MARKO EN LUCAS EN CLARA

Mooie Clara - sy moet kies

Mooie Clara - sy moet kies

Die Engelse wat, te oordeel na hul letterkunde, baie van die liefde weet, het ‘n gesegde dat “all’s fair in love and war”. Of daardie “alles” sulke agterbaksheid insluit soos ons nou in ons eie “trots Suid-Afrikaans” sepie Sewende Laan beleef, het ek egter bedenkinge oor.

Die arme Marko, al weer aan’t aftjop in ‘n romantiese driehoek, wend hom nou tot bedenklike taktiek om sy teenstander se hand in die as te probeer slaan. Om Clara met lieg en bedrieg teen Lucas op te maak, en Lucas in die verleentheid te stel deur ‘n agterbakse knoeiery met sy kredietkaart is baie lelik, ja, soos die fraaie Clara sou sê.

Sonder om prekerig te wees, hoe moreel geregverdig is dit om ooit, ooit in ‘n ander se beursie te peuter?

Die Engelse kan hóé slim wees, maar als kan waaragtig nie “fair” wees as dit by die liefde kom nie. Van ons Maleise vadere kom ‘n Afrikaanse spreekwoord waarin ek nogal glo. Dit is dat dat iemand se kierang sal braai . Al is die betekenis van kierang onseker en hoekom dit nou juis sal braai ‘n raaisel, staan die betekenis vas: die kwaad wat jy doen, gaan jou terughap.

Dus, Marko, ou maat, luister maar na die oom hier op Melkbos en smeer jou vet: jy gaan nog riemspring, kêrel!

Blogbesoekers met lang geheues sal onthou dat twee maande gelede in hierdie ruimte ‘n woordjie meegespreek is oor ‘n vorige driehoek waarin die stomme Marko ook aan die kortste ent getrek het. Dit was die driehoek Marko/Diederik/San-Marie (die oulike rooikoppie).

My advies was dat net een manier bestaan om so ‘n tameletjie volwasse te hanteer, en dit is soos my Amerikaanse vriend John Painter jr. van Portland, Oregon, dit so ondubbelsinnig stel: “Swift, brutal and without mercy” – bedoelende sonder genade teenoor die self en die eie ego. Net een se wense tel immers aan die ou einde van die dag (soos Naas Botha sê), en dit is die meisie s’n.

Vir kykers het ek egter gewaarsku: moenie verwag dit sal vinnig oor en uit wees nie, want soos Wikipedia op die web hoogdrawend verklaar: “In television shows, a love triangle is often prolonged for a lengthy amount of time, delaying any final declarations of love between the pursued character and his or her suitors that may prematurely end this dynamic or displease fans.”

Klaarblyklik het Marko dadelik besef dat hierdie oom, soos Churchill verklaar het, ”have not always been wrong”. Hy het my goeie advies nie in die wind geslaan nie, die bitter pil vinnig gesluk en die aftog geblaas. ‘n Wen-wen-situasie.

Van my vrese dat daardie intrige deur die draaiboekskrywers soos ‘n stuk gomlastiek uitgerek sou word, het genadiglik nie veel gekom nie.

Hierdie keer wonder ek egter. My suspisie is dat Sewende Laan se draaiboekskrywers by Hollywood gaan kers opsteek het. Van Marko en Lukas se vurige mededinging om Clara se hand gaan ons vorentoe derhalwe sommer nog heelwat sien, raai ek.

Dan ontvou boonop terselfdertyd die smeulende liefde van die stoïsynse Neville en die Felicity-bokkie in sulke kompliserende omstandighede dat selfs die uwe met al sy rype lewenservaring nie herwaarts of derwaarts weet nie. Oral gaap net afgronde.

Kykers, so maklik soos destyds met San-Mari-tjie gaan julle nie weer loskom nie. Maak maar julle gordels vas en byt op julle tande! (HvD)

PURE LEM-PLESIER!

