons horlosie toe middeldeur. Ai tog! Nietemin, die stuk rooihout hang steeds in `n woonhoekie. Dit hou nog vir ons tyd. Die oorspronklike belegging van $132 dollar het seker heelwat toegeneem!

Die Amerikaners noem daardie 17 myl (dit begin by Clint Eastwood se fraai dorpie Carmel) die “Circle of Enchantment”. Die hele kuspad van San Francisco af Los Angeles toe is eintlik die ene “enchantment”. Dis `n wonderskone, betowerende kus. Toe Tim du Plessis in 1992 as Nieman Fellow Harvard toe is, het hy my gevra wat hy in Amerika kan doen wat buite die gewone is. “Gaan ry daardie kuspad” was my advies. Sy dankbaarheid is later mildelik betuig.

Die beskutte baaitjies, blou-blou berge, vlammende veldblomme en verskeidenheid wildsoorte maak van ons Tafelbergpark en omgewing bepaald ook `n plek van “enchantment”. Dis betowerend, nie net om met die funicilare of dapper en stapper Kaappunt te bestyg nie, maar veral om elke afdraaipad te vat. Dit het ons nou die eerste keer gedoen: Kaap die Goeie Hoop, Buffelsbaai (lyk baie nes die Tuinroete se Buffels), Bordjiesrif, Rooikrans, Black Rock, Booi se skerm, Neptune’s Dairy, Olifantsbos, die sirkelroete …. Elke pad bring betowering. Die uitsigte weerskante op albei oseane is ongelooflik. Die veldblomweelde wil-wil vir die etiket van “weergaloos” kwalifiseer.

Toeriste beroof hulleself deur vinnig in te zits, die berg te bestyg tot by die ou vuurtoring, `n klompie vinnige foto’s te neem en dis dit. Vat julle tyd mense, bring `n piekniekmandjie en `n vleisie saam. As jy `n stapper is, gaan verken elke roete met jou rugsak en `n lied op jou lippe. Bring `n dag of twee in die park deur. Daar is slaapplek. Anders: slaap op Simonstad, Kommetjie of Scarborough. By Slanghok, Kommetjie, is `n tentekamp van Sanparke. Lekker aards.

En ook buite die park self is asemrowende vistas: Smitswinkelbaai daar van bo af, Kommetjie aan jou voete as jy van Scarborough se kant kom. En ry beslis (en stadig) die “nuwe” Chapmanspiekpas. Dit bly een van die heel mooiste kuspaaie ter wêreld en die opgradering was voortreflik. Dis die tolgeld van R32 deur en deur werd. Moenie die plankiespad by die reuse-pikkewynkolonie by Bouldersstrand, Simonstad, afskeep nie. Elke minuut daar is kosbaar.

Wonder hoe die Amerikaners met hul bemarkings-bekwaamheid hierdie ongelooflike hoekie van Afrika sou bemark. Sir Francis Drake se “fairest cape” sou maar net die begin wees van die jubelkore wat sou opklink. Twee en `n halwe dag daar was soos ‘n eksotiese oorsese reis vir my en mev. Van Deventer. (HvD)

Uitnodiging: Besoek gerus by my Picasa-albums die album “Tafelbergpark” by www.picasaweb.google.com/hennievandeventer