Basies is die beste. So ek glo aan menige front, en baie bepaald as dit by skeer kom. In 1956 het ek met ‘n heel basiese Minoralemmetjie – hulle was in sulke geel pakkies – die eerste donsbaardjies van my ken gekrap. Die seep is per kwas aangewend. Een oggend het ek in die koshuis op Potchefstroom die kwas onder die kraan gewas met die skeermes nog in dieselfde hand. Oral was bloed. toe ek per ongeluk so oor die lemmetjie “streel”.

Nietemin, nou in die herfs van 2009 – tussen 19 000 en 20 000 skere later (as my sommetjies reg is) – is dit nog (amper) elke oggend tyd vir lem-plesier. Deesdae ‘n Gillette-dubbellem, maaindjoe, en jy koop hom nie meer in ‘n plak pakkie nie, maar in n deursigtige plastiekhouer. Maar dit bly ‘n lemmetjie. Dis nie die een of ander fênsie masjien met dartelende, roterende koppe en ander asemrowende ekstras nie.

Twee keer in my lewe het ek amper vergeet dat basies die beste is. Albei kere was verjaardaggeskenke in die prentjie.

Vir my 21ste was my geskenk van my ouers ‘n “elektriese skeermes”. Ons het hom so genoem al het hy met batterye gewerk. Ek het hom soms gebruik, woer-woer-woer, maar al hoe minder en minder. Een skeer per dag was kennelik te min vir ‘n swartbaard soos ek. Hy is in goeie kondisie vir ‘n waarderende nuwe skeerder present gee.

So twee dekades later was op TV ‘n verleidelike advertensie vir ‘n dubbeldoor – ‘n skeermes wat nat en droog kon skeer. Op my herhaalde versugtings het mev. Tokkie van D. gereageer deur vir my een vir my verjaardag te koop. Ek het een keer probeer, toe sit ek hom neer. Misnoegd.

Tokkie, nogal oulik met daardie klas ding, het hom deeglik gereinig en terugverpak. Die winkel het sonder kwê die onsuksesvolle geskenk teruggevat.

Die laaste twintig jaar al is my skeermes ‘n Gillette Sensor. Maar selfs ‘n skeermes het sy leeftyd. Die laaste maande al verloor die lemmetjie. Ek skeer nog so, dan val hy kaplaks in die wasbak. Dan is dit groot moeite om die verlore stukkie toerusting uit die water te vis en terug te monteer. Later word die verloorslae so twee per skeer, toe drie…

“Hoekom koop jy nie n nuwe skeermes nie?” vra T.

“Gmf,” sê ek. ”Nuwe skeermes op my leeftyd! Dié ene sal maar moet hou tot die bittereinde.”

Een oggend verloor hy vyf keer voor ek rond en om glad is.

“Tokkie, gaan jy winkel toe?”

“Ja, hoekom?”

“Koop asseblief vir my ‘n nuwe skeermes.”

Sy bring die nuwe Sensor en dis ‘n mooi model, moet ek erken (kos ook ‘n mooi prys!) . Maar dis nie net sy lyne wat vir punte tel nie, hoor. Sy gewig is net reg. Dis salig as die lemmetjie so lekker stewig sit en net op die regte plekke en tye sy knakke knak. Die skeer is voortreflik.

Pure lem-plesier is terug – en ek glimlag so deur my skeerskuim (ook Gillette) van oor tot oor.

Trouens, die weelde van iets nuuts vir daaglikse eie gebruik is so verslawend dat ek, met ‘n halwe skuldige gewete, begin rondkyk om my. Vir ander moontlike vervangings wat die oudag kan opkikker.

Iets wat ek nie kan miskyk nie is die afgeleefde waterbeker op die bedkassie langs my kopkussing. Dis ‘n outydse erde-model, die kombuistipe, so romerig van kleur met die tradisionele dik riffie om die mond,

Einde 1997, net nadat ek my kantoordeur op 18de verdieping van die Nasperssentrum in Kaapstad finaal agter my toegetrek het na ‘n loopbaan van 35 jaar by koerante, is ons klomp 18de-vloerders per bus Weskus toe vir die jaarlikse einde-van-die-jaar-party. Elkeen kry toe so ‘n beker met “Geseënde Kersfees” daarop geplak present.

Myne is dalk die enigste wat nog in daaglikse gebruik is, maar in die 11 jaar was daar allerlei stampe en stote. Plek-plek is die erdewerk vol swart happe. Ook binne sodat die gebruiker nie altyd seker is of dit ‘n vlieg op die bodem is nie. Die “Geseënde Kersfees” is net onontsyferbare hierogliewe. Die ou se beste dae is agter die rug.

Wat van ‘n spoggerige nuwe beker, wonder ek, sommer dan ook ietwat groter vir ‘n groter volume water wat langer sal hou as my nagdorste my pak?

Vandag kyk ek my beker so. Biedêm, besluit ek toe. Hy’s oud maar hy het karakter en hy’t ‘n geskiedenis. Hy bly net waar hy is. Daar is mos plek vir sentiment ook in die lewe! (HvD)

“BALOONS, BALOONS BY ‘N TOETS!”

'n Bulls Babe in 'n kuise kostuumpie

'n Bulls Babe in 'n kuise kostuumpie

Die sirkus langs die veld by gisteraand se Twintig20-krieketwedstryd op die Wanderers was waarskynlik nie erger as die stuitighede wat maar altyd by sulke okkasies opgedis word nie. Dalk was dié ou grysaard maar net buitengewoon broos en weerloos na ‘n hewige sinus-aanval. Al wat ek weet, is dat dit ‘n naarheid in my laat opstu het wat my na ‘n paar stywe doppe kasterolie laat smag het.

Van die danseressies met hul swaaiboudjies in hul satyn-sjoebroekies, tot die hipermoderne kommentators met hul kontorsies wat eerder soos gesimuleerde seks in ‘n Soho-nagklub lyk as sport-uitsaai, was so onuitstaanbaar dat ek sou gaan slaap het. Ek wou egter graag vir Albie Morkel sien kolf. Dit was die opoffering werd.

Oor die Babelse gedawer van musiek wat vermoedelik uit die een of ander Johannesburgse hool na die Wanderers oogeplaas is, swyg ek liewer. Oor die uitasem-onderhoudvoerdertjies met hul gebrekkige elokusie is ek eweneens stom.

Wat het dan skeefgeloop in groot sport dat dit, veral in Suid-Afrika, so hartverskeurend vervlak het – met Shark Flashers in hul sexy swempakkies, Bulls Babes in oprygsteweltjies en hul ander stoute sustertjies by Super 14-rugby tot by die studentikose kaperjolle van sogenaamde Fanatical Fans by toetskrieket?

Hier rondom die 80’s, toe die Britse Leeus (dink ek ) in Suid-Afrika getoer het. het die dekadensie al begin intree met Simbaleeutjies wat op die veld bly kaperjol het nadat die spelers al opgedraf het, trosse balonne wat losgelaat word en later enorme vuurwerkvertonings wat die Chinese vervaardigers moes uitgelate laat bokspring het, soos hul Regering nou oor die ANC se dwase hardvogtigheid teenoor die Dalai Lama.

My vriend Pierre le Roux van Mosselbaai was daardie jaar by die toets op Loftus as gas van die vermaarde Springbok-agtsteman van die 50’s Daan Retief, toe markmeester in Pretoria. Na die eindfluitjie is die tradisionele post mortem oor ‘n drankie by Retief se motor op Loftus se B-veld gehou.

Pierre onthou terwyl ander die wedstryd ontleed, het Retief net kopskuddend staan en prewel: “Baloons, baloons by ‘n toets!” Hy het dit verskeie kere herhaal asof hy die rare verskynsel nie kon glo nie.

Arme Daan Retief! Min het hy toe kon raai hoe die klem nog al hoe meer weg van die sport en al hoe meer in die rigting van vermaak sou skuif.

Ag, ‘n mens wil nie altyd ‘n suur ou klakous wees oor alles wat so anders geword het as waaraan jy gewoond was nie, maar ek wonder darem …

Ek wonder of al hierdie opgesmukte vertoon werklik is wat deesdae se sportskares en TV-kykers verlang.

Ek wonder hoeveel ware sportliefhebbers nie al so vervreem is deur al die tedoe buite-om die sportkragmetings self dat hulle liewer ver wegbly nie.

Ek wonder of ons sportbase nie tot hul eie skade op die lange duur ‘n generasie sportkykers kweek vir wie dit nie regtig om die sport gaan nie, maar om die vibe, om in te wees, om deel te wees van die jol.

Ek wonder, ten slotte….. en moenie skiet nie,meisies! … waar is al die feministe (as daardie term nog politiek korrek is) wat so dawerend swyg oor die sportbemarkers wat jong vroulike lywe so uitbuit om mense deur hekke van stadions te laat stroom of voor die TV-skerm vasgenael te hou.

Moenie vir my sê die huidige bewakers van die vrou se reg om nie net as sekssimbool uitgeveil te word, kriewel nie as hulle jong meisietjies so gretiglik sien saamspeel om juis presies daardie beeld uit te dra nie.

Of is die oormag eenvoudig te groot? (HvD)

“LIEFDESKINDERS” EN SEEKOEIE

Nou het die sanger Theuns Jordaan ook ‘n “liefdeskind” verwek. By ‘n bloedjong loskop-dollatjie van Namibië wat ‘n flirtasie in ‘n biertent by ‘n kunstefees woeps laat oorgaan het tot ‘n seksuele avontuurtjie met ‘n jagter op soek na prooi.

Die blonde poppietjie is blatant “opgetel”, sonder ‘n kondoom vir die sanger se plesiertjie misbruik (romodel, o rolmodel!) en daarna gerieflik van vergeet – totdat haar ma Jordaan telefonies gekonfronteer het met die pynlike nuus dat ‘n broodjie in die oond is.

“Liefdeskind”? Ek kry elke keer ‘n rilling van weersin as taal so verwring word om iets te beteken wat dit klaarblyklik nie in die gewone sin hoegenaamd nie beteken nie. Waar is die “liefde” tog in so ‘n blits-sekskapade?

As liefde so vinnig uitwoed – tussen middernag dalk en sonsopkoms! – is dit immers maar ‘n bra vlak en ligsinnige gevoel, en verwonder n mens jou oor die musiek, gedigte, romans en wat nog wat deur deur die eeue deur diepe, onsterflike liefdes geïnspireer is.

Ek kan aan ander woorde dink wat dalk meer ter sake is vir sulke kattekwaad. Wellus gee bepaald ‘n beter beskrywing van die aktiwiteite in mnr.Jordaan se bed, sou ek dink.

Ik heb gezegd, en ek wil nie onnodig hieraan bly karring nie. Ek sal egter bly wees as kopskrywers in koerante en andere wat so maklik die woord “liefdeskind” rondstrooi, my wil help om te verstaan wat hulle bedoel.

As die produk van wildvreemdes wat na ‘n paar drankies drankies hul inhibisies verloor en mekaar gryp, ‘n “liefdeskind” is, watter soort kind is dit dan wat in ware wedersyds liefde in ‘n vaste, hegte verbintenis van diepe geneentheid ontstaan? Is dit nie verreweg eerder ‘n “liefdeskind” nie, tensy ‘n mens nie ‘n benul het wat liefde beteken nie?

‘n Kreatiewe vriendin noem sulke onlogiese, sinnelose woorde soos “liefdeskind” seekoei-woorde. Daardie groot, vet, logge diere (hippopotamus amphibius) woon immers nie in die see nie, maar in vars water. Baie is geen koeie nie, maar bulle. ‘n Seekoeibul! Aardetjie tog, iemand het met die Afrikaanse naamgewing darem liederlik gestruikel.

Die seekoei was bekend aan die Grieke en Romeine as die “Gedierte van die Nyl” Dis tog klaarblyklik ‘n beter poging.

‘n Mens sou n lang lysie sulke seekoeiwoorde kon saamstel en selfs ‘n intellektueel uitdagende speletjie daarvan kon maak. Ek wil egter nog net ene byvoeg wat vir my amper ewe aanstootlik is as “liefdeskind”. Dis “gemorskos”.

Ek het pas die rolprent Slumdog Millionaire gesien. Dalk het daardie skrikwekkende tonele uit die krotbuurte van Moembaai my opnuut ‘n hekel in daardie woord gegee. Hoe ‘n mens egter die woord”gemors”met die woord ”kos” kan koppel, bly vir my n raaisel – en dit in ‘n wêreld waarin hongersnood hoogty vier. Selfs predikante praat soms so.

Sit vir miljoene mense gerus ‘n porsie “gemorskos” voor. Hulle sal dit opslobber soos “koningskos”.

Van seekoeie gepraat, gaan lees gerus weer Job 40: 10-19 in die Ou Testament, wat waarskynlik verwys na ‘n beskrywing van daardie dier uit ongeveer 1400 v..C. Dit is van die mooiste dierebeskrywings wat ek ken.

‘n Tweede seekoeistorie wat ek graag deel, is oor die seekoei se mis. Selfs ‘n oningewyde herken die mis maklik weens die tekstuur wat kwalik verraai watter tamaaie “fabriek” dit produseer. Geen ander dier waaier ook sy uitwerpsel oor so ‘n wye gebied nie.

Nie sonder rede nie, volgens ‘n mooi boslegende wat ons by Annatjie Strydom van Sabiepark gehoor het. Sy vertel: “Koning Leeu trap seekoei uit omdat hy die heeldag in die water lê. ‘Jy vreet al ons visse op!’ ‘Nee, Koning Leeu,’ antwoord Seekoei bedeesd , ‘ek eet nie vis nie. Ek lê maar so in die water om my vel teen die son te beskerm. As ek wil eet, kom ek uit. My kos is plante en gras.’ Koning Leeu bly egter skepties. ‘Dit wil ek sien’ bulder hy. ‘Jy sal my net op een manier kan oortuig. Sê jou wat, as jy buite die water kom mis, moet jy jou stert swaai. Die mis moet oop agter jou val. So sal ek kan sien of daar grate in is of nie’. Seekoei is ‘n gehoorsame onderdaan. Soms, net soms raak hy egter ‘n bietjie lui. As Koning Leeu nie naby is nie, sal hy sommer gou-gou in die water sy besigheid doen. Die visse moet ook eet. En die waterplante groei lekker van die natuurlike bemesting.”

Nou-ja, Seekoei het nie vir Koning Leeu gejok oor sy voorliefde vir die water nie. Dit is inderdaad, soos hy verduidelik het, vir beskerming.

Ten slotte: seekoeie ken die kuns om lui te lyk. Dis ‘n feit soos ‘n (see)-koei. Tienstuks van die luiste lui lummels in ‘n kuil naby Onder-Sabie in die Kruger-wildtuin (foto bo) het die inspirasie vir die volgende bosversie verskaf:

Een oefen kliphard om wydbek te gaap,
sy dikvriend lê heeldag en skommel en slaap
waaraan ly daai luie donders?
Wrintiewaar…..dis hippo-konders! (HvD)

VERKEER VOOR ONS HUIS

Seiljagte sien ons soms in die verte op die Atlantiese Oseaan dobber, maar normaalweg is seiljagverkeer by ons Melkbos-huis verby aansienlik skaarser as byvoorbeeld sebraverkeer voor ons boshuis op Sabiepark. Hierdie foto’s is Vrydag van ons huis in Penguin Place af geneem – die boonste een van die bo-dek en die onderste een, met die heining ook sigbaar, van die stoep af. Watter wedvaart dit was, weet ek nie. Al wat ek weet, is dat dit heel aanskoulik was toe die kleurryke seile so al bollende in ‘n noordelike rigting verby vaar, waarheen ook al. So naby was hulle nog nie in die twaalf jaar dat ons op Melkbos nesgeskrop het nie. Ek deel dit graag. (HvD)

KYKIE IN ANDER SE OU KIEKIES

Ander mense se foto’s kan nogal pynlik raak as hulle jou die slag beetkry en vriendelik verplig om te kyk, kyk en nogmaals te kyk totdat jou gô uit is.

Veral uit die gloriedae van die skyfie – deur sekere taalbewustes ‘n skuifie genoem, omdat jy die skyfie moes in- en uitskuif in jou projektor, sien – onthou ek ‘n paar martelaande terwyl allerlei private versamelings eindeloos teen ‘n skerm of sommer ‘n wit muur geflits is. ‘n Sinkende magteloosheid het jou gepak terwyl jy deur stywe lippe oe en aa.

Ietwat verleërig onthou ek een aand in Randburg in 1977 toe ek nie aan die ontvangkant was nie, maar arme bure oorkant ons in Maroelastraat, Randparkrif 3, nogal in hul eie huis, onderwerp het aan ‘n skyfiesessie wat eers die gasheer Neil McLeod snorkend in sy leunstoel gehad het en later die gasvrou, Estelle, na ‘n dapper stryd uiteindelik ook voor Klaas Vakie laat swig het.

Die Van Deventers was pas terug na ‘n jaar in Amerika, tot barstens toe entoesiasties oor al die wonderlike dinge wat ons gesien en beleef het, en met letterlik sulke bliktrommeltjies vol skyfies. Die McLeods het seker nie besef waarvoor hulle hulle inlaat nie toe hulle ons in ‘n onbewaakte oomblik vir aandete oorvra en ons nooi om sommer ‘n klompie skyfies saam te bring.

By my vrou, Tokkie, is my aandele t.o.v. bedagsaamheid hoeka nie hoog nie. Daardie aand het my reputasie in daardie verband ‘n dramatiese duik gemaak. Sy ril nou nog as sy aan my demonstrasie van dikvelligheid dink. Ek het my nie laat afskrik nie en meedoënloos elke liewe skyfie wat ek saamgebring het, tot die laaste ene op die sitkamermuur geprojekteer. Dit was laat in die nag toe ons afskeid neem.

Jy kry natuurlik twee soorte mense: die foto-mense en die nie-foto-mense. Eersgenoemdes raak maklik aan die klik van ‘n kamera verslaaf. Hul pakke foto-albums reik naderhand hemelhoog en oral in laaie en bokse is nog foto’s, foto’s, foto’s. Of negatiewe wat al total onidentifiseerbaar geraak het, maar as te waardevol geag word om snippermandjie toe te gaan.

Ek moet bely dat ek van daardie spesie is. En die digitale era maak vir ons soort nogal allerlei deure oop. Koerante en tydskrifte se webwerwe en foto-parkeerplekke soos by Flickr en Picasa skep nuwe geleenthede vir opberging en uitstalling.

Op Die Burger se webwerf is byvoorbeeld ‘n rubriek met die naam Leserlense met ‘n rits galerye waarheen jy na hartelus foto’s van enige onderwerp onder die son kan stuur. Een van die nuwe afdelings heet Vergange tyd. Stuur foto’s wat jou ver-ver laat terugdink, lui die uitnodiging.

Wel, die uwe het hom nie twee maal laat nooi nie. Die foto hierbo van ons plaashuis in die distrik Babanango in Noord-Kwazulu-Natal is een wat ek gestuur het. Dit is ongeveer 1940/1941 geneem, net voor of na klein Hennie se geboorte. Kyk net daardie karre!

Ek sou nog hope tydgenootlike foto’s kon stuur, maar ek wil nie ‘n oorlas van myself maak, soos daardie aand by die McLeods nie. Vir die halwe kans dat daar dalk mede-verslaafdes is wat tog omvattender insae in ou Van Deventer-kiekies sal verwelkom, meld ek egter graag dat veral twee Picasa-albums nogal ver terugdelf in sowel my as Tokkie se lewens.

Wie hulle wil besoek, is welkom. Gaan net net www.hennievandeventer.com en gaan soek ‘n entjie onder die besoekersboek die skakel na my Picasa-albums. Die twee wat ek veral hier wil uitveil, is album 1, HvD: Eerste 40 jaar, en album 2, Goeie ou dae (tot 1980